Numen
Numen (łac. potęga bóstwa; wyrocznia, l.mn. numina) – w religii starorzymskiej tajemnicza, bezpostaciowa i nadprzyrodzona siła panująca w świecie. Istotą religii był przede wszystkim osobisty stosunek zaufania do numenu. Postawę religijną określała zależność od numenu. W czasach cesarstwa nabrał cech osobowych, np. Pales jako numen życia pasterskiego[1]
Także moc twórcza, geniusz – porównaj noumen.[potrzebny przypis]
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Pierre Grimal, Słownik mitologii greckiej i rzymskiej, wyd. 2, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1990, s. 270, ISBN 978-83-04-01069-7.
