Co to jest testowanie układu ortogonalnego? (Przykład)
Tomasza Hamiltona
Testowanie układu ortogonalnego
Testowanie układu ortogonalnego (OAT) to technika testowania oprogramowania wykorzystująca tablice ortogonalne do tworzenia przypadków testowych. Jest to podejście do testów statystycznych, szczególnie przydatne, gdy testowany system ma ogromne ilości danych wejściowych. Testowanie za pomocą macierzy ortogonalnych pomaga zmaksymalizować zasięg testów poprzez parowanie i łączenie wejść oraz testowanie systemu przy użyciu stosunkowo mniejszej liczby przypadków testowych, co pozwala zaoszczędzić czas.
Na przykład, gdy bilet kolejowy musi zostać zweryfikowany, czynniki takie jak – liczba pasażerów, numer biletu, numery miejsc i numery pociągów muszą zostać przetestowane. Testowanie każdego czynnika/danych wejściowych pojedynczo jest uciążliwe. Jest to bardziej wydajne, gdy inżynier ds. zapewnienia jakości łączy więcej danych wejściowych i przeprowadza testy. W takich przypadkach możemy użyć metody testowania Orthogonal Array.
Ten typ parowania lub łączenia danych wejściowych i testowania systemu w celu zaoszczędzenia czasu nazywa się testowaniem parowym. Do testowania parowego stosuje się technikę OATS.
Dlaczego OAT (testowanie układu ortogonalnego)?
W obecnej sytuacji dostarczenie klientowi produktu programistycznego wysokiej jakości stało się trudne ze względu na złożoność kodu.
W metodzie konwencjonalnej zestawy testów obejmują przypadki testowe, które zostały wyprowadzone ze wszystkich kombinacji wartości wejściowych i warunków wstępnych. W rezultacie należy uwzględnić n przypadków testowych.
Jednak w prawdziwym scenariuszu testerzy nie będą mieli czasu na wykonanie wszystkich przypadków testowych w celu wykrycia defektów, ponieważ istnieją inne procesy, takie jak dokumentacja, sugestie i informacje zwrotne od klienta, które należy wziąć pod uwagę na etapie faza testowania.
Dlatego menedżerowie testów chcieli zoptymalizować liczbę i jakość przypadków testowych, aby zapewnić maksimum Pokrycie testowe przy minimalnym wysiłku. Ten wysiłek nazywa się Przypadek testowy Optymalizacja.
- Systematyczny i statystyczny sposób testowania interakcji parami
- Głównym źródłem defektów są punkty interakcji i integracji.
- Wykonaj dobrze zdefiniowane, zwięzłe przypadki testowe, które prawdopodobnie odkryją większość (nie wszystkie) błędów.
- Podejście ortogonalne gwarantuje parami pokrycie wszystkich zmiennych.
Jak jest reprezentowany OAT
Wzór do obliczenia OAT
- Przebiegi (N) – Liczba wierszy w tablicy, co przekłada się na liczbę przypadków testowych, które zostaną wygenerowane.
- Współczynniki (K) – Liczba kolumn w tablicy, co przekłada się na maksymalną liczbę zmiennych, które można obsłużyć.
- Poziomy (V) – maksymalna liczba wartości, które można przyjąć dla dowolnego pojedynczego czynnika.
Pojedynczy czynnik ma od 2 do 3 danych wejściowych do przetestowania. Ta maksymalna liczba wejść decyduje o poziomach.
Jak przeprowadzić testowanie układu ortogonalnego: przykłady
- Zidentyfikuj zmienną niezależną dla scenariusza.
- Znajdź najmniejszą tablicę z liczbą przebiegów.
- Przypisz czynniki do tablicy.
- Wybierz wartości dla pozostałych poziomów.
- Przepisz przebiegi na przypadki testowe, dodając szczególnie podejrzane kombinacje, które nie zostały wygenerowane.
1 przykład
Strona internetowa składa się z trzech odrębnych sekcji (góra, środek, dół), które można indywidualnie wyświetlać lub ukrywać przed użytkownikiem
- Liczba współczynników = 3 (góra, środek, dół)
- Liczba poziomów (widoczność) = 2 (ukryte lub pokazane)
- Typ tablicy = L4(23)
(4 to liczba przebiegów uzyskanych po utworzeniu tablicy OAT)
Jeśli wybierzemy konwencjonalną technikę testowania, potrzebujemy przypadków testowych, takich jak 2 x 3 = 6 przypadków testowych
| Przypadki testowe | scenariusze | Wartości do przetestowania |
|---|---|---|
| Test #1 | UKRYTE | Topy |
| Test #2 | POKAZANE | Topy |
| Test #3 | UKRYTE | Dolny |
| Test #4 | POKAZANE | Dolny |
| Test #5 | UKRYTE | Środkowy |
| Test #6 | POKAZANE | Środkowy |
Jeśli zdecydujemy się na testowanie OAT, potrzebujemy 4 przypadków testowych, jak pokazano poniżej:
| Przypadki testowe | TOP | Środkowy | Dolny |
|---|---|---|---|
| Test #1 | Ukryty | Ukryty | Ukryty |
| Test #2 | Ukryty | Statystyki | Statystyki |
| Test #3 | Statystyki | Ukryty | Statystyki |
| Test #4 | Statystyki | Statystyki | Ukryty |
2 przykład
Należy przetestować funkcjonalność mikroprocesora:
- Temperatura: 100C, 150C i 200C.
- Ciśnienie: 2 psi, 5 psi i 8 psi
- Ilość dopingu: 4%, 6% i 8%
- Szybkość osadzania: 0.1 mg/s, 0.2 mg/s i 0.3 mg/s
Korzystając z metody konwencjonalnej, potrzebujemy = 81 przypadków testowych, aby objąć wszystkie dane wejściowe. Pracujmy metodą OATS:
Liczba czynników = 4 (temperatura, ciśnienie, ilość domieszki i szybkość osadzania)
Poziomy = 3 poziomy na czynnik (temperatura ma 3 poziomy: 100°C, 150°C i 200°C, a inne czynniki także mają poziomy)
Utwórz tablicę jak poniżej:
1. Kolumny z liczbą czynników
| Przypadek testowy nr | Temperatura | Nacisk | Ilość dopingu | Szybkość osadzania |
|---|---|---|---|---|
2. Wprowadź liczbę wierszy równą poziomom na współczynnik. tj. temperatura ma 3 poziomy. Dlatego wstaw 3 wiersze dla każdego poziomu temperatury,
| Przypadek testowy nr | Temperatura | Nacisk | Ilość dopingu | Szybkość osadzania |
|---|---|---|---|---|
| 1 | 100C | |||
| 2 | 100C | |||
| 3 | 100C | |||
| 4 | 150C | |||
| 5 | 150C | |||
| 6 | 150C | |||
| 7 | 200C | |||
| 8 | 200C | |||
| 9 | 200C |
3. Teraz podziel w kolumnach ciśnienie, ilość domieszki i szybkość osadzania.
Np.: Wprowadź 2 psi dla temperatur 100°C, 150°C i 200°C, podobnie wprowadź ilość domieszki 4% dla 100°C, 150°C i 200°C itd.
| Przypadek testowy nr | Temperatura | Nacisk | Ilość dopingu | Szybkość osadzania |
|---|---|---|---|---|
| 1 | 100C | 2 psi | 4% | 0.1 mg/s |
| 2 | 100C | 5 psi | 6% | 0.2 mg/s |
| 3 | 100C | 8 psi | 8% | 0.3 mg/s |
| 4 | 150C | 2 psi | 4% | 0.1 mg/s |
| 5 | 150C | 5 psi | 6% | 0.2 mg/s |
| 6 | 150C | 8 psi | 8% | 0.3 mg/s |
| 7 | 200C | 2 psi | 4% | 0.1 mg/s |
| 8 | 200C | 5 psi | 6% | 0.2 mg/s |
| 9 | 200C | 8 psi | 8% | 0.3 mg/s |
Dlatego w otwartych przestrzeniach potrzebujemy 9 przypadków testowych do omówienia.
Zalety owsa
- Gwarantuje przetestowanie kombinacji par wszystkich wybranych zmiennych.
- Zmniejsza liczbę przypadków testowych
- Tworzy mniej przypadków testowych, które obejmują testowanie całej kombinacji wszystkich zmiennych.
- Można wykonać złożoną kombinację zmiennych.
- Jest prostszy do wygenerowania i mniej podatny na błędy niż zestawy testowe tworzone ręcznie.
- Przydaje się do Testy integracyjne.
- Poprawia produktywność dzięki skróceniu cykli testowych i skróceniu czasu testowania.
Wady OAT
- Wraz ze wzrostem danych wejściowych wzrasta złożoność przypadku testowego. W rezultacie wzrasta ręczny wysiłek i czas poświęcony na wykonanie. Dlatego testerzy muszą iść na całość Testowanie automatyzacji.
- Przydatne do testowania integracyjnego komponentów oprogramowania.
Błędy lub błędy podczas wykonywania OAT
- Wysiłek testowy nie powinien skupiać się na niewłaściwym obszarze aplikacji.
- Unikaj wybierania niewłaściwych parametrów do połączenia
- Unikaj korzystania z testowania macierzy ortogonalnych w przypadku minimalnych wysiłków testowych.
- Ręczne stosowanie testu układu ortogonalnego
- Zastosowanie testowania układu ortogonalnego w zastosowaniach wysokiego ryzyka
Podsumowanie
Tutaj widzieliśmy, jak można zastosować OAT (testowanie tablic ortogonalnych) w celu zmniejszenia wysiłku związanego z testowaniem i jak można osiągnąć optymalizację przypadków testowych.
