Danish
Deutsch
Ελληνικά
English
Español
Suomi
Français
Íslenska
Italiano
日本語
한국어
Norsk
Nederlands
Polski
Português
Svenska
中文
Geestesziekten treffen bijna 800 miljoen mensen wereldwijd – toch bestaan er nog veel misvattingen over wat het betekent om een geestesstoornis te hebben. Helaas ontvangen veel individuen geen adequate zorg of behandeling vanwege deze misverstanden. Dit maakt toegang tot betrouwbare bronnen zoals de DSM-5 nog belangrijker om ervoor te zorgen dat degenen die lijden aan een medische aandoening de juiste diagnose krijgen.
De American Psychiatric Association heeft de DSM-4 herzien naar DSM-5 in 2013 en DSM-5 TR in 2022. Het is een gezaghebbend handboek voor clinici wereldwijd om geestelijke gezondheidsstoornissen te diagnosticeren en te classificeren. Het handboek wordt regelmatig bijgewerkt met nieuwe onderzoeksbevindingen over aandoeningen zoals angst, depressie, bipolaire stoornis, schizofrenie, enz., om ervoor te zorgen dat medische professionals up-to-date blijven met de huidige beste praktijken voor het identificeren en beheren van geestesziekten. Door dit artikel verder te lezen, zult u beter begrijpen hoe de DSM 5 TR degenen met een geestesziekte ondersteunt.
Wat is het doel van de DSM 5?
De DSM 5 TR biedt diagnostische codes voor clinici om verschillende geestesziekten te identificeren en bevat informatie over veranderingen sinds de laatste publicatie (maart 2022). Ondanks dat het door sommigen wordt bekritiseerd vanwege tekortkomingen of een gebrek aan nauwkeurigheid, blijft het een van de meest gebruikte bronnen voor differentiële diagnose onder psychiatrische medische professionals wereldwijd.
Het boek is een handleiding voor klinische praktijk en moet niet worden gezien als het bieden van absolute waarheid of zekerheid bij het diagnosticeren van de medische aandoening van een patiënt. In plaats daarvan is het een extra hulpmiddel om medische praktijkbeoefenaars te helpen geïnformeerde beslissingen te nemen over hoe ze hun patiënten met een geestesziekte het beste kunnen behandelen. Bovendien gebruiken veel andere landen verschillende versies van de Internationale Classificatie van Ziekten (ICD). ICD helpt ook bij de diagnose van geestesziekten. Hoewel er verschillen zijn tussen deze twee handleidingen, dienen ze beide vergelijkbare doeleinden – om gezondheidswerkers te helpen geestelijke gezondheidsaandoeningen nauwkeurig te diagnosticeren, zodat passende behandeling kan worden geboden.
Hoe is de inhoud van de DSM-5 gecreëerd?
Om de DSM-5 te creëren, droegen honderden experts wereldwijd hun kennis bij over verschillende onderwerpen met betrekking tot diagnoses en behandelingen van geestelijke gezondheid. Het omvatte bijdragen van psychiaters, psychologen, maatschappelijk werkers, onderzoekers, patiëntenadvocaten en meer. Deze bijdragers leverden informatie over verschillende aspecten van elke geestesziekte, zoals prevalentiecijfers, symptomen geassocieerd met elke stoornis, risicofactoren die ermee verbonden zijn, enz. Het heeft de American Psychiatric Association geholpen om beschrijvingen voor deze stoornissen te ontwikkelen. Daarnaast raadpleegden ze recente onderzoeksbevindingen met betrekking tot nieuwe of opkomende geestesstoornissen zoals Angststoornissen, Persoonlijkheidsstoornissen en Andere Psychotische Stoornissen, evenals Suïcidaal Gedrag en Eetbuistoornis.
De gezamenlijke inspanning zorgde ervoor dat alle informatie die nodig is voor een nauwkeurige diagnose van geestelijke gezondheid beschikbaar was in één deel – de DSM 5 TR. Dit maakt de DSM 5 TR een nuttige bron voor professionals bij het diagnosticeren en behandelen van mensen met een geestesstoornis.
Welke gebieden dekt de DSM 5 TR?
Het handboek biedt gedetailleerde diagnostische criteria voor clinici om de symptomen van elke patiënt nauwkeurig te beoordelen. De DSM 5 TR is bijgewerkt ten opzichte van de vorige versie met nieuwe informatie over aandoeningen zoals depressie, angststoornissen, bipolaire stoornis en schizofrenie. Het bevat ook updates over andere veelvoorkomende geestesstoornissen, waaronder aandachtstekort-hyperactiviteitsstoornis (ADHD), obsessief-compulsieve stoornis (OCD), posttraumatische stressstoornis (PTSD), gokstoornis, en middelengebruikstoornissen. Daarnaast begeleidt het hoe te onderscheiden tussen verschillende soorten geestesstoornissen. De DSM-5 is verdeeld in drie secties.
- DSM-5 Basisprincipes leiden zorgprofessionals over hoe ze het handboek in hun praktijk kunnen gebruiken. Deze sectie bevat ook instructies voor het gebruik van de DSM-5 in situaties met juridische professionals of rechtszaken.
- Diagnostische Criteria en Codes is de meest uitgebreide sectie van het handboek. Elk hoofdstuk in deze sectie richt zich op een specifiek type aandoening en biedt gedetailleerde uitleg en definities van individuele stoornissen.
- Opkomende Meetinstrumenten en Modellen bevatten informatie over specifieke beoordelingstools die zorgverleners gebruiken om bepaalde aandoeningen te diagnosticeren. Deze sectie bevat ook informatie over hoe culturele verschillen een diagnose kunnen beïnvloeden en een hoofdstuk over situaties die verdere studie vereisen voordat ze aan een latere editie van de DSM worden toegevoegd.
De DSM-5 wordt wereldwijd gebruikt door praktijkvoerders die gespecialiseerd zijn in het diagnosticeren en behandelen van geestelijke gezondheidsaandoeningen. De uitgebreide dekking is essentieel om betrouwbare diagnoses te stellen en behandelingen te begrijpen die zijn afgestemd op de individuele behoeften van patiënten. Door deze bron te gebruiken, kan een professional in de geestelijke gezondheidszorg de complexiteit rondom verschillende geestelijke ziekten beter begrijpen en geïnformeerde zorgplannen maken die individuen in staat stellen optimale resultaten te bereiken. Met zijn strenge normen voor nauwkeurigheid en grondigheid is de DSM-5 een waardevol hulpmiddel voor klinische praktijk en onderzoek naar geestelijke gezondheidsproblemen. We gaan nu over naar DSM-5 Sectie II: Diagnostische Criteria & Code.
DSM 5 – Diagnostische Criteria en Code
DSM 5 biedt een diagnostisch kader dat praktijkvoerders in staat stelt geestelijke gezondheidsstoornissen te classificeren en klinische diagnoses nauwkeurig te stellen. In Sectie II van de DSM-5 worden Diagnostische Criteria en Code gedetailleerd beschreven; zie de onderstaande tabel. De sectie biedt diagnostische criteria voor elke stoornis.
| Categorie | Voorbeelden van Stoornissen |
| Neuro-ontwikkelingsstoornissen | Autismespectrumstoornis, ADHD, leerstoornissen |
| Schizofreniespectrum en Andere Psychotische Stoornissen | Schizofrenie, schizo-affectieve stoornis, waanstoornis |
| Bipolaire en Aanverwante Stoornissen | Bipolaire I en bipolaire II stoornissen, cyclothyme stoornis |
| Depressieve Stoornissen | Ernstige depressieve stoornis, persisterende depressieve stoornis |
| Angststoornissen | Gegeneraliseerde angststoornis, paniekstoornis, fobieën |
| Dwangmatige en Aanverwante Stoornissen | Dwangstoornis, verzamelstoornis, stoornis in de lichaamsbeleving |
| Trauma- en Stressorgerelateerde Stoornissen | PTSS, acute stressstoornis, aanpassingsstoornis |
| Dissociatieve Stoornissen | Dissociatieve identiteitsstoornis, dissociatieve amnesie, depersonalisatie/derealisatiestoornis |
| Ontwrichtende, Impulsbeheersings- en Gedragsstoornissen | Somatische symptoomstoornis, ziekteangststoornis, functionele neurologische symptoomstoornis |
| Eet- en Voedingsstoornissen | Anorexia nervosa, eetbuistoornis, boulimia nervosa |
| Slaap-Waakstoornissen | Slapeloosheid, narcolepsie, rustelozebenensyndroom |
| Seksuele Disfuncties | Seksuele disfuncties, stoornissen gerelateerd aan genderdysforie |
| Genderdysforie | Stoornissen gerelateerd aan genderdysforie |
| Ontwrichtende, Impulsbeheersings- en Gedragsstoornissen | Antisociale persoonlijkheidsstoornis, kleptomanie, oppositioneel-opstandige gedragsstoornis |
| Stoornissen Gerelateerd aan Substanties en Verslaving | Alcoholgebruiksstoornis, inhalatiemiddelengebruiksstoornis, opioïdengebruiksstoornis, gokstoornis |
| Neurocognitieve Stoornissen | Ziekte van Alzheimer, delier, ziekte van Parkinson, traumatisch hersenletsel |
| Persoonlijkheidsstoornissen | Borderline persoonlijkheidsstoornis, narcistische persoonlijkheidsstoornis |
| Parafilische Stoornissen | Seksuele gedragsstoornissen |
| Andere Mentale Stoornissen en Aanvullende Codes | Somatische Symptoomstoornissen en Aanverwante Stoornissen |
| Medicatie-Geïnduceerde Bewegingsstoornissen en Andere Nadelige Effecten van Medicatie | Tardieve dyskinesie, maligne neurolepticasyndroom |
| Andere Aandoeningen die een Focus van Klinische Aandacht Kunnen Zijn | Zelfbeschadiging en suïcidaal gedrag, werkloosheid, een geschiedenis van enige vorm van misbruik |
Deze sectie biedt precieze definities voor elke stoornis en bijbehorende symptomatologie. Het biedt niet alleen duidelijke beschrijvingen van symptomen, maar schetst ook mogelijke oorzaken van distress of beperkingen gerelateerd aan de gediagnosticeerde stoornis. Daarnaast bevat het nuttige informatie over epidemiologie, culturele overwegingen bij het diagnosticeren van bepaalde stoornissen, differentiaties op basis van leeftijdsgroep, geslachtsverschillen in het presenteren van symptomen, en andere relevante details die belangrijk zijn voor het maken van een zelfverzekerde klinische diagnose.
DSM-5, Diagnostische Criteria, en Code is een hulpmiddel dat clinici helpt om nauwkeurige conclusies te trekken over de toestand van een patiënt. Met zijn gedetailleerde samenvattingen en actuele richtlijnen biedt Sectie II essentiële begeleiding voor het maken van betrouwbare diagnoses en het bepalen van geschikte interventies voor het beheer van geestelijke gezondheidsproblemen.
Met zijn uitgebreide benadering van het uiteenzetten van diagnostische classificatie en codecriteria, voorziet Sectie II clinici van alles wat ze nodig hebben om geïnformeerde beslissingen te nemen die leiden tot het elimineren van stoornissen. Door duidelijkheid te combineren met precisie in het beschrijven van tekenen, symptoomcodes en behandelingsuggesties voor verschillende aandoeningen, zorgt de DSM 5 ervoor dat zorgverleners de fundamentele kennis hebben die nodig is om kwaliteitszorg te leveren in de dynamische gezondheidszorgomgeving van vandaag.
Hoe Gebruikt Een Clinicus DSM-5?
Het handboek bevat beschrijvende criteria voor verschillende diagnoses en richtlijnen voor het nauwkeurig beoordelen van geestelijke ziekten.
Om de DSM-5 effectief te gebruiken, moeten clinici eerst de basisstructuur ervan begrijpen. Het handboek is georganiseerd in vijf categorieën: Neuro-ontwikkelingsstoornissen, Schizofreniespectrum en andere psychotische stoornissen, Bipolaire en gerelateerde stoornissen, Depressieve stoornissen, Angststoornissen en Obsessieve-compulsieve stoornis (OCD). Binnen elke categorie zijn er meerdere subtypes die verschillende symptomen beschrijven die geassocieerd zijn met een bepaalde stoornis. Clinici kunnen deze beschrijvingen vervolgens vergelijken met het gedrag of de psychiatrische geschiedenis van hun patiënt om een diagnose te stellen.
De informatie stelt zorgverleners in staat inzicht te krijgen in het gedrag van hun patiënten en dienovereenkomstig passende behandelplannen te ontwikkelen. Bovendien, aangezien er binnen de DSM-5 veel diagnostische hulpmiddelen beschikbaar zijn naast het enkel categoriseren van geestesziekten, kunnen clinici deze ook gebruiken bij het evalueren van andere aspecten van een geestelijke stoornis van een patiënt, zoals cognitieve vaardigheden of persoonlijkheidstrekken. Het helpt hen om zorgplannen op maat te maken die specifiek zijn afgestemd op de individuele behoeften van elke patiënt die ze behandelen.
Door duidelijke definities te geven van verschillende soorten geestesziekten en te helpen eventuele verwarring over symptomatologie of diagnose te verhelderen, is de DSM-5 een onschatbaar hulpmiddel geworden voor zowel gevestigde beoefenaars als degenen die nieuw zijn in het vakgebied van de psychiatrie. Het belang ervan kan niet genoeg benadrukt worden; het vormt de basis voor veel van ons begrip van geestelijke gezondheidsstoornissen – en zal dat ook in de toekomst blijven doen.
FAQ
Wat is de DSM-5 in eenvoudige termen?
De DSM-5 is een boek dat artsen en andere professionals helpt om verschillende geestelijke gezondheidsaandoeningen te begrijpen. Het biedt een gemeenschappelijke taal voor geestelijke gezondheidsprofessionals om deze aandoeningen te beschrijven en te diagnosticeren. Het boek is verdeeld in secties, elk over een ander type aandoening, zoals autisme, depressie, angst en meer. Voor elke aandoening biedt het boek duidelijke beschrijvingen van de symptomen, criteria voor diagnose en aanbevolen behandelingen. De DSM-5 is belangrijk om mensen te helpen de zorg te krijgen die ze nodig hebben om een gezond en gelukkig leven te leiden.
Hoe definieert de DSM-5 TR geestelijke stoornissen?
De DSM-5 definieert een psychische stoornis als een syndroom dat een klinisch significante verstoring in de gedachten, emoties of gedragingen van een individu met zich meebrengt. De verstoring moet een disfunctie weerspiegelen in de psychologische, biologische of ontwikkelingsprocessen die ten grondslag liggen aan de mentale functies. Daarnaast moet de stoornis gepaard gaan met leed, handicap, of een verhoogd risico op lijden of schade aan zichzelf of anderen. De DSM-5 merkt ook op dat een psychische stoornis geen cultureel specifieke reactie op een gebeurtenis is, zoals rouw, en niet primair het resultaat is van sociale afwijking of maatschappelijke conflicten. In plaats daarvan is een psychische stoornis een klinisch significante aandoening die beoordeling en interventie door opgeleide geestelijke gezondheidsprofessionals vereist.
Zijn er alternatieven voor de DSM-5 TR?
Een optie voor mensen die een alternatief voor DSM 5 zoeken, is het Internationale Classificatiesysteem van Ziekten (ICD), gepubliceerd door de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO). De ICD biedt een uitgebreide lijst van medische diagnoses en behandelingen van over de hele wereld, wat clinici kan helpen om de stoornissen van patiënten nauwkeuriger te identificeren dan wanneer alleen het diagnostische handboek van één land wordt gebruikt. Daarnaast biedt het nuttige informatie over de behandeling van bepaalde aandoeningen die mogelijk niet beschikbaar zijn in andere handleidingen.
Een andere mogelijke alternatief is het Multiaxiale Systeem van Psychiatrische Diagnose gecreëerd door psychiaters aan de Johns Hopkins University School of Medicine. Het multiaxiale systeem houdt in dat meerdere factoren worden beoordeeld bij het identificeren van psychiatrische ziekten – inclusief biologische, psychologische, sociale, omgevings- en culturele invloeden – in plaats van uitsluitend te vertrouwen op symptomen zoals bij traditionele DSM-benaderingen. Deze aanpak is nauwkeuriger gebleken in het diagnosticeren dan enkelvoudige-as systemen zoals de DSM-5.
Voor mensen die een niet-medisch perspectief op het diagnosticeren van psychische aandoeningen zoeken, kunnen zelfrapportagevragenlijsten inzicht bieden in iemands persoonlijke ervaring met hun aandoening. Deze instrumenten bevatten doorgaans vragen over specifieke gedragingen en gevoelens die geassocieerd worden met verschillende stoornissen, waardoor individuen meer bewustzijn over zichzelf kunnen krijgen zonder te vertrouwen op professionele beoordelingsinstrumenten zoals de DSM-5.
Om meteen ter zake te komen, er is een significant onderscheid tussen de DSM-5 en de ICD-10. Op het oppervlak dienen ze beide als diagnostische handleidingen voor gezondheidsprofessionals — maar daar houden de overeenkomsten op. De DSM-5 wordt voornamelijk gebruikt in Amerika, terwijl de ICD-10 wereldwijd wordt gebruikt.
Het sleutelverschil tussen deze twee systemen ligt in hun benadering. Terwijl de DSM-5 zich richt op het beschrijven en classificeren van symptomen, neemt de ICD-10 een gedetailleerdere kijk op elke stoornis door codes te verstrekken voor verdere analyse van medische gegevens. Dit betekent dat psychiaters de ICD-10 kunnen gebruiken om diagnoses in kleinere componenten op te delen en nauwkeurige behandelplannen op maat te bieden voor de behoeften van elke patiënt.
Daarnaast is een ander punt dat het overwegen waard is bij het vergelijken van beide, hun reikwijdte; terwijl de DSM-5 de meeste stoornissen die in klinische settings worden gezien dekt, bevat het niet bepaalde zeldzame aandoeningen of ziektes buiten zijn domein, zoals sommige neurologische stoornissen — iets wat het moeilijk maakt voor clinici als ze gevallen tegenkomen die deze ziektes betreffen. In vergelijking biedt de ICD-10 een uitgebreide dekking met veel minder beperkingen vanwege zijn uitgebreide database van codes en verschillende niveaus van complexiteit. Men zou kunnen zeggen dat de ICD-10 een veel breder scala aan toepassingen biedt dan wat je zou vinden met de DSM-5, waardoor het een onschatbaar hulpmiddel is in het arsenaal van elke clinicus.
Dus, hoewel beide systemen ruwweg vergelijkbare doeleinden hebben – namelijk, het diagnosticeren van geestesziekten – verschillen ze aanzienlijk op basis van hoe specifiek of breed hun diagnosecriteria zijn en hoeveel detail gaat in het opsplitsen van individuele gevallen.