Groot verdriet in huize Jacobs.
Gisteren heb ik Sherlock moeten laten inslapen toen na het maken van zijn ct scan bleek dat het niet op zijn li achterpootje kunnen staan veroorzaakt werd door een flinke verkalking tussen twee lendenwervels die de zenuw naar dat pootje helemaal afknelde. Hier moet hij ook veel pijn van hebben gehad, ondanks de pijnstilling die hij elke dag kreeg, zei de dierenarts. Het was operatief te behandelen en ook met laseren, maar de revalidatie en pijn was geen sinecure en ze kon ook geen garantie geven dat het goed zou komen. Voor wie doe je dit dan hè, niet voor de kat, want die krijg je het niet uitgelegd.
De dierenarts haalde de kooi met Sherlock, hij begon net uit de narcose te komen, ik pakte hem over en hield hem tegen me aan; hij drukte zijn kopje tegen mijn hals en hield zich heel rustig terwijl ik tegen hem praatte. Ik besloot hem hier en nu in te laten slapen, half suf en met een infuusnaald nog in zijn pootje zou hij er niks van merken.
Ik wilde Sherlock een rit naar huis besparen, het bijkomen uit een narcose is al geen pretje en dan de onrust en de angst in de kooi in de auto en de volgende dag weer de angst vanwege het terug moeten oppakken en in de kooi zitten en weer in de auto en dan een prikje krijgen, en dat alles omdat wij thuis afscheid kunnen nemen van hem? Nee, dat wilde ik hem niet aandoen.
Ze liet me even alleen met hem, en zo zat Sherlock rustig tegen me aan leunend te luisteren naar mijn stem, en ook toen de dierenarts hem de medicatie toediende bleef ik tegen hem praten en hem aaien, en vrij snel al voelde ik hem tegen me aan liggend helemaal verslappen.
Toen ik Sherlock op de slee in zijn kooi had gelegd zag ik dat ik een berichtje van Evelien had gekregen, ze mocht van werk even naar huis gaan, zodat ze hem ook nog kon zien terwijl hij nog zacht en warm was, en zo hadden we steun aan elkaar.
Hij lag op de poef tussen ons in (wel met de slee van de kooi onder het matje) zodat we hem allebei nog konden aaien en bekijken.
Ik zette daarna Sherlock op de grond in de kamer zodat Jon en Fay als ze de kamer in kwamen hem gelijk konden zien en ruiken. Fay vond het heel spannend en durfde de eerste keer niet dichtbij te komen, klik Hier om het korte filmpje te zien; later kwam ze wel dichterbij en nam iets meer tijd om hem te besnuffelen, maar ook toen schoot ze weer naar boven.
Jon liep een paar keer heel behoedzaam naar hem toe, ruiken, kijken maar niet aanraken. Hij pakte het balletje waar Sherlock die ochtend nog mee had gespeeld in zijn bek en speelde er mee, en keek ondertussen of Sherlock opkeek, helaas.
Na nog een verwoede poging hem wakker te krijgen door vlak bij Sherlock heel wild met het balletje te spelen, liep hij klagend miauwend naar de keuken en verder door het huis. Even later kwam hij de woonkamer inlopen, op weg naar de schuifpui kijkend naar Sherlock, en klagend mauwend wilde hij naar buiten, omkijkend of Sherlock nu wel meeliep. Helaas.
Dit klagend miauwend in en uit lopen ging zo de hele avond door tot ik Sherlock in de hal bij de brievenbus had gelegd, Jon heeft hem daar op weg naar beneden gezien, ik hoorde zijn miauw, hij kwam toen stilletjes de woonkamer in en nam plaats op de bank. Fay kwam toen het donker was naar beneden, om vervolgens in de woonkamer overal op de vaste plekjes te zoeken, ze was onrustig en waar ze normaal naast me gaat liggen om geaaid te worden bleef ze nu alleen maar zitten en om zich heen kijken.
Ze hebben vannacht samen in de woonkamer geslapen, en Sherlock heb ik in de garage bij de klep gelegd waar het heel koud was. Ik had al een gat gegraven in de tuin maar wilde het begraven de volgende ochtend samen met Evelien doen (ze had late dienst).
Hij was een bikkeltje, want voordat ik hem naar de dierenkliniek bracht had hij nog zijn gekke vijf minuten van spelen met zijn houten balletje, en keek hij nog naar vogeltjes op tv Klik hier
Vier jaar geleden kwam Sherlock bij ons, na een leven van vier jaar die geen pretje waren, gezien zijn slechte conditie, ontstekingen in zijn bekje en schuwheid voor mensen, vooral voor mannen. Jon heeft hem geholpen met het vertrouwen terug te krijgen, dit is na de eerste week, rechts Sherlock die heel graag wilde maar het zo spannend vond.
Lees hier meer over hoe hij hier kwam, en als je onderaan het bericht op het pijltje naar rechts klikt, zie je in andere blogjes het vervolg. Het bleek een lief sociaal beestje te zijn en werd Fay’s best buddy.
We missen hem nu al, hij heeft ons zoveel liefde gegeven, en was zo gezellig als assistent op de naaikamer
Samen met Jon vol verwachting hopend op een hapje
Zijn rafelig oortje valt extra op in het tegenlicht, vanaf dit plekje genoten Sherlock en Fay van dwarrelende blaadjes, vogeltjes op de grond en in de gaten houden van langslopende buurtkatten.
Door zijn tandeloos bekkie had hij een heel smal snoetje
Samen met Jon even de ochtendlucht opsnuiven, je haalde ze goed uit elkaar door het verschil in formaat, dikte van de staart en zijn oortje. Jon was maar 1 jaar ouder dan Sherlock.
Best buddies met Jon als het Jon uitkwam
Meestal lag Jon er als eerste en sliep als Sherlock er naast kroop
En helemaal bff met Fay
En ondanks zijn gebrek aan een gebit
ving hij nog wel eens wat.
Verlekkerd tv kijken als het buiten spelen niet meer mocht
En af en toe kwam hij op schoot liggen, en dan was het genieten ☺️
Lekker buurten bij Evelien, even een snoepje halen
Dit was deze week nog, knus bij elkaar, maar met behoud van distantie voor Jon
Hij mocht slechts acht jaar worden. We hebben hem vanmorgen in de tuin begraven op een plekje naast het kattenkruid waar hij veel speelde met Fay, of gewoon lekker lag te genieten in het zonnetje
Fay loopt hem te zoeken, roepend door het huis, dit gaat door merg en been 😭. Ze mag voorlopig niet meer naar buiten, ik ben bang dat ik ze dan misschien niet meer naar binnen krijg.
Nog een leuk filmpje hier toen het leven nog goed was voor Sherlock.
Toen ik gisteravond naar Seven Dials keek, een serie van Agatha Christy, hoorde ik deze zin: “I have no more capacity for loss”. 😭 O zo waar.
