rycina

rycina (język polski)

rycina (1.1)

rycina (1.2)

wymowa:

IPA: [rɨˈt͡ɕĩna], AS: [ryćĩna], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.

^ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) szt. druk. ilustracja w książce, dawniej wykonywana ręcznie technikami graficznymi

(1.2) szt. druk. każda odbitka graficzna z matrycy lub płyta wykonywana dowolną techniką np. stalorytu lub miedziorytu; zob. też rycina w Wikipedii

odmiana:

(1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	rycina	ryciny
dopełniacz	ryciny	rycin
celownik	rycinie	rycinom
biernik	rycinę	ryciny
narzędnik	ryciną	rycinami
miejscownik	rycinie	rycinach
wołacz	rycino	ryciny

przykłady:

(1.1) Zrządzeniem chochlika drukarskiego dziewięćdziesiąta trzecia rycina została wydrukowana do góry nogami. Rycina przedstawiała wnętrze średniowiecznego kościoła typu salowego.

(1.2) Usłużny subiekt otwiera dalsze składy, wypełnione aż po sufit książkami, rycinami, fotografiami. Te winiety, te ryciny przechodzą stokrotnie najśmielsze nasze marzenia.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) skr. ryc.

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rycie n, rytownik m, ryt m

czas. ryć ndk., zryć dk.

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) print; (1.2) print
• bułgarski: (1.2) гравюра ż
• duński: (1.2) gravure w
• francuski: (1.1) gravure ż
• interlingua: (1.1) gravure
• niderlandzki: (1.1) gravure ż
• rosyjski: (1.2) гравюра ż
• słowacki: (1.1) rytina ż; (1.2) rytina ż

źródła: