Zo. De Olympische Winterspelen 2026 zitten er op. Gaandeweg het toernooi werden we steeds enthousiaster. Niet zo vreemd als je beseft hoe goed de Nederlandse sporters presteerden. Wat op zich ook wel weer te verklaren is door het feit dat we onze sporters alle faciliteiten kunnen bieden want we zijn een super rijk land. En toen zag ik deze foto in de krant. In plaats van trots te kunnen zijn op je vaderland, sta je je plaatsvervangend te generen, te verontschuldigen en te beloven om te verbeteren. Dit beeld is minstens zo ontroerend en hoopvol als al die prachtige prestaties bij de sporters.

Leuk gedaan met die kleurrijke stromen afval. In winkelcentrum Hoog Catharijne in Utrecht waar we met jongste kleindochter een tijd geleden aan het ‘ shoppen’ waren..Zo wordt inzichtelijk gemaakt welk spul in welke bak moet. Wecycle staat er bij elk onderdeel waarvan, op een na, de naam dan weer in het Nederlands genoemd is. Nederlands en Engels worden weer eens gezellig door elkaar heen gevlochten. Een cartridge zou je ook gewoon een inktpatroon kunnen noemen. Ik heb besloten dit niet meer ergelijk te vinden. Recyclen is een begrip geworden dat iedereen snapt. Terwijl ik hergebruik ook een prima woord vind. Laten we het maar houden op de internationale omgeving waar deze oproep op de muur staat en waar het belangrijk is dat de boodschap overkomt. Het gezeur van deze ‘boomer’ houdt uiteindelijk vanzelf op.

Hier een voorbeeld van een ouderwetse manier van fotografie, zonder lens maar wel met chemicaliën en zonlicht. Het wordt cyanotypie genoemd en is te zien in een van de exposities in het nieuwe fotomuseum Santos in Rotterdam. Daar waren we gisteren met vrienden en met ons nog honderden anderen. Wat een drukte! Aan de Rijnhaven werd op 7 februari dit nieuwe onderkomen geopend en is nu al een groot succes, meer dan 13.000 bezoekers in de eerste week. In een nog erg rauwe omgeving heeft Rotterdam al weer een museum dat de aandacht weet te trekken. De filantropische stichting Droom en Daad heeft voor de financiering gezorgd. Dat een miljardairsfamilie grote investeringen doet in de culturele sector is zo lovenswaardig dat dit niet onvermeld mag blijven.

Actuele vrolijk gekleurde foto’s uit Delft zijn er maar weinig in deze blogreeks. Maar hier heb ik er weer één. De muur van een kinderdagverblijf is opgevrolijkt. Ik besef dat mijn generatie de opkomst van KDV’s heeft mee gemaakt al werden ze in de tachtiger jaren vaak nog crèches genoemd. Een jaar na de geboorte van onze oudste ben ik voor een dagdeel per week weer gaan werken en mocht onze zoon die uren in de huiskamer van de kinderafdeling meespelen met de veelal gehandicapte kinderen die daar verbleven. Later heb ik in een ander ziekenhuis de feestelijke opening van de kinderopvang binnen de ziekenhuismuren georganiseerd. Inmiddels is ook het begrip voor- en naschoolse kinderopvang ingeburgerd en volledig geprofessionaliseerd. En zo hoort het ook. Een volgende stap is om deze voorziening gratis te maken voor iedereen. Dat zou in 2029 moeten gaan gebeuren. Ik ben benieuwd.

Van een attente vriendin kreeg ik een tijd geleden een Italiaanse scheurkalender. Daar staan dagelijks bijzondere feiten genoteerd en op 16 ‘febbraio’ las ik dat in het gehucht Cocciano een fraaie muurschildering is van Zia Ita. Zia betekent tante en deze vrouw woonde in het genoemde dorpje. Zij is in 2018 geschilderd door Federico Zenobi, die samen met andere kunstenaars dit plaatsje aantrekkelijk heeft gemaakt met heel veel ‘murali ‘ . Wij waren er in 2021 en een andere vriendin van ons staat hier te poseren bij de tante, die in 2024 is overleden, zo las ik op de kalender. Jaarlijks komen er meer muurschilderingen bij. Dus wie in de buurt komt van Fabriano in Le Marche, kan ik een bezoek aan dit kleine nabijgelegen plaatsje echt aanraden. Je kijkt er je ogen uit.

Hier ligt het Museum Tijdschrift opengeslagen. Dat was het cadeau uit het tasje van gisteren. Wat zijn er prachtige tentoonstellingen momenteel. We gaan onze Museumkaart maar weer eens inzetten. Jan Toorop in Laren, Het echte Japan in het Sieboldhuis in Leiden en de School of London in Den Haag, ik zou ze graag willen bezoeken. Uit deze laatste tentoonstelling is de afbeelding van David Hockney die zijn ouders portretteerde. Het tijdschrift geef ik door aan een zus. Omdat ik nou eenmaal lang niet alles kan zien wat mijn belangstelling heeft, ploos ik dit tijdschrift tot de laatste letter uit. Had ik al gemeld dat ik dit een heel leuk cadeautje vind?

De geefster vertelde er meteen bij dat zij dit tasje ook weer cadeau had gekregen. Circulaire economie, heel fijn! Zonder enige bewerking of verspilling dingen aan elkaar doorgeven: ik ben er een liefhebber van. Het bleek een tasje van de H.EMA te zijn, extra reden van leuk. Wel geproduceerd in China, dat is dan weer minder aantrekkelijk want een lange zeereis is niet echt milieuvriendelijk. Maar als ik er een doorgeeftasje van maak en het voorlopig niet bij het oud papier terecht komt, beleven heel veel mensen plezier aan deze vrolijkerd. Nog afgezien van de inhoud. Maar daarover een andere keer.

Hele volksstammen krullen zich ’s avonds op de bank op met een dekentje. Ik kan niet achterblijven. Als ik nou in februari kleur wil toevoegen en ook wil laten zien waar ik blij van word, dan zijn het dus dit soort dingen. Het is eigenlijk een brede sjaal die ik als een omslagdoek over mijn schouders drapeer. Voor hele frisse avonden hangt er nog ergens in de spelonken van de kledingkast een onesi. Zeer onelegant en donker van kleur. Deze winter nog niet nodig gehad en dat is beslist iets om blij van te worden. En nu we het Olympische schaatsen inclusief shorttrack volgen, zit ik me reuze te amuseren onder mijn warme omslagdoek. Met buiten een toepasselijke sneeuwbui was ik gisteren helemaal in de juiste sfeer.

We zaten eerste rang toen gisteren de carnavalsoptocht richting de Markt voorbij trok. Sinds 1976 kent Delft een stedelijk carnaval dat ontstaan is nadat diverse carnavalsverenigingen de koppen bij elkaar stak. De Stichting Gezamenlijk Kabbelgat had ons als bewoners zelfs keurig vooraf geïnformeerd over de route en kortdurend verkeersoponthoud. Omdat de foto’s vanaf onze bovenetage geen recht doen aan de bonte stoet die voorbij trok, deel ik een foto die ik in 2018 al eens plaatste toen ik wel in de gelegenheid was een half uurtje buiten te staan om het plezier van de deelnemers vast te leggen. Wie het de komende dagen viert, wens ik een hoop gezelligheid toe. Alaaf.

Over precies een maand hebben we 56 jaar verkering. We leerden elkaar kennen op een feestje en een feestje is het nog steeds. We passen gewoon goed bij elkaar en zijn elkaars steun en toeverlaat. Dus vandaag op Valentijnsdag een foto van ons samen die kleindochter Juliët in december maakte.