miejscownik
miejscownik (język polski)
[edytuj]- wymowa:
- IPA: [mʲjɛ̇jsˈt͡sɔvʲɲik], AS: [mʹi ̯ėi ̯scovʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.• podw. art.• i → j , ⓘ
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) gram. szósty przypadek deklinacji polskiej, odpowiada na pytania (o) kim? (o) czym?; zob. też miejscownik w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik miejscownik miejscowniki dopełniacz miejscownika miejscowników celownik miejscownikowi miejscownikom biernik miejscownik miejscowniki narzędnik miejscownikiem miejscownikami miejscownik miejscowniku miejscownikach wołacz miejscowniku miejscowniki
- przykłady:
- (1.1) W języku angielskim nie ma formy miejscownika.
- składnia:
- (1.1) miejscownik + D.
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. miejsce n
- przym. miejscownikowy
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- (1.1) od pol. miejsce + -ownik[1]; rodzima nazwa przypadku odpowiadającego łac. locativus, utworzona na drodze derywacji sufiksalnej. Termin „miescownik” poświadczony w 1813 r. w Gramatyce języka polskiego według prawideł JX. Kopczyńskiego Jana Piotra Dworzeckiego-Bohdanowicza, a następnie użyty przez Onufrego Kopczyńskiego w Grammatyce języka polskiego z 1817 r.[2][3]
- uwagi:
- zobacz też: Aneks:Język polski - deklinacja
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) locative
- baskijski: (1.1) lokatibo
- białoruski: (1.1) месны склон m
- bułgarski: (1.1) местен падеж m
- czeski: (1.1) lokativ m, lokál m, šestý pád m
- duński: (1.1) lokativ w
- estoński: (1.1) lokatiiv
- farerski: (1.1) staðarfall n
- francuski: (1.1) locatif m
- hiszpański: (1.1) locativo m
- ido: (1.1) lokativo
- islandzki: (1.1) staðarfall n
- japoński: (1.1) 前置格
- kaszubski: (1.1) môlnik m
- łaciński: (1.1) locativus
- niemiecki: (1.1) Lokativ m
- norweski (bokmål): (1.1) lokativ m
- norweski (nynorsk): (1.1) lokativ m
- nowogrecki: (1.1) τοπική πτώση ż
- nowopruski: (1.1) lōkatiws m
- polski język migowy: (w zapisie SignWriting)(1.1)
- portugalski: (1.1) locativo m
- rosyjski: (1.1) предложный падеж m
- słowacki: (1.1) lokál
- ukraiński: (1.1) місцевий відмінок m
- włoski: (1.1) locativo m
- źródła:
- ↑
Hasło „miejscownik” w: Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN. - ↑ Hasło „miejscownik” w: Słownik historyczny terminów gramatycznych online, Wanda Decyk-Zięba, Izabela Stąpor (red.), Uniwersytet Warszawski, Warszawa 2024—, ISBN 978-83-64006-95-1.
- ↑ Piotr Sobotka, Przypadek, Maciej Grochowski (red.), „Przewodnik językowo-encyklopedyczny po gramatyce semantycznej języka polskiego w ujęciu historycznym”, 1, 2024, s. 368–369.
