Yerevan State University
Faculty of European Languages and Communication
Department of Translation Studies
Translation and Analysis of ‘’The Picture of Dorian Gray”
Student: Zh. Mirzoyan
Lecturer: G.Gevorgyan
Erevan 2023
The studio was filled with the rich odour of roses, and when the light summer wind
stirred amidst the trees of the garden, there came through the open door the heavy
scent of the lilac, or the more delicate perfume of the pink-flowering thorn.
From the corner of the divan of Persian saddle-bags on which he was lying,
smoking, as was his custom, innumerable cigarettes, Lord Henry Wotton could just
catch the gleam of the honey-sweet and honey-coloured blossoms of a laburnum,
whose tremulous branches seemed hardly able to bear the burden of a beauty so
flamelike as theirs; and now and then the fantastic shadows of birds in flight flitted
across the long tussore-silk curtains that were stretched in front of the huge window,
producing a kind of momentary Japanese effect, and making him think of those pallid,
jade-faced painters of Tokyo who, through the medium of an art that is necessarily
immobile, seek to convey the sense of swiftness and motion. The sullen murmur of
the bees shouldering their way through the long unmown grass, or circling with
monotonous insistence round the dusty gilt horns of the straggling woodbine, seemed
to make the stillness more oppressive. The dim roar of London was like the bourdon
note of a distant organ.
In the centre of the room, clamped to an upright easel, stood the full-length portrait
of a young man of extraordinary personal beauty, and in front of it, some little
distance away, was sitting the artist himself, Basil Hallward, whose sudden
disappearance some years ago caused, at the time, such public excitement and gave
rise to so many strange conjectures.
As the painter looked at the gracious and comely form he had so skilfully mirrored
in his art, a smile of pleasure passed across his face, and seemed about to linger there.
But he suddenly started up, and closing his eyes, placed his fingers upon the lids, as
though he sought to imprison within his brain some curious dream from which he
feared he might awake.
“It is your best work, Basil, the best thing you have ever done,” said Lord Henry
languidly. “You must certainly send it next year to the Grosvenor. The Academy is
too large and too vulgar. Whenever I have gone there, there have been either so many
people that I have not been able to see the pictures, which was dreadful, or so many
pictures that I have not been able to see the people, which was worse. The Grosvenor
is really the only place.”
“I don’t think I shall send it anywhere,” he answered, tossing his head back in that
odd way that used to make his friends laugh at him at Oxford. “No, I won’t send it
anywhere.”
Lord Henry elevated his eyebrows and looked at him in amazement through the thin
blue wreaths of smoke that curled up in such fanciful whorls from his heavy, opium-
tainted cigarette. “Not send it anywhere? My dear fellow, why? Have you any reason?
What odd chaps you painters are! You do anything in the world to gain a reputation.
As soon as you have one, you seem to want to throw it away. It is silly of you, for
there is only one thing in the world worse than being talked about, and that is not
being talked about. A portrait like this would set you far above all the young men in
England, and make the old men quite jealous, if old men are ever capable of any
emotion.”
“I know you will laugh at me,” he replied, “but I really can’t exhibit it. I have put
too much of myself into it.”
Lord Henry stretched himself out on the divan and laughed.
“Yes, I knew you would; but it is quite true, all the same.”
“Too much of yourself in it! Upon my word, Basil, I didn’t know you were so vain;
and I really can’t see any resemblance between you, with your rugged strong face and
your coal-black hair, and this young Adonis, who looks as if he was made out of ivory
and rose-leaves. Why, my dear Basil, he is a Narcissus, and you—well, of course you
have an intellectual expression and all that. But beauty, real beauty, ends where an
intellectual expression begins. Intellect is in itself a mode of exaggeration, and
destroys the harmony of any face. The moment one sits down to think, one becomes
all nose, or all forehead, or something horrid. Look at the successful men in any of the
learned professions. How perfectly hideous they are! Except, of course, in the Church.
But then in the Church they don’t think. A bishop keeps on saying at the age of eighty
what he was told to say when he was a boy of eighteen, and as a natural consequence
he always looks absolutely delightful. Your mysterious young friend, whose name
you have never told me, but whose picture really fascinates me, never thinks. I feel
quite sure of that. He is some brainless beautiful creature who should be always here
in winter when we have no flowers to look at, and always here in summer when we
want something to chill our intelligence. Don’t flatter yourself, Basil: you are not in
the least like him.”
“You don’t understand me, Harry,” answered the artist. “Of course I am not like
him. I know that perfectly well. Indeed, I should be sorry to look like him. You shrug
your shoulders? I am telling you the truth. There is a fatality about all physical and
intellectual distinction, the sort of fatality that seems to dog through history the
faltering steps of kings. It is better not to be different from one’s fellows. The ugly
and the stupid have the best of it in this world. They can sit at their ease and gape at
the play. If they know nothing of victory, they are at least spared the knowledge of
defeat. They live as we all should live—undisturbed, indifferent, and without disquiet.
They neither bring ruin upon others, nor ever receive it from alien hands. Your rank
and wealth, Harry; my brains, such as they are—my art, whatever it may be worth;
Dorian Gray’s good looks—we shall all suffer for what the gods have given us, suffer
terribly.”
“Dorian Gray? Is that his name?” asked Lord Henry, walking across the studio
towards Basil Hallward.
“Yes, that is his name. I didn’t intend to tell it to you.”
“But why not?”
“Oh, I can’t explain. When I like people immensely, I never tell their names to any
one. It is like surrendering a part of them. I have grown to love secrecy. It seems to be
the one thing that can make modern life mysterious or marvellous to us. The
commonest thing is delightful if one only hides it. When I leave town now I never tell
my people where I am going. If I did, I would lose all my pleasure. It is a silly habit, I
dare say, but somehow it seems to bring a great deal of romance into one’s life. I
suppose you think me awfully foolish about it?”
“Not at all,” answered Lord Henry, “not at all, my dear Basil. You seem to forget
that I am married, and the one charm of marriage is that it makes a life of deception
absolutely necessary for both parties. I never know where my wife is, and my wife
never knows what I am doing. When we meet—we do meet occasionally, when we
dine out together, or go down to the Duke’s—we tell each other the most absurd
stories with the most serious faces. My wife is very good at it—much better, in fact,
than I am. She never gets confused over her dates, and I always do. But when she
does find me out, she makes no row at all. I sometimes wish she would; but she
merely laughs at me.”
“I hate the way you talk about your married life, Harry,” said Basil Hallward,
strolling towards the door that led into the garden. “I believe that you are really a very
good husband, but that you are thoroughly ashamed of your own virtues. You are an
extraordinary fellow. You never say a moral thing, and you never do a wrong thing.
Your cynicism is simply a pose.”
“Being natural is simply a pose, and the most irritating pose I know,” cried Lord
Henry, laughing; and the two young men went out into the garden together and
ensconced themselves on a long bamboo seat that stood in the shade of a tall laurel
bush. The sunlight slipped over the polished leaves. In the grass, white daisies were
tremulous.
After a pause, Lord Henry pulled out his watch. “I am afraid I must be going,
Basil,” he murmured, “and before I go, I insist on your answering a question I put to
you some time ago.”
“What is that?” said the painter, keeping his eyes fixed on the ground.
“You know quite well.”
“I do not, Harry.”
“Well, I will tell you what it is. I want you to explain to me why you won’t exhibit
Dorian Gray’s picture. I want the real reason.”
“I told you the real reason.”
“No, you did not. You said it was because there was too much of yourself in it.
Now, that is childish.”
“Harry,” said Basil Hallward, looking him straight in the face, “every portrait that is
painted with feeling is a portrait of the artist, not of the sitter. The sitter is merely the
accident, the occasion. It is not he who is revealed by the painter; it is rather the
painter who, on the coloured canvas, reveals himself. The reason I will not exhibit this
picture is that I am afraid that I have shown in it the secret of my own soul.”
Lord Henry laughed. “And what is that?” he asked.
“I will tell you,” said Hallward; but an expression of perplexity came over his face.
“I am all expectation, Basil,” continued his companion, glancing at him.
“Oh, there is really very little to tell, Harry,” answered the painter; “and I am afraid
you will hardly understand it. Perhaps you will hardly believe it.”
Lord Henry smiled, and leaning down, plucked a pink-petalled daisy from the grass
and examined it. “I am quite sure I shall understand it,” he replied, gazing intently at
the little golden, white-feathered disk, “and as for believing things, I can believe
anything, provided that it is quite incredible.”
The wind shook some blossoms from the trees, and the heavy lilac-blooms, with
their clustering stars, moved to and fro in the languid air. A grasshopper began to
chirrup by the wall, and like a blue thread a long thin dragon-fly floated past on its
brown gauze wings. Lord Henry felt as if he could hear Basil Hallward’s heart
beating, and wondered what was coming.
Արվեստանոցը լցված էր վարդերի հարուստ բույրով, և երբ այգու
ծառերի արանքում պտտվում էր թեթև ամառային քամին, բաց դռան միջից
հայտնվեց յասամանի թանձր բույրը կամ վարդագույն ծաղկող փշի ավելի
նուրբ բույրը։
Պարսկական թամբերի դիվանի այն անկյունից, որի վրա նա էր, ծխում
էր իր սովորության համաձայն, անթիվ ծխախոտներ, լորդ Հենրի Ուոթոնը
պարզապես կարող էր որսալ լաբուրնումի մեղրով քաղցր և մեղրագույն
ծաղիկների փայլը, որի շողերը. դողդոջուն ճյուղերը, թվում էր, դժվար թե
կարողանան տանել իրենց նման բոցավառ գեղեցկության բեռը. և մերթ ընդ
մերթ թռչող թռչունների ֆանտաստիկ ստվերները թռչում էին վիթխարի
պատուհանի առջև ձգված երկար մետաքսե վարագույրների վրայով, ինչ-որ
վայրկենական ճապոնական էֆեկտ առաջացնելով և ստիպելով նրան
մտածել այդ գունատ, նեֆրիտի դեմքով նկարիչների մասին։ Տոկիոն, որը
արվեստի միջոցով, որն անպայմանորեն անշարժ է, ձգտում է փոխանցել
արագության և շարժման զգացումը: Երկար չհնձած խոտերի միջով անցնող
մեղուների խոժոռ խշշոցը, կամ միապաղաղ համառությամբ պտտվելով
պտտվող փայտի փոշոտ ոսկեզօծ եղջյուրների շուրջը, թվում էր, թե ավելի
ճնշող էր դարձնում անդորրը։ Լոնդոնի աղոտ մռնչյունը նման էր հեռավոր
երգեհոնի բորդոնի նոտայի։
Սենյակի կենտրոնում, ուղղաձիգ մոլբերտին սեղմած, կանգնած էր
արտասովոր անձնական գեղեցկությամբ մի երիտասարդի լիամետրաժ
դիմանկարը, իսկ դիմացը, մի փոքր հեռու, նստած էր ինքը՝ նկարիչը՝ Բեզիլ
Հոլվորդը, ում հանկարծ. Մի քանի տարի առաջ անհետացումն այն
ժամանակ առաջացրեց հասարակության նման ոգևորություն և այնքան
տարօրինակ ենթադրությունների տեղիք տվեց:
Երբ նկարիչը նայեց գթասրտորեն ու գեղեցիկ ձևին, որն այնքան
հմտորեն արտացոլել էր իր արվեստում, հաճույքի մի ժպիտ անցավ նրա
դեմքով և կարծես այնտեղ կմնա: Բայց նա հանկարծ վեր կացավ, և փակելով
աչքերը, մատները դրեց կոպերի վրա, կարծես ուզում էր բանտարկել իր
ուղեղում ինչ-որ հետաքրքիր երազ, որից վախենում էր, որ կարող է
արթնանալ
«Դա քո լավագույն գործն է, Բազիլ, լավագույն բանը, որ երբևէ արել
ես», - ասաց լորդ Հենրին անհանգիստ: «Դուք, իհարկե, պետք է այն
ուղարկեք հաջորդ տարի Գրոսվենորին: Ակադեմիան չափազանց մեծ է և
չափազանց գռեհիկ: Երբ ես գնացել եմ այնտեղ, կա՛մ այնքան շատ մարդ է
եղել, որ ես չեմ կարողացել տեսնել նկարները, ինչը սարսափելի էր, կա՛մ
այնքան շատ նկարներ, որ ես չեմ կարողացել տեսնել մարդկանց, ինչը
ավելի վատ էր: Գրոսվենորն իսկապես միակ վայրն է»։
«Չեմ կարծում, որ այն որևէ տեղ ուղարկեմ», - պատասխանեց նա՝
գլուխը ետ շպրտելով այն տարօրինակ ձևով, որն Օքսֆորդում ծիծաղեցնում
էր իր ընկերներին։ «Ոչ, ես այն ոչ մի տեղ չեմ ուղարկի»:
Լորդ Հենրին բարձրացրեց իր հոնքերը և ապշած նայեց նրան ծխի
բարակ կապույտ ծաղկեպսակների միջից, որոնք պտտվում էին նրա թանձր,
ափիոնով աղտոտված ծխախոտի նման երևակայական պտույտների մեջ։
«Ոչ մի տեղ չե՞ս ուղարկի: Իմ սիրելի ընկեր, ինչու՞: Դուք որևէ պատճառ
ունե՞ք: Ինչ տարօրինակ տղաներ եք դուք՝ նկարիչներ: Դուք ամեն ինչ անում
եք աշխարհում՝ հեղինակություն ձեռք բերելու համար։ Հենց որ ունես,
կարծես ուզում ես դեն նետել։ Դա հիմարություն է ձեր կողմից, քանի որ
աշխարհում միայն մի բան կա ավելի վատ, քան այն, ինչի մասին խոսում են,
և դա այն է, որ չեն խոսում: Նման դիմանկարը ձեզ շատ ավելի բարձր կդնի
Անգլիայի բոլոր երիտասարդ տղամարդկանցից և կստիպի ծերերին
բավականին նախանձել, եթե ծերերը երբևէ ընդունակ են որևէ զգացմունքի»։
«Ես գիտեմ, որ դու կծիծաղես ինձ վրա», - պատասխանեց նա, «բայց ես
իսկապես չեմ կարող դա ցուցադրել: Ես ինձանից շատ եմ դրել դրա մեջ»։
Լորդ Հենրին փռվեց դիվանի վրա և ծիծաղեց։
«Այո, ես գիտեի, որ դու կանես. բայց դա միանգամայն ճիշտ է,
միեւնույն է»։
«Չափազանց շատ ինքդ քեզնից: Իմ խոսքի համաձայն, Բազիլ, ես
չգիտեի, որ դու այդքան սնոտի ես. և ես իսկապես չեմ կարող որևէ
նմանություն տեսնել քո կոպիտ դեմքով և քո ածուխի պես սև մազերով, և
այս երիտասարդ Ադոնիսի միջև, ով կարծես փղոսկրից և վարդի տերևներից
պատրաստված լինի: Ինչո՞ւ, Բազիլ ջան, նա նարցիս է, իսկ դու, իհարկե,
ինտելեկտուալ արտահայտություն ունես և այդ ամենը։ Բայց
գեղեցկությունը, իրական գեղեցկությունը, ավարտվում է այնտեղ, որտեղ
սկսվում է ինտելեկտուալ արտահայտությունը: Ինտելեկտը ինքնին
չափազանցության ձև է և ոչնչացնում է ցանկացած դեմքի
ներդաշնակությունը: Այն պահին, երբ մարդը նստում է մտածելու, դառնում
է ամբողջ քիթ, կամ ամբողջ ճակատ, կամ ինչ-որ սարսափելի բան: Նայեք
հաջողակ տղամարդկանց ցանկացած սովորած մասնագիտության մեջ:
Որքա՜ն կատարյալ զզվելի են նրանք։ Բացառությամբ, իհարկե, Եկեղեցում:
Բայց հետո Եկեղեցում նրանք չեն մտածում: Եպիսկոպոսը շարունակում է
ութսուն տարեկանում ասել այն, ինչ իրեն ասել են, երբ նա տասնութ
տարեկան էր, և որպես բնական հետևանք, նա միշտ հիանալի տեսք ունի:
Ձեր խորհրդավոր երիտասարդ ընկերը, ում անունը երբեք չեք ասել, բայց
ում նկարն իսկապես հիացնում է ինձ, երբեք չի մտածում։ Ես դրանում
միանգամայն վստահ եմ զգում։ Նա մի անուղեղ գեղեցիկ արարած է, ով
պետք է միշտ այստեղ լինի ձմռանը, երբ մենք ծաղիկներ չունենք նայելու, և
միշտ այստեղ ամռանը, երբ ուզում ենք ինչ-որ բան սառեցնել մեր խելքը:
Ինքներդ ձեզ մի շողոքորթեք, Բազիլ, դուք ամենևին էլ նման չեք նրան»:
«Դու ինձ չես հասկանում, Հարրի», - պատասխանեց նկարիչը:
«Իհարկե, ես նրա նման չեմ։ Ես դա հիանալի գիտեմ լավ: Իսկապես, ես
պետք է ափսոսամ, որ նմանվել եմ նրան։ Դուք թոթվում եք ձեր ուսերը: Ես
ձեզ ճշմարտությունն եմ ասում։ Ֆիզիկական և ինտելեկտուալ բոլոր
տարբերության մեջ կա մի ճակատագրականություն, այն մահացու ելքը, որը
պատմության ընթացքում կարծես թե շրջում է թագավորների անկայուն
քայլերը: Ավելի լավ է չտարբերվել ընկերներից. Տգեղն ու հիմարն
ամենալավն ունեն այս աշխարհում: Նրանք կարող են հանգիստ նստել և
շեղվել խաղի ժամանակ: Եթե նրանք ոչինչ չգիտեն հաղթանակի մասին,
ապա գոնե խնայված են պարտության գիտելիքից։ Նրանք ապրում են
այնպես, ինչպես մենք բոլորս պետք է ապրենք՝ անհանգստացած,
անտարբեր և առանց անհանգստության: Նրանք ոչ կործանում են
ուրիշներին, ոչ էլ երբևէ չեն ստանում այն այլմոլորակայինների ձեռքերից:
Ձեր աստիճանն ու հարստությունը, Հարրի; իմ ուղեղը, ինչպիսին նրանք
կան, իմ արվեստը, ինչ էլ որ արժե այն. Դորիան Գրեյի գեղեցիկ տեսքը. մենք
բոլորս տանջվելու ենք այն ամենի համար, ինչ մեզ տվել են աստվածները,
սարսափելի կտուժենք»:
«Դորիան Գրեյ. դա՞ է նրա անունը»։ հարցրեց լորդ Հենրին՝ ստուդիայի
վրայով քայլելով դեպի Բեզիլ Հոլվորդը։
«Այո, դա նրա անունն է: Ես մտադիր չէի դա ձեզ ասել»:
«Բայց ինչու ոչ»:
«Օ, ես չեմ կարող բացատրել. Երբ ես մարդկանց անչափ հավանում
եմ, երբեք ոչ մեկին չեմ ասում նրանց անունները: Դա նման է նրանց մի
մասի հանձնմանը։ Ես սկսել եմ սիրել գաղտնիությունը: Թվում է, թե դա
միակ բանն է, որը կարող է մեզ համար խորհրդավոր կամ հիասքանչ
դարձնել ժամանակակից կյանքը: Ամենատարածվածը հաճելի է, եթե միայն
թաքցնում ես այն: Երբ ես հեռանում եմ քաղաքից, ես երբեք չեմ ասում իմ
ժողովրդին, թե ուր եմ գնում: Եթե անեի, կկորցնեի իմ ողջ հաճույքը։ Դա
հիմար սովորություն է, համարձակվում եմ ասել, բայց ինչ-որ կերպ թվում է,
որ այն մեծ սիրավեպ է բերում մարդու կյանքում: Ենթադրում եմ, որ դուք
ինձ սարսափելի հիմար եք համարում այդ մասին»:
― Ամենևին, ― պատասխանեց լորդ Հենրին, ― ամենևին, իմ սիրելի
Բասիլ։ Դուք կարծես թե մոռանում եք, որ ես ամուսնացած եմ, և
ամուսնության միակ հմայքն այն է, որ դա երկու կողմերի համար էլ
խաբեության կյանքը դարձնում է բացարձակապես անհրաժեշտ: Ես երբեք
չգիտեմ, թե որտեղ է կինս, և կինս երբեք չգիտի, թե ինչ եմ անում։ Երբ մենք
հանդիպում ենք, երբեմն հանդիպում ենք, երբ միասին ընթրում ենք կամ
իջնում դքսի մոտ, մենք միմյանց պատմում ենք ամենաանհեթեթ
պատմությունները ամենալուրջ դեմքերով: Կինս շատ լավ է դա անում.
իրականում շատ ավելի լավ, քան ես։ Նա երբեք չի շփոթվում իր
ժամադրության հետ կապված, և ես միշտ անում եմ: Բայց երբ նա պարզում է
ինձ, նա ընդհանրապես չի վիճում: Ես երբեմն ցանկանում եմ, որ նա դա
աներ; բայց նա պարզապես ծիծաղում է ինձ վրա»:
«Ես ատում եմ այն, թե ինչպես ես խոսում քո ամուսնական կյանքի
մասին, Հարրի», - ասաց Բեսիլ Հոլվորդը, քայլելով դեպի պարտեզ տանող
դուռը: «Ես հավատում եմ, որ դու իսկապես շատ լավ ամուսին ես, բայց
հիմնովին ամաչում ես սեփական արժանիքներից։ Դուք արտասովոր մարդ
եք: Դուք երբեք բարոյական բան չեք ասում և երբեք սխալ բան չեք անում։
Ձեր ցինիզմը պարզապես կեցվածք է»։
«Բնական լինելը պարզապես կեցվածք է, և ամենանյարդայնացնող
դիրքը, որը ես գիտեմ», - բացականչեց լորդ Հենրին ծիծաղելով. և երկու
երիտասարդները միասին դուրս եկան պարտեզ և պատվեցին երկար
բամբուկե նստարանին, որը կանգնած էր բարձր դափնու թփի ստվերում։
Արևի լույսը սահեց հղկված տերևների վրայով։ Խոտերի մեջ սպիտակ
երիցուկները դողում էին։
Որոշ դադարից հետո լորդ Հենրին հանեց ժամացույցը։ — Վախենում
եմ, որ գնամ, Բազիլ,— մրթմրթաց նա,— և մինչ գնալը, ես պնդում եմ, որ
պատասխանես մի հարցի, որը ես տվել եմ քեզ որոշ ժամանակ առաջ։
"Ինչ է դա?" ասաց նկարիչը՝ աչքերը հառած գետնին։
«Դու լավ գիտես».
«Չեմ, Հարրի»։
«Դե, ես ձեզ կասեմ, թե դա ինչ է: Ես ուզում եմ, որ դուք ինձ բացատրեք,
թե ինչու չեք ցուցադրելու Դորիան Գրեյի նկարը: Ես ուզում եմ իրական
պատճառը»:
«Ես ձեզ ասացի իրական պատճառը»:
«Ոչ, դուք չեք արել: Դու ասացիր, որ դա այն պատճառով էր, որ դրա
մեջ քեզանից շատ է եղել: Հիմա դա մանկամտություն է»։
— Հարրի,— ասաց Բեսիլ Հոլվորդը՝ ուղիղ նայելով նրա դեմքին,—
յուրաքանչյուր դիմանկար, որը նկարված է զգացմունքով, նկարչի
դիմանկարն է, ոչ թե նստողի։ Նստողը զուտ պատահարն է, առիթը։ Նա չէ,
ով բացահայտում է նկարիչը. ավելի շուտ նկարիչն է, ով գունավոր կտավի
վրա բացահայտում է իրեն։ Այս նկարը չցուցադրելու պատճառն այն է, որ
վախենում եմ, որ դրանում ցույց եմ տվել իմ սեփական հոգու գաղտնիքը»։
Լորդ Հենրին ծիծաղեց։ «Եվ ինչ է դա»: Նա հարցրեց.«Ես ձեզ կասեմ», -
ասաց Հոլվորդը; բայց նրա դեմքին տարակուսանքի արտահայտություն
հայտնվեց։
— Ես բոլորովին սպասում եմ, Բազիլ,— շարունակեց նրա ուղեկիցը՝
հայացք նետելով նրան։
«Օ՜, իսկապես շատ քիչ բան կա պատմելու, Հարրի», - պատասխանեց
նկարիչը; «Եվ ես վախենում եմ, որ դուք դա դժվար թե հասկանաք: Երևի
դժվար թե հավատաք դրան»։
Լորդ Հենրին ժպտաց և թեքվելով, խոտից պոկեց վարդագույն թերթիկներով
երիցուկը և զննեց այն։ «Ես միանգամայն վստահ եմ, որ դա կհասկանամ», -
պատասխանեց նա՝ ուշադրությամբ նայելով փոքրիկ ոսկեգույն, սպիտակ
փետուրներով սկավառակին, - իսկ ինչ վերաբերում է բաներին
հավատալուն, ես կարող եմ հավատալ ամեն ինչի, եթե դա բավականին
անհավանական է։
Քամին թափահարեց ծառերի մի քանի ծաղիկներ, և յասամանի
թանձր ծաղիկներն իրենց հավաքված աստղերով շարժվեցին այս ու այն
կողմ անհանգիստ օդի մեջ։ Մի մորեխ սկսեց ծվծվալ պատի մոտ, և կապույտ
թելի պես երկար բարակ վիշապի ճանճը լողում էր իր շագանակագույն
շղարշե թեւերի վրայով։ Լորդ Հենրին զգաց, կարծես կարող էր լսել Բեզիլ
Հոլվարդի սրտի բաբախյունը և զարմացավ կարմիր ինչ էր գալիս։
Analysis
Someone who speaks numerous languages may seem like a reliable source for
translation, but just because someone may speak your source and target languages
does not automatically make them capable of translating any kind of text. Translation
requires perfect knowladge of both languages. Before translating any kind of text
translator first should analize the text comprehensively, read and understand the
source text, keep the meaning or message of that text in mind, select the most
appropriate vocabulary in the target language. use the grammatical structure of the
target language, and make sure the new text is worded in a natural way.
‘The Picture of Dorian Gray’’ written by Oscar Wild from English into Armenian.
Here are examples of shifts from the translation i.e.
Level-shift(by level-shift we mean that a SL item at one linguistic level has a TL
translation equivalent at adifferent level):
From the corner of the divan of Persian saddle-bags on which he was lying,
smoking
Պարսկական թամբերի դիվանի այն անկյունից, որի վրա նա էր, ծխում
էր իր սովորության համաձայն, անթիվ ծխախոտներ, լորդ Հենրի Ուոթոնը
Structure-shift(by structure-shift we mean the change between the structures of
the ST and TT)
When we meet—we do meet occasionally, when we dine out together, or go
down to the Duke’s—we tell each other the most absurd stories with the most serious
faces.
Երբ մենք հանդիպում ենք, մենք իսկապես երբեմն
հանդիպում ենք, երբ միասին ճաշում ենք ռեստորանում կամ
գնում ենք Դյուկի մոտ, Մենք միմյանց պատմում ենք ամենալուրջ
դեմքերով ամենաանհեթեթ պատմությունները:
Class-shift(by class-shift we mean that the translation equivalent if a SL item is
a member of a different class from he original item).
«Ամառանո՞ց»: Ես զարմացա:
“Summer house?” I cock an eyebrow.
In conclusion I want to say, that translation is more than just changing the
words from one language to another. Translation builds bridges between cultures. It
allows you to experience cultural phenomena that would otherwise be too foreign and
remote to grasp through your own cultural lens.
