Przejdź do zawartości

Naczelny rabin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Naczelny rabin (hebr. ‏רַב רָאשִׁי‎, raw roszi) – tytuł używany przez zwierzchników religijnej społeczności żydowskiej w danym państwie lub regionie.

Za instytucję poprzedzającą naczelny rabinat uznaje się Wielki Sanhedryn, który był najwyższą żydowską instytucją religijną i zajmował się m.in. interpretacją prawa żydowskiego[1]. Autorytet religijny wszystkich rabinów jest taki sam, naczelny rabin wybierany jest jednak przez społeczności w celu podejmowania najważniejszych decyzji, które są następnie wiążące dla wszystkich Żydów znajdujących się pod jego jurysdykcją. Naczelni rabini pełnili również funkcję reprezentantów społeczności żydowskiej w kontaktach z władzami[1]. Od XI wieku naczelni rabini mianowani byli przez władców świeckich, a następnie wykorzystywani do kontaktów ze społecznością żydowską, m.in. do poboru podatków oraz sprawowania nad nią władzy sądowniczej[2]. W Niemczech i Austrii istniała instytucja Landesrabbiner(inne języki)[2].

W wielu krajach działają osobni naczelni rabini dla zwolenników różnych nurtów w łonie judaizmu lub też żydów o różnym pochodzeniu etnicznym. W Izraelu działa Naczelny Rabinat, na którego czele stoi dwóch naczelnych rabinów: aszkenazyjski i sefardyjski[3][2].

W Polsce

[edytuj | edytuj kod]
 Osobny artykuł: Naczelni rabini Polski.

Naczelni rabini w Wojsku Polskim

[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. 1 2 Chief rabbinate [online], www.britannica.com [dostęp 2026-10-18] (ang.).
  2. 1 2 3 Judaism: The Chief Rabbinate [online], Jewish Virtual Library [dostęp 2026-10-18] (ang.).
  3. ↑ אודות הרבנות הראשית לישראל [online], www.gov.il [dostęp 2026-10-18].