fetih

Ayrıca bakınız: Fetih

Türkçe

Köken

Osmanlı Türkçesi فتح‎ (feth), Arapça فَتْح‎ (fetiḥ, “açma”)

Ad

fetih (belirtme hâli fethi, çoğulu fetihler)

1. Bir şehir veya ülkeyi savaşarak alma.

Çekimleme

fetih adının çekimi

hâl	tekil	çoğul
yalın	fetih	fetihler
belirtme	fethi	fetihleri
yönelme	fethe	fetihlere
bulunma	fetihte	fetihlerde
ayrılma	fetihten	fetihlerden
tamlayan	fethin	fetihlerin

iyelik ekleriyle

kişi	tekil	çoğul
1. tekil (benim)
yalın	fethim	fetihlerim
belirtme	fethimi	fetihlerimi
yönelme	fethime	fetihlerime
bulunma	fethimde	fetihlerimde
ayrılma	fethimden	fetihlerimden
tamlayan	fethimin	fetihlerimin
2. tekil (senin)
yalın	fethin	fetihlerin
belirtme	fethini	fetihlerini
yönelme	fethine	fetihlerine
bulunma	fethinde	fetihlerinde
ayrılma	fethinden	fetihlerinden
tamlayan	fethinin	fetihlerinin
3. tekil (onun)
yalın	fethi	fetihleri
belirtme	fethini	fetihlerini
yönelme	fethine	fetihlerine
bulunma	fethinde	fetihlerinde
ayrılma	fethinden	fetihlerinden
tamlayan	fethinin	fetihlerinin
1. çoğul (bizim)
yalın	fethimiz	fetihlerimiz
belirtme	fethimizi	fetihlerimizi
yönelme	fethimize	fetihlerimize
bulunma	fethimizde	fetihlerimizde
ayrılma	fethimizden	fetihlerimizden
tamlayan	fethimizin	fetihlerimizin
2. çoğul (sizin)
yalın	fethiniz	fetihleriniz
belirtme	fethinizi	fetihlerinizi
yönelme	fethinize	fetihlerinize
bulunma	fethinizde	fetihlerinizde
ayrılma	fethinizden	fetihlerinizden
tamlayan	fethinizin	fetihlerinizin
3. çoğul (onların)
yalın	fethi	fetihleri
belirtme	fethini	fetihlerini
yönelme	fethine	fetihlerine
bulunma	fethinde	fetihlerinde
ayrılma	fethinden	fetihlerinden
tamlayan	fethinin	fetihlerinin

İlgili sözcükler

• fatih

Anagramlar

• Fethi