Lionel Messi
.jpg) Lionel Messi (2026) | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Pełne imię i nazwisko |
Lionel Andres Messi | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
24 czerwca 1987 | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Obywatelstwo |
argentyńskie, hiszpańskie | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Wzrost |
169 cm[1] | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Pozycja | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Informacje klubowe | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Klub | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Numer w klubie |
10 | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Kariera juniorska | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Kariera seniorska[a] | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Kariera reprezentacyjna[b] | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Dorobek medalowy | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Odznaczenia | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
 _-_ribbon_bar.gif){kind=small}  | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Strona internetowa | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Lionel Andres „Leo” Messi (ur. 24 czerwca 1987 w Rosario) – argentyński piłkarz, występujący na pozycji napastnika, skrzydłowego lub ofensywnego pomocnika w amerykańskim klubie Inter Miami oraz w reprezentacji Argentyny, której jest kapitanem.
Karierę seniorską rozpoczął w młodzieżowym zespole FC Barcelony (FC Barcelona C), skąd przeszedł do drugiego zespołu katalońskiego klubu. W 2004 zanotował debiut dla pierwszej drużyny[2]. W sezonie 2008/2009 stał się kluczowym piłkarzem swojej drużyny[3], która po raz pierwszy w historii sięgnęła po potrójną koronę, zdobywając mistrzostwo Hiszpanii, puchar Hiszpanii i rozgrywki Ligi Mistrzów UEFA. W sezonie 2014/2015 powtórzył osiągnięcie z 2008/2009. W 2018 został kapitanem FC Barcelony[4]. Pozostaje zawodnikiem z największą liczbą strzelonych goli i występów w historii FC Barcelony[5][6]. Wraz z klubem wywalczył 35 trofeów: 10 tytułów Mistrza Hiszpanii, cztery puchary Ligi Mistrzów UEFA, siedem Pucharów Króla, ponadto ośmiokrotnie wygrał Superpuchar Hiszpanii, trzykrotnie Superpuchar Europy UEFA i trzy razy Klubowe Mistrzostwa Świata[7]. W 2021 został zawodnikiem francuskiego klubu Paris Saint-Germain, w barwach którego dwukrotnie zdobył mistrzostwo Francji, a także Superpuchar Francji. Od 2023 jest zawodnikiem Interu Miami, z którym sięgnął po Leagues Cup, Supporters’ Shield, oraz mistrzostwo w lidze Major League Soccer, odpowiednio w 2023, 2024 i 2025. Jest także jej najskuteczniejszym strzelcem.
Od 2005 występuje w reprezentacji Argentyny[8], a od 2011 jest jej kapitanem[9]. Z 207 występami i 125 bramkami jest rekordzistą pod względem liczby występów w reprezentacji Argentyny i jej najlepszym strzelcem w historii[10][11]. Zwycięzca, najlepszy piłkarz i król strzelców Młodzieżowych Mistrzostw Świata 2005[12], a także zwycięzca, najlepszy piłkarz i król strzelców Copa América 2021[13][14][15]. Triumfator Copa América 2024, trzykrotny finalista Copa América z 2007, 2015, i 2016[16][17][18], laureat trzeciego miejsca w edycji z 2019 oraz uczestnik Copa América 2011. Z Argentyną został mistrzem świata i najlepszym piłkarzem na Mistrzostwach Świata 2022[19], a finalistą i najlepszym piłkarzem Mistrzostw Świata 2014[20], finalista Mistrzostw Świata 2026, a także wystąpił z nią na Mistrzostwach Świata 2006, 2010, 2018. Pozostaje najmłodszym Argentyńczykiem, który zagrał na mistrzostwach świata[21]. Złoty medalista Igrzysk Olimpijskich 2008[22].
Ośmiokrotny zdobywca Złotej Piłki[23][24][25][26][27]. Najlepszy piłkarz 25–lecia 1994–2019 według magazynu „FourFourTwo”[28], najlepszy piłkarz i najlepszy rozgrywający dekady 2011–2020 według IFFHS[29][30]. Strzelec największej liczby goli w ciągu jednego roku kalendarzowego – 91 goli (2012) oraz w sezonie – 73 (sezon 2011/2012) w historii piłki nożnej[31], a także strzelec największej liczby goli dla jednego klubu piłkarskiego w historii[32]. Czterokrotnie zdobywał nagrodę Piłkarza Roku FIFA, a dwukrotnie Piłkarza Roku UEFA[33]. Sześciokrotnie otrzymał nagrodę Europejskiego Złotego Buta[34]. Z 46 trofeami jest najbardziej utytułowanym piłkarzem w historii piłki nożnej. Powszechnie uważany za jednego z najlepszych piłkarzy wszech czasów[35][36][37][38][39][40], a przez wiele prestiżowych czasopism takich jak Marca, FourFourTwo czy Radio Times za najlepszego piłkarza w historii[41][42][43].
Posiada również hiszpańskie obywatelstwo[44].
Rodzina i początki kariery
[edytuj | edytuj kod]Urodził się 24 czerwca 1987[a] w Klinice Włoskiej w Rosario[46] w prowincji Santa Fe. Jest synem Jorgego Horácia Messiego i Celii Maríi (z domu Cuccittini)[45]; ojciec był pracownikiem huty, a matka pracowała na pół etatu jako sprzątaczka[47][48][49]. Rodzina Messiego ze strony ojca pochodzi z Ankony, skąd jeden z przodków, Angelo Messi, wyemigrował w 1883 do Argentyny. Piłkarz ma dwóch starszych braci: Rodrigo i Matíasa, i młodszą o siedem lat siostrę, Marię Sol[45].
Uczył się w szkole podstawowej nr 66 General Las Heras[50], był leniwym uczniem[51]. W wieku pięciu lat zaczął grać w piłkę nożną[45] i wkrótce rozpoczął regularne treningi w lokalnym klubie Abanderado Grandoli[45][52][53]. Jego pierwszym trenerem był Salvador Aparicio, którego miejsce później zajął Jorge Messi[54]. W rozwoju kariery piłkarskiej wspierała go babka, Celia (zm. 1998), której w późniejszym czasie zaczął dedykować każdą strzeloną bramkę, wskazując palcem niebo[55]. Przez krótki okres grał w klubie Central Córdoba[56]. W 1994[57] rozpoczął grę w młodzieżowych rozgrywkach ligowych w barwach klubu Newell’s Old Boys w Rosario[52], z którą w 1997 zdobył Puchar Przyjaźni w ramach rozgrywek Academia Deportiva Cantolao w Limie; podczas spotkania zdobył 9 z 10 bramek, które zapewniły drużynie zwycięstwo 10:0[57].
Ze względu na swoją wątłą posturę zyskał w dzieciństwie przydomek „La Pulga” (pol. Pchła)[45]. W 1997 zdiagnozowano u niego niedobór hormonu wzrostu[56]. Rodzina przez pierwsze dwa lata pokrywała koszty kuracji hormonalnej dzięki częściowej refundacji ze strony rządu i pomocy firmy Acindar, w której pracował Jorge Messi[58]. Występujący w argentyńskiej lidze Primera División klub River Plate zainteresował się pozyskaniem Messiego[59], ale włodarze drużyny nie zgodzili się pokryć kosztów leczenia, które miesięczne wynosiły 900 dol.[49]. Ojciec piłkarza skontaktował się ze skautami hiszpańskiej Barcelony, którzy po obserwacji gry Messiego zgodzili się opłacać koszty kuracji[52][53][60]. Dyrektor sportowy klubu Carles Rexach w grudniu 2000 zapewnił Messiemu chęć podpisania kontraktu, składając oświadczenie na serwetce (ponieważ nie miał przy sobie innego papieru)[49][60], w którym napisał: Ja, Charly Recach, zobowiązuję się do zakontraktowania Lionego Messiego na uzgodnionych warunkach, pomimo sprzecznych opinii istniejących w tej kwestii w klubie[61]; serwetka znajduje się w klubowym muzeum[61]. Piłkarz przeprowadził się z rodziną do Hiszpanii (wkrótce został w kraju tylko z ojcem, a matka z resztą rodzeństwa wróciła do Rosario)[62] i zaczął występować w młodzieżowych drużynach klubu[52][60].
Kariera klubowa
[edytuj | edytuj kod]FC Barcelona
[edytuj | edytuj kod]„Nigdy nie zapomnę tego, że to on rozpoczął moją karierę. Nie bał się na mnie postawić, mimo iż miałem 16 czy 17 lat.”
Początki
[edytuj | edytuj kod]W latach 2000–2003 występował w zespołach Cadete B i A (w tym drugim zdobył 37 bramek w 30 meczach) i Infantil B. Podczas meczu przeciwko klubowi Ebre Escola Esportiva doznał kontuzji – pękła mu kość strzałkowa w lewej nodze[64]. W sezonie 2003/2004 pobił klubowy rekord, występując w aż pięciu drużynach[65]. Na swoim jedynym spotkaniu w Juvenil B w sierpniu 2003 w Japonii zdobył bramkę, po czym otrzymał szansę gry w Juvenil A[66]. Strzelił w niej strzelił 21 goli w 14 meczach, a 29 listopada 2003 zadebiutował w meczu Tercera División w Barcelonie C[67]. 6 marca 2004 rozegrał pierwsze spotkanie w Segunda División B w barwach zespołu B[68]. Przez cały sezon grał w obydwu tych drużynach (kolejno osiem meczów, pięć goli i pięć spotkań bez żadnej bramki)[69].
16 listopada 2003, w wieku 16 lat i 145 dni, zadebiutował w pierwszej drużynie Barcelony w towarzyskim meczu z FC Porto[70][71]. W tym okresie coraz częściej był porównywany do Diego Maradony ze względu na styl gry, ale też niski wzrost[72].
16 października 2004 wystąpił po raz pierwszy w Primera División, w wygranym 1:0 derbowym spotkaniu z Espanyolem[73]. W czasie występu miał 17 lat i 114 dni, stając się trzecim najmłodszym piłkarzem w historii klubu i najmłodszym, który zadebiutował w Primera División[70][b]. 1 maja 2005 w meczu z Albacete Balompié zdobył swojego pierwszego gola w lidze, co uczyniło go najmłodszym strzelcem ligowej bramki dla klubu (17 lat i 311 dni)[74][75][c]. W tamtym sezonie grał także w zespole B, dla którego zdobył sześć bramek w 17 ligowych spotkaniach.
Sezon 2005/2006
[edytuj | edytuj kod]16 września, po raz drugi w ciągu trzech miesięcy, klub zmienił warunki kontraktu piłkarza – Messi zaczął być opłacany jak pełnoprawny członek pierwszego zespołu, a samą umowę przedłużono do czerwca 2014[52]. 26 września uzyskał hiszpańskie obywatelstwo[76], dzięki czemu mógł grać w Primera División (wcześniej nie mógł zagrać w lidze, bo Barcelona miała wyczerpany limit posiadania w drużynie zawodników spoza Unii Europejskiej). Pierwszym spotkaniem Ligi Mistrzów rozegranym na Camp Nou, w którym wziął udział Messi, był pojedynek z Udinese Calcio[70]. Wchodząc na boisko, otrzymał od fanów owacje, a w czasie meczu imponował spokojem i udaną współpracą z Ronaldinho[77].
Zdobył sześć bramek w 17 ligowych występach, a w sześciu rozegranych meczach w Lidze Mistrzów strzelił jednego gola. 7 marca 2006 w meczu z Chelsea doznał naderwania mięśnia w prawym udzie, przez co nie mógł grać do końca sezonu[78]. Barcelona zakończyła rozgrywki, zwyciężając w Primera División i w Lidze Mistrzów[79][80].
Sezon 2006/2007
[edytuj | edytuj kod]
W sezonie 2006/07 był podstawowym zawodnikiem Barcelony, zdobywając 14 bramek w 26 ligowych spotkaniach[81]. 12 listopada w spotkaniu z Realem Saragossa doznał złamania piątej kości śródstopia lewej nogi[82], co wyeliminowało go z gry na trzy miesiące[83]. 11 marca odegrał kluczową rolę w El Clásico, zdobywając hat tricka, dzięki czemu grająca z jednym zawodnikiem mniej Barcelona zremisowała z Realem 3:3 (ostatnią bramkę zdobył w doliczonym czasie gry)[84], stał się tym samym pierwszym piłkarzem od czasu Ivána Zamorano i pierwszym zawodnikiem Barcelony od czasu Romário, któremu udało się zdobyć trzy bramki w El Clásico. Jest również najmłodszym piłkarzem, który zdobył bramkę w tych spotkaniach. Im bliżej było końca sezonu, tym Messi uzyskiwał więcej trafień – 11 z 14 ligowych goli zdobył w ostatnich 13 spotkaniach[85].
Starał się udowodnić, że porównania do Maradony nie były przesadzone, zdobywając na przestrzeni jednego sezonu bramki podobne do najsłynniejszych trafień byłego napastnika[86]. 18 kwietnia 2007 strzelił dwie bramki w półfinałowym meczu Copa del Rey przeciwko Getafe CF, a jeden z goli przypominał bramkę Maradony w ćwierćfinałowym meczu Mistrzostw Świata 1986 przeciwko Anglii[87]. Dziennikarze sportowi wnikliwie doszukiwali się podobieństwa do gola Maradony, a hiszpańska prasa nazwała Messiego „Messidona”[88]: przebiegł ten sam dystans co Maradona (62 metry), minął tę samą liczbę przeciwników (sześciu, w tym bramkarza), oddał strzał z podobnej pozycji, a – celebrując bramkę – również podbiegł do bocznej chorągiewki boiska[86]. Na pomeczowej konferencji kolega z drużyny, Deco, powiedział: „Nie ma takiego drugiego jak Leo”[89]. W meczu z RCD Espanyol zdobył bramkę podobną do tej strzelonej przez Maradonę w spotkaniu z Anglią – ręką przerzucił piłkę nad interweniującym bramkarzem, Carlosem Kamenim[90], lecz mimo powtórek zagrania i protestów piłkarzy Espanyolu gol został uznany.
Sezon 2007/2008
[edytuj | edytuj kod]W rozegranym 22 września spotkaniu z Sevillą dwukrotnie wpisał się na listę strzelców[91]. Kilka dni wcześniej strzelił gola w wygranym 3:0 meczu Ligi Mistrzów z Olympique Lyon[92], z kolei 26 września zdobył dwie bramki w zwycięskiej potyczce (4:1) z Realem Zaragoza[93]. 27 lutego, przeciwko Valencii, rozegrał swój 100. oficjalny mecz w barwach klubu[94].
Został nominowany do nagrody FIFPro w kategorii Napastnik[95]. W internetowym sondażu hiszpańskiej gazety „Marca” został wybrany najlepszym piłkarzem na świecie, uzyskując 77 procent wszystkich głosów[96]. Zdaniem felietonistów katalońskich gazet „El Mundo Deportivo” i „Sport” oraz byłego niemieckiego piłkarza, Franza Beckenbauera, Messi powinien otrzymać Złotą Piłkę[97]; w finale plebiscytu zajął trzecie miejsce[98]. Wiele piłkarskich osobistości, m.in. Ronaldinho, Samuel Eto’o, Frank Rijkaard, Bernd Schuster, Raúl, Gianluca Zambrotta, Francesco Totti, Alfredo Di Stéfano, Diego Maradona i Pelé, przyznało, że uważają Messiego za jednego z obecnie najlepszych piłkarzy świata[99][100].
Po raz czwarty w ciągu trzech sezonów doznał kontuzji kości śródstopia, tym razem 4 marca w meczu Ligi Mistrzów z Celtikiem Glasgow, przez co musiał pauzować przez kolejne sześć tygodni[101].
Sezon 2008/2009
[edytuj | edytuj kod]
Po odejściu Ronaldinho z klubu przejął po nim numer „10” na koszulce[102]. 1 października 2008 w meczu Ligi Mistrzów z Szachtarem Donieck zmienił na boisku Thierry’ego Henry’ego i po siedmiu minutach zdołał dwukrotnie wpisać się na listę strzelców, dzięki czemu Barcelona, przegrywająca 0:1, zdołała ostatecznie zwyciężyć 2:1[103]. Następna ligowa potyczka przeciwko Atlético Madryt określana była mianem „przyjacielskiej rywalizacji” pomiędzy Messim i jego przyjacielem, Sergiem Agüero[104]. Messi zdobył w tym meczu gola z rzutu wolnego oraz asystował przy jednej z bramek, a Barcelona wygrała spotkanie 6:1[105]. Kolejny dobry występ zaliczył w meczu z Sevillą, zdobywając dwie bramki – jedną z woleja z odległości 23 metrów, a przy kolejnej ominął bramkarza i oddał strzał z ostrego kąta boiska[106]. 13 grudnia w El Clásico Barcelona zwyciężyła 2:0, a Messi zdobył drugiego gola dla zespołu[107]. Argentyńczyk został wybrany drugim piłkarzem świata podczas gali FIFA, gromadząc 678 punktów[108].
W meczu z Atlético Madryt zdobył swojego pierwszego hat tricka w 2009, a Barcelona wygrała spotkanie 3:1[109]. Niespełna miesiąc później po wejściu na zmianę w potyczce z Racingiem Santander, przy stanie 1:0 dla Racingu, zdobył dwie bramki, zapewniając swojej drużynie zwycięstwo; drugi gol strzelony przez niego w tym meczu był zarazem 5000. bramką Barcelony w historii jej ligowych występów[110]. Messi w 28. kolejce rozgrywek ligowych zdobył swojego 30. gola w sezonie (we wszystkich rozgrywkach), przyczyniając się do wygranej 6:0 nad Málagą[111][112]. 8 kwietnia 2009 uzyskał dwa trafienia w spotkaniu Ligi Mistrzów z Bayernem Monachium[113]. 10 dni później, zdobywając 20. gola w sezonie, zapewnił drużynie zwycięstwo w meczu z Getafe, dzięki czemu Barcelona utrzymała sześć punktów przewagi nad drugim w tabeli Realem Madryt[114].
Pieczętując dominację klubu w sezonie, Messi dwukrotnie wpisał się na listę strzelców w zwycięskiej 6:2 potyczce z Realem Madryt rozegranej na Santiago Bernabéu[115]; była to najwyższa porażka madryckiego klubu od 1930[116]. Po zdobyciu tych bramek podbiegł do kibiców i przed kamerami zdjął koszulkę, pokazując podkoszulek z napisem Síndrome X Fràgil (pol. Zespół łamliwego chromosomu X), by wesprzeć dzieci cierpiące na tę dolegliwość[117]. 13 maja po raz pierwszy zwyciężył w rozgrywkach o Puchar Króla, zdobywając bramkę i asystując przy kolejnych dwóch, prowadząc zespół do wygranej 4:1 przeciwko Athletic Bilbao[118]. 27 maja w finale Ligi Mistrzów Barcelona wygrała z Manchesterem United 2:0, a Messi strzałem głową w 70. minucie spotkania zdobył drugą bramkę[119]. Z dziewięcioma trafieniami został królem strzelców rozgrywek[119]. Barcelona sezon zakończyła, triumfując w Copa del Rey, Primera División i Lidze Mistrzów[120], dzięki czemu stała się pierwszym hiszpańskim klubem w historii, któremu udało się zdobyć potrójną koronę[121].
Sezon 2009/2010
[edytuj | edytuj kod]
Przed rozpoczęciem sezonu przedłużył kontrakt z klubem do 2016, stając się najwyżej opłacanym zawodnikiem w lidze hiszpańskiej – miał zarabiać ok. 9,5 mln euro rocznie przy klauzuli wykupu wynoszącej 250 mln euro[122]. W rozegranym 28 sierpnia meczu o Superpuchar Europy z Szachtarem Donieck asystował przy bramce Pedro, dającej drużynie zwycięstwo 1:0[123]. Po tym spotkaniu Josep Guardiola powiedział, że Messi jest „prawdopodobnie najlepszym piłkarzem, jakiego kiedykolwiek widział”[124]. Wcześniej zdobył dwie bramki w finale Superpucharu Hiszpanii, przyczyniając się tym samym do zwycięstwa w tych rozgrywkach. Udanie rozpoczął zmagania ligowe, strzelając gola w wygranym 2:0 meczu z Getafe oraz zaliczając po dwa trafienia i jednej asyście podczas spotkań z Atlético Madryt i Racingiem Santander. W półfinałowym meczu Klubowych Mistrzostw Świata przeciwko Atlante FC wszedł na boisko w 55. minucie, a dwie minuty później strzelił bramkę na 2:1; był to jego pierwszy kontakt z piłką w tym spotkaniu. Barcelona ostatecznie zwyciężyła 3:1[125]. W finale Klubowych Mistrzostw Świata Duma Katalonii z Messim w składzie pokonała po dogrywce Estudiantes La Plata 2:1, a Argentyńczyk klatką piersiową strzelił gola dającego swojej drużynie tytuł najlepszej drużyny globu[126]. Został również wybrany najlepszym zawodnikiem turnieju. Kilka tygodni później w meczu z Sevillą na Camp Nou (4:0) strzelił dwie bramki, zdobywając tym samym setnego gola dla FC Barcelony.
Podczas kolejnych czterech meczów ligowych z Malagą, Almerią, Valencią i Saragossą strzelił łącznie dziewięć bramek. W przerwie pomiędzy nimi w rewanżu Ligi Mistrzów z VFB Stuttgart zdobył dwa gole. Zagrał też w następnej fazie Champions League i stał się bohaterem spotkania z Arsenalem, któremu strzelił cztery bramki, niwecząc tym samym marzenia Anglików o awansie do półfinału[127]. Rozegrał również udane zawody podczas Klasyku w Madrycie i zdobył bramkę na 1:0 dla Barcelony[128]. W Lidze Mistrzów FC Barcelona z Messim w składzie dotarła do półfinału, gdzie w kontrowersyjnych okolicznościach przegrała z Interem[129][130]. Messi został królem strzelców turnieju z ośmioma trafieniami na koncie, w tym sześcioma w fazie pucharowej. Sezon 2009/10 zakończył się dla klubu z Katalonii zwycięstwem w lidze z dorobkiem 99 punktów[131]. Messi zdołał wyrównać rekord Ronaldo z sezonu 1996/97 (któremu udało się zdobyć 34 bramki), za co otrzymał pierwszego w swojej karierze Europejskiego Złotego Buta[132].
Sezon 2010/2011
[edytuj | edytuj kod]21 sierpnia 2010 skompletował hat tricka w swoim pierwszym meczu sezonu, a Barcelona wygrała 4:0 z Sevillą w Superpucharze Hiszpanii[133]. Sezon ligowy rozpoczął 29 sierpnia od zdobycia gola po zaledwie trzech minutach w meczu przeciwko Racingowi Santander[134]. 19 września 2010, zdobyła gola w meczu przeciwko Atlético Madryt (2:1) przez interwencję obrońcy rywali, Tomáša Ujfalusiego, doznał skręcenia wewnętrznych wiązadeł prawej kostki[135]. 3 października powrócił do gry, zdobywając gola na 1:1 przeciwko RCD Mallorca[136]. Później zdobył dwie kolejne bramki w rozgrywkach Ligi Mistrzów przeciwko København i pomógł zespołowi wygrać 2:0 na Camp Nou[137]. Przeciwko Almeríi zdobył swojego drugiego hat tricka w sezonie w imponującym zwycięstwie 8:0 na wyjeździe[138]. 29 listopada na Camp Nou zanotował dwie asysty w wygranym 5:0 starciu przeciwko Realowi Madryt[139].
W styczniu 2011 otrzymał swoją drugą Złotą Piłkę. Dwa dni po otrzymaniu nagrody skompletował swojego pierwszego hat tricka w roku i trzeciego w sezonie, przeciwko Realowi Betis w ramach rozgrywek Pucharu Króla[140]. 11 maja 2011 FC Barcelona zdobyła kolejne Mistrzostwo Hiszpanii. W półfinale Ligi Mistrzów Messi zdobył dwa gole na Santiago Bernabéu przeciwko Realowi Madryt[141], a jego bramki dały Barcelonie awans do finału (0:2 w pierwszym meczu i 1:1 w drugim)[142]. Mecz finałowy został rozegrany 28 maja przeciwko Manchesterowi United. Barcelona wygrała Ligę Mistrzów, zwyciężając w spotkaniu 3:1, a jednego z goli strzelił Messi, który został królem strzelców rozgrywek[143]. Z 31 trafieniami został również wicekrólem strzelców La Liga, za Cristianem Ronaldo.
Sezon 2011/2012
[edytuj | edytuj kod]
Messi zaczął sezon od występów w Superpucharze Hiszpanii. W dwumeczu przeciwko Realowi Madryt (5:4) strzelił trzy gole i zaliczył dwie asysty, zapewniając FC Barcelonie zwycięstwo i zdobycie pierwszego trofeum w sezonie[144]. Wraz z FC Barceloną jako zwycięzca Ligi Mistrzów rozegrał także spotkanie ze zwycięzcą Ligi Europejskiej, portugalskim FC Porto, w ramach Superpucharu Europy[145]. W tym meczu strzelił gola oraz asystował przy bramce Cesca Fàbregasa, który ustalił wynik na 2:0 dla Barcelony, tym samym zapewniając klubowi drugie trofeum w sezonie. W sierpniu, w meczu Ligi Mistrzów przeciwko BATE Borysów, strzelił 195. gola, bijąc klubowy rekord pod względem strzelonych bramek, który ustanowił Ladislao Kubala[145]. W kolejnym meczu Ligi Mistrzów przeciwko Viktorii Pilzno strzelił swojego 200. gola w oficjalnych rozgrywkach. Podczas finału Klubowych Mistrzostw Świata strzelił dwa gole brazylijskiemu klubowi Santos FC (4:0), zdobywając trzecie trofeum w sezonie dla FC Barcelony. Został również wybrany najlepszym zawodnikiem tego turnieju, a także zdobył nagrodę dla najlepszego piłkarza Europy[146]. Wygrał też Złotą Piłkę, stając się tym samym czwartym zawodnikiem, który trzy razy zdobył tę statuetkę[147]. 19 stycznia 2011 w ligowym meczu z Valencią CF (5:1) strzelił swojego 200. gola w Primera División. 7 marca w meczu z Bayernem Leverkusen (7:1) stał się zawodnikiem, który jako pierwszy w historii Ligi Mistrzów strzelił pięć goli w jednym meczu. 20 marca, strzelając hat tricka w meczu ligowym przeciwko Granada CF, pobił klubowy rekord 232 goli ustanowiony przez Césara Rodrígueza i stał się najlepszym strzelcem w historii FC Barcelony. 2 maja, strzelając hat tricka z Málagą, pobił rekord w liczbie goli strzelonych w sezonie, wcześniej ustanowiony przez Gerda Müllera (67 trafień). 5 maja w derbach Barcelony z Espanyolem strzelił cztery gole, a sezon zakończył z 73 golami i 28 asystami w 60 meczach[148].
Sezon 2012/2013
[edytuj | edytuj kod]Sezon 2012/13 zaczął od porażki w Superpucharze Hiszpanii z Realem Madryt 4:4 (o wygranej zdecydowała liczba bramek strzelonych na wyjeździe). Podczas tych finałów dwa razy wpisywał się na listę strzelców. W pierwszym meczu Primera División FC Barcelona zmierzyła się z Realem Sociedad i wygrała 5:1, a Messi zaliczył dwie bramki[149]. 19 września rozegrał pierwszy mecz fazy grupowej Ligi Mistrzów UEFA ze Spartakiem Moskwa (3:2), w którym zanotował dwa trafienia[150]. 7 października strzelił dwa gole w zremisowanym 2:2 meczu z Realem Madryt[151]. 20 października w ligowym meczu z Deportivo La Coruña, Messi zanotował pierwszego hat tricka w sezonie 2012/2013[152]. 11 listopada w meczu 11. kolejki La Liga strzelił dwie bramki przeciwko zespołowi RCD Mallorca (4:2) i tym samym rozpoczął serię 21 ligowych meczów z golem[153][154]. W meczu 15. kolejki, rozegranym 9 grudnia przeciwko Real Betis, Messi, notując dublet, pobił rekord Césara Rodrígueza i stał się najskuteczniejszym strzelcem Primera División jako piłkarz Barcelony (190 goli), a także pobił rekord Gerda Müllera, który wynosił 85 bramek i stał się piłkarzem z największą liczbą bramek w roku kalendarzowym[155]. Messi zdołał strzelić jeszcze 5 bramek i ustanowił nowy rekord na 91 goli[156]. Za wspomniany rekord został wpisany do Księgi rekordów Guinnessa[157].
Zgodnie z przewidywaniami wygrał Złotą Piłkę FIFA 2012[158]. Plebiscyt wygrał po raz czwarty i tym samym został zawodnikiem z największą liczbą zwycięstw, bijąc osiągnięcie Johana Cruyffa, Michela Platiniego, Marco van Bastena i siebie samego[159]. 27 stycznia 2013 strzelił 4 gole w meczu z Osasuną (5:1)[160]. 12 marca strzelił dwa gole w wygranym 4:0 meczu rewanżowym 1/8 finału Ligi Mistrzów UEFA z A.C. Milan (w dwumeczu 4:2)[161]. 23 kwietnia wystąpił w przegranym 4:0 meczu półfinału Ligi Mistrzów z Bayernem Monachium[162]. W drugim meczu Barcelona ponownie przegrała (0:3) i tym samym odpadła, a Bayern później został triumfatorem, pokonując w finale Borussię Dortmund[163]. 12 maja w meczu Primera División z Atlético Madryt, Messi nie zanotował trafienia, tym samym kończąc serię meczów z golem[164]. Łącznie w sezonie rozegrał 50 meczów, zanotował 17 asyst i strzelił 60 goli, z czego 46 w lidze i tym samym został królem strzelców, a także dostał nagrodę Europejskiego Złotego Buta, zdobywając wyróżnienie trzeci raz[165]. W Lidze Mistrzów strzelił osiem bramek, co dało mu trzecie miejsce w klasyfikacji strzelców.
Sezon 2013/2014
[edytuj | edytuj kod].jpg)
Sezon rozpoczął od rozegrania Superpucharu Hiszpanii, w którym drużyna FC Barcelony wygrała z Atlético Madryt[166]. W pierwszej kolejce Barcelona pokonała Levante UD 7:0, a Messi strzelił dwie bramki i zaliczył asystę[167]. Następnie w spotkaniu 3. kolejki Primera División z Valencią CF zdobył trzy bramki w wygranym 3:2 meczu[168]. 18 września strzelił 24. hat tricka w barwach katalońskiego klubu w meczu fazy grupowej Pucharu Europy z AFC Ajax (4:0)[169]. 6 listopada ustrzelił dublet w wygranym 3:1 meczu z Milanem[170]. Z powodu kontuzji, Messi nie rozegrał meczów: 2. kolejki, 8. kolejki, a także od 14. do 18. kolejki La Liga[171]. Kontuzje wykluczyły go również z części meczów rozgrywek Ligi Mistrzów (2. kolejka oraz 5. i 6.); pauzował również w rozgrywkach krajowego pucharu[171].
Do gry powrócił 8 stycznia 2014, strzelając dwa gole w 90. i 90+3. minucie przeciwko Getafe w Pucharze Króla[172]. 13 stycznia zajął drugie miejsce w plebiscycie Złotej Piłki, za Cristianem Ronaldo[173]. 22 stycznia w ćwierćfinale Pucharu Króla z Levante (4:1) zaliczył hat trick asyst[174]. 16 marca w meczu ligowym przeciwko Osasunie strzelił hat tricka, dzięki czemu stał się najskuteczniejszym strzelcem wszech czasów FC Barcelony z 371 bramkami na koncie (wliczając mecze towarzyskie), bijąc rekord Paulino Alcántary (369 goli)[175]. Tydzień później wystąpił w El Clásico przeciwko Realowi Madryt, w którym zdobył trzy gole i zanotował asystę, a jego zespół wygrał 4:3[176]. Dzięki hat trickowi pobił rekord Alfredo di Stéfano i został najskuteczniejszym strzelcem w historii Klasyków[177]. 19 maja 2014 przedłużył umowę z Barceloną do 2018 roku, a klauzula odstępnego wzrosła do 250 milionów euro[178].
Sezon zakończył z 41 golami i 14 asystami, rozgrywając łącznie 46 spotkań. Barcelona zakończyła sezon ze zdobytym Superpucharem Hiszpanii, a na 2. miejscu zakończyła rozgrywki ligowe, w finale Pucharu Króla przegrała z Realem Madryt, w Lidze Mistrzów odpadła na etapie ćwierćfinałów, w którym poległa przeciwko Atlético[179].
Sezon 2014/2015
[edytuj | edytuj kod]
Sezon rozpoczął od strzelenia dwóch bramek w meczu 1. kolejki La Liga przeciwko Elche CF (3:0)[180]. 22 listopada w wygranym 5:1 meczu przeciwko Sevilli strzelił swojego pierwszego hat tricka w sezonie[181]. Trzy gole pozwoliły mu wyprzedzić Telmo Zarrę w klasyfikacji strzelców hiszpańskiej ligi, który ustanowił rekord rozgrywek na 251 goli[182]. 25 listopada wystąpił z opaską kapitańską podczas meczu fazy grupowej Ligi Mistrzów UEFA przeciwko APOEL FC. W czasie spotkania udało mu się skompletować drugiego hat tricka w sezonie[183]. 7 grudnia w wygranym 5:1 meczu z Espanyolem trzykrotnie trafił do siatki, a trafienia te pozwoliły mu stać się najlepszym strzelcem w historii derbów Barcelony[184].
Na początku 2015 ogłoszono, że zajął drugie miejsce w plebiscycie Złotej Piłki, ustępując Cristianowi Ronaldo. 18 stycznia 2015 w meczu Primera División z Deportivo La Coruña zanotował pierwszego hat tricka w 2015[185]. 15 lutego rozegrał swój 300. mecz w lidze hiszpańskiej, w którym ustrzelił hat tricka drużynie Levante, a trafienia pozwoliły na wygraną 5:0[186]. 8 marca w meczu 26. kolejki przeciwko Rayo Vallecano (6:1) ponownie zanotował trzy trafienia, zdobywając 32. hattricka, tym samym bijąc rekord Telmo Zarry w liczbie hat tricków w hiszpańskiej piłce nożnej[187]. 17 maja strzelił jedyną bramkę w wygranym 1:0 meczu 37. kolejki z Atlético Madryt, zapewniając Barcelonie mistrzostwo Hiszpanii[188]. 30 maja skompletował dublet przeciwko Athletic Bilbao w finale Pucharu Króla, który Barça wygrała 3:1[189].
6 maja w meczu półfinału Ligi Mistrzów UEFA przeciwko Bayernowi Monachium, dwukrotnie pokonał Manuela Neuera, a dzięki jego trafieniom Barcelona pokonała w pierwszym meczu Bayern 3:0[190]. W meczu rewanżowym jego drużyna uległa Bayernowi 2:3, jednak rezultat z poprzedniego meczu oznaczał awans Barcelony[191]. Finał Ligi Mistrzów UEFA 2014/2015 został rozegrany 6 czerwca w Berlinie. Przeciwnikiem Barcelony był Juventus, a mecz zakończył się zwycięstwem hiszpańskiego klubu 3:1, a Messi zanotował asystę przy golu Luisa Suáreza na 2:1[192].
Z 10 golami na koncie Messi został królem strzelców edycji 2014/2015 (ex aequo z Neymarem oraz Cristianem Ronaldo)[193]. Łącznie w sezonie rozegrał 57 meczów, w których strzelił 58 goli oraz zanotował 31 asyst.
Sezon 2015/2016
[edytuj | edytuj kod]
Messi rozpoczął sezon 2015/2016 od strzelenia dwóch goli z rzutów wolnych przeciwko Sevilli w ramach Superpucharu Europy UEFA, który Barcelona wygrała po doliczonym czasie gry 5:4[194]. 17 sierpnia strzelił honorowego gola przeciwko Athletic Bilbao w Superpucharze Hiszpanii, przegranym w dwumeczu 1:5[195]. 20 grudnia wygrał Klubowe mistrzostwo świata 2015, zdobywając swoje piąte klubowe trofeum w 2015[196]. 9 stycznia, występując jako kapitan, strzelił hat tricka w meczu 19. kolejki Primera División z Granadą (4:0)[197].
11 stycznia 2016 został laureatem Złotej Piłki FIFA, wygrywając z Cristianem Ronaldo oraz Neymarem[198]. Była to jego piąta nagroda w karierze. 23 lutego ustrzelił dublet przeciwko Arsenalowi (2:0) w 1/8 finału Ligi Mistrzów UEFA[199]. 3 marca, w wygranym 5:1 meczu ligi hiszpańskiej z Rayo Vallecano, Messi zdobył trzy gole, notując swojego 35. hat tricka w karierze[200]. 22 maja zanotował dwie asysty przy golach Jordiego Alby oraz Neymara i, pokonując 2:0 zespół Seviili FC, zdobył wraz z drużyną Puchar Króla[201].
Sezone rozgrywki klubowe zakończył z dorobkiem 41 bramek i 24 asyst, uzyskanych w 49 występach, zdobywając mistrzostwo Hiszpanii, puchar Hiszpanii, Superpuchar Hiszpanii oraz Superpuchar Europy, a także zostając królem strzelców krajowego pucharu[202].
Sezon 2016/2017
[edytuj | edytuj kod]Sezon 2016/2017 rozpoczął od wygrania Superpucharu Hiszpanii, w którym w drugim meczu, wygranym przez Barcelonę, 3:0 przeciwko Sevilli strzelił bramkę[203]. 20 sierpnia strzelił dwa gole oraz zanotował asystę przy jednym z trzech trafień Luisa Suáreza w meczu 1. kolejki La Liga przeciwko Realowi Betis (6:2)[204]. 13 września, w pierwszym meczu fazy grupowej Ligi Mistrzów UEFA przeciwko szkockiemu klubowi Celtic (7:0), strzelił swojego szóstego hat tricka w karierze w tych rozgrywkach[205]. 19 października, po trzytygodniowej kontuzji, Messi strzelił hat tricka w wygranym 4:0 meczu Ligi Mistrzów z Manchesterem City[206]. Był to jego 41. hat trick w karierze, a siódmy w Lidze Mistrzów[207]. 1 listopada, wystąpił po raz 100. w rozgrywkach Ligi Mistrzów w przegranym 3:1 meczu z Manchesterem[208], strzelając swoją 54. bramkę w fazie grupowej tych rozgrywek, bijąc rekord Raúla wynoszący 53 trafienia[209].
Messi zajął 2. miejsce w plebiscycie Złotej Piłki, ustępując Cristianowi Ronaldo. Na drugim miejscu znalazł się również w nagrodzie Piłkarza Roka FIFA, ponownie ustępując Portugalczykowi. 14 stycznia strzelił gola w meczu z Las Palmas (5:0). Był to 35. zespół w Primera División, przeciwko któremu strzelił bramkę – tym samym wyrównał osiągnięcie Raúla, który również strzelał przeciwko 35 zespołom z najwyższej klasy rozgrywkowej w Hiszpanii[210]. 23 kwietnia w meczu 33. kolejki La Ligi z Realem Madryt (3:2), Messi strzelił dwa gole, a jego drugie trafienie, strzelone na 3:2, było 500. w barwach Barcelony[211]. 6 maja zdobył swoje 49. i 50. trafienie w sezonie, dwukrotnie trafiając w wygranym 4:1 starciu przeciwko Villarrealowi[212]. 27 maja strzelił gola i zanotował asystę w finale Pucharu Króla, wygranym przez Dumę Katalonii 3:1 z Deportivo Alavés[213]. W rozgrywkach Ligi Mistrzów jego zespół poległ w ćwierćfinale, w którym przegrał 0:3 z Juventusem[214].
Łącznie w sezonie 2016/2017 strzelił 54 gole oraz zanotował 20 asyst w 52 meczach. Z klubem wygrał Puchar Króla oraz Superpuchar Hiszpanii. Z 37 golami został królem strzelców hiszpańskiej ligi, a także dostał nagrodę Europejskiego Złotego Buta dla najskuteczniejszego strzelca Europy[215].
Sezon 2017/2018
[edytuj | edytuj kod]Na inaugurację sezonu Messi strzelił bramkę z rzutu karnego w przegranym 1:3 pierwszym meczu o Superpuchar Hiszpanii z Realem Madryt[216]. Kolejne trafienie zanotował 26 sierpnia w meczu 2. kolejki La Liga z Deportivo Alavés, kiedy to strzelił dublet[217]. 9 września podczas meczu z Espanyolem zdobył 3 gole, które pozwoliły zwyciężyć Barcelonie 5:0 nad lokalnym rywalem[218]. 12 września strzelił dwa gole Juventusowi w meczu fazy grupowej Ligi Mistrzów[219]. 19 września w meczu z Eibarem (6:1) udało mu się strzelić 4 bramki, był to piąty raz w jego karierze, kiedy to uczynił[220]. 4 listopada, rozgrywając mecz 11. kolejki z Sevillą (2:1), zanotował swój 600. występ dla Barcelony[221]. Takim dorobkiem mogło wtedy pochwalić się dwóch piłkarzy: Xavi i Andrés Iniesta[221]. 7 grudnia ogłoszono, że został laureatem 2. miejsca w plebiscycie Złotej Piłki (laureatem został Cristiano Ronaldo).
4 marca zdobył swoją 600. bramkę w karierze, strzelając z rzutu wolnego w meczu 27. kolejki Primera División przeciwko Atlético Madryt (1:0)[222]. 14 marca w wygranym 3:0 meczu 1/8 finałów Ligi Mistrzów UEFA z Chelsea zdobył dublet. Jego drugie trafienie było jego 100. w karierze w europejskich pucharach[223]. 7 kwietnia zdobył hat tricka w meczu ligowym z Leganés (3:1), był to jego 40. hat trick dla Barcelony we wszystkich rozgrywkach[224]. Wyczyn powtórzył 29 kwietnia, kiedy to trzykrotnie pokonał bramkarza Deportivo La Coruña, Rubéna Martíneza[225]. 21 kwietnia strzelił gola w finale Pucharu Króla przeciwko Sevilli, który został wygrany przez Katalończyków 5:0[226]. Triumf Barcelony w edycji 2017/2018 był łącznie 30. w historii.
W sezonie 2017/2018 zdobył 45 goli i zaliczył 20 asyst. W lidze strzelił 34 gole, zdobywając tym samym Trofeo Pichichi dla króla strzelców ligi hiszpańskiej. Prócz tego zdobył nagrodę Europejskiego Złotego Buta po raz piąty w swojej karierze[227]. Ze swoim zespołem został mistrzem Hiszpanii, zdobył również Puchar Króla. W Lidze Mistrzów UEFA poległ na etapie ćwierćfinałów, w których Barcelonę wyeliminowała AS Roma.
Sezon 2018/2019
[edytuj | edytuj kod].jpg)
Po odejściu Andrésa Iniesty, Messi został mianowany nowym kapitanem Barcelony[228]. Pierwszym trofeum, jakie wzniósł jako kapitan był Superpuchar Hiszpanii, który Barcelona wygrała 2:1 z Sevillą. Wspomniane trofeum było 33. w jego karierze, czym pobił klubowy rekord[229]. 19 sierpnia w pierwszym ligowym meczu przeciwko Alavés strzelił dwie bramki[230]. 2 września w wygranym 8:2 meczu z Huescą strzelił dwa gole oraz zanotował dwie asysty[231]. 18 września w meczu przeciwko PSV Eindhoven (4:0) strzelił swojego ósmego hat tricka w rozgrywkach Ligi Mistrzów UEFA, stając się samodzielnym liderem klasyfikacji[232]. W meczu 2. kolejki fazy grupowej Ligi Mistrzów z Tottenhamem (4:2) strzelił dwa gole[233]. 30 listopada w meczu z PSV zdobył 106. bramkę dla FC Barcelony w Lidze Mistrzów, bijąc rekord rozgrywek ustanowiony przez Cristiana Ronaldo, który podczas występów dla Realu Madryt zanotował 105 trafień[234]. Trafieniem przeciwko holendreskiej drużynie przebił również osiągnięcie Gerda Müllera w liczbie bramek dla jednego klubu, przed nim plasował się ówcześnie Pelé. 8 grudnia zanotował dublet przeciwko RCD Espanyol (4:0)[235].
3 grudnia został sklasyfikowany na 5. miejscu w plebiscycie Złotej Piłki, było to jego najgorsze od 2006 miejsce w głosowaniu[236]. 16 grudnia zaliczył trzy trafienia w wygranym 5:0 meczu Primera División z Levante[237]. Nowy rok rozpoczął od zdobycia bramki przeciwko Getafe (2:1) w meczu 18. kolejki[238]. 13 stycznia strzelił swoją 400. bramkę w 435. meczu w lidze hiszpańskiej, stając się pierwszym, który tego dokonał spośród pięciu najmocniejszych lig Europy[239]. 23 lutego w meczu z Sevillą strzelił swojego 50. hat tricka w karierze, który pozwolił mu przekroczyć granicę 650 goli w karierze seniorskiej[240]. 13 lutego, po bezbramkowym remisie w 1/8 finału Pucharu Europy z Lyon, strzelił dwie bramki i zanotował dwie asysty w wygranym 5:1 drugim meczu, zapewniając tym samym awans do ćwierćfinału rozgrywek[241]. Tam Barcelona pokonała w dwumeczu Manchester United 4:0, a Lionel Messi strzelił dublet w rewanżowym starciu[242]. 17 marca w meczu 28. kolejki La Ligi strzelił trzy bramki przeciwko Realowi Betis (4:1)[243]. 1 maja dwukrotnie pokonał bramkarza Liverpoolu, Alissona w półfinale Ligi Mistrzów UEFA, a mecz pomiędzy Barceloną i angielskim klubem zakończył się zwycięstwem Katalończyków 3:0[244]. Drugi gol Messiego z rzutu wolnego był jego 600. dla FC Barcelony[245], a także został wybrany Golem Sezonu według UEFA.com[246]. W spotkaniu rewanżowym Barça przegrała 0:4 (dwumecz: 3:4), odpadając z walki o trofeum Ligi Mistrzów UEFA[247]. 25 maja Barcelona poległa w finale Copa del Rey 1:2 z Valencią, tym samym kończąc passę czterech zwycięstw Barcelony z rzędu w tych rozgrywkach[248].
Łącznie w sezonie strzelił 51 goli i zaliczył 22 asysty w 50 występach. W lidze hiszpańskiej strzelił 36 bramek, zostając królem strzelców ligi po raz szósty. W wyścigu o Europejski Złoty But przegonił Kyliana Mbappé, który zakończył kampanię ligową z 33 golami[249]. Był to jego szósty łącznie, a trzeci z rzędu triumf[250]. Z klubem zdobył mistrzostwo Hiszpanii oraz Superpuchar Hiszpanii.
Sezon 2019/2020
[edytuj | edytuj kod]Z powodu kontuzji, jaką doznał przed tournée Barcelony do Stanów Zjednoczonych[251], Messi zaliczył swój pierwszy występ w sezonie 17 września, w meczu 1. kolejki fazy grupowej Ligi Mistrzów UEFA, bezbramkowo zremisowanym z Borussią Dortmund[252]. Pierwszego gola strzelił 6 października w meczu ligowym z Sevillą (4:0)[253]. 9 listopada, strzelając jedną bramkę z rzutu karnego, a pozostałe dwie wykorzystując rzut wolny, w meczu 13. kolejki z Celtą Vigo (4:1) zanotował swojego 34. hat tricka w lidze, dzięki czemu zrównał się w klasyfikacji hat tricków La Liga z Cristianem Ronaldo[254]. 27 listopada rozegrał 700. mecz dla FC Barcelony, w którym zmierzył się z Borussią Dortmund. Messi zakończył jubileuszowy mecz z bramką i dwiema asystami. Borussia była 34. zespołem przeciwko, któremu strzelił gola w Lidze Mistrzów – tym samym Messi pobił wcześniejszy rekord rozgrywek należący do Raúla i Cristiana Ronaldo[255].
2 października, z 686 punktami, został laureatem Złotej Piłki 2019, wygrywając plebiscyt po raz szósty w karierze. Tym samym wyprzedził Cristiana Ronaldo, z którym dzielił rekord pod względem zdobytych Złotych Piłek[256]. 7 grudnia strzelił trzy gole przeciwko Mallorce (5:2)[257]. 25 lutego w meczu z Eibarem (5:0) strzelił cztery gole[258]. 7 marca w meczu 27. kolejki ligi hiszpańskiej z Realem Sociedad (1:0) strzelił ostatniego gola przed zawieszeniem rozgrywek, spowodowanym pandemią COVID-19[259]. Do gry powrócił 13 czerwca, strzelając bramkę w meczu z Mallorcą, wygranym 4:0; było to jego 20. ligowe trafienie w sezonie – dzięki temu pobił ligowy rekord, zostając pierwszym piłkarzem, który strzelał 20 goli w 12 sezonach z rzędu[260]. 30 czerwca, w meczu z Atlético Madryt (2:2), zdobył swoją 700. bramkę w karierze seniorskiej[261]. 19 lipca, w starciu przeciwko Alavés, strzelił swoją 24. i 25. bramkę w ligowym sezonie, dzięki czemu został królem strzelców Primera División po raz siódmy w karierze[262][263]. Jednocześnie z 21 asystami, został drugim piłkarzem w historii (po Thierrym Henrym, który w sezonie 2002/2003 strzelił 24 bramek i zanotował 20 asyst), który strzelił 20 goli i zanotował 20 asyst w jednym sezonie w pięciu najsilniejszych ligach Europy[264]. 9 lipca powrócił z Barceloną do rozgrywek Ligi Mistrzów UEFA. W meczu rewanżowym 1/8 finału z Napoli strzelił gola i wywalczył rzut karny, który wykorzystał Luis Suárez. Mecz zakończył się zwycięstwem Dumy Katalonii 3:1, a w dwumeczu 4:2[265]. W ćwierćfinale Barcelona przegrała 2:8 z Bayernem Monachium[266], późniejszym triumfatorem tej edycji[267].
Łącznie w sezonie, Messi zdobył 31 goli i zanotował 25 asyst, występując w 44 meczach. Z klubem nie zdobył żadnego trofeum, była to pierwsza taka sytuacja od sezonu 2007/2008[268].
Sezon 2020/2021
[edytuj | edytuj kod]Pomimo narastających spekulacji odnośnie do odejścia Messiego[269][270], Argentyńczyk ostatecznie pozostał w FC Barcelonie[271]. 27 sierpnia strzelił pierwszego gola w nowym sezonie, a spotkanie w ramach Primera División z Villarealem zakończyło się wygraną 4:0[272]. 20 października strzelił gola z rzutu karnego w rozgrywkach Ligi Mistrzów UEFA przeciwko Ferencváros, tym samym zostając pierwszym piłkarzem w historii, który zdobył gola w 16 sezonach Ligi Mistrzów z rzędu[273]. 29 listopada, po strzeleniu gola przeciwko Osasunie (4:0), zdjął koszulkę meczową Barcelony i zaprezentował się z koszulką Newell’s Old Boys w hołdzie dla Diega Maradony, który zmarł 4 dni wcześniej[274]. 23 grudnia w wygranym 3:0 meczu z Realem Valladolid, Messi strzelił swoją 644. bramkę dla Dumy Katalonii, stając się tym samym zawodnikiem z największą liczbą bramek dla jednego klubu, biją rekord Pelé[275].
15 marca 2021, występując w starciu z Realem Sociedad, rozegrał 768. spotkanie w barwach Blaugrany, bijąc klubowy rekord Xaviego[276]. 17 kwietnia w finale Pucharu Króla z Atheltic Bilbao strzelił dwa gole, a jego zespół wygrał 4:0[277]. 16 maja strzelił gola przeciwko Celta Vigo, a jego występ okazał się później ostatnim w barwach katalońskiego klubu[278]. Z 30 trafieniami został po raz ósmy łącznie, a piąty z rzędu królem strzelców La Liga[279]. Sezon zakończył z 38 golami i 14 asystami, które zanotował występując w 47 meczach.
Z powodu problemów finansowych i organizacyjnych FC Barcelona zwlekała z przedłużeniem kontraktu z Lionelem Messim, wskutek czego 30 czerwca 2021 umowa wygasła i stał się on wolnym zawodnikiem[280]. Ta nietypowa sytuacja miała trwać do powrotu Messiego z Copa América 2021, w którym brał on udział z reprezentacją Argentyny. Około trzech tygodni po powrocie Messiego z wakacji wydawało się, że zostanie podpisana nowa umowa z Messim, jednak wieczorem 5 sierpnia 2021 roku zarząd FC Barcelony nieoczekiwanie poinformował, że z powodów finansowych nie jest w stanie podpisać umowy z Messim, który miał zgodzić się na obniżkę zarobków o 50 procent[281]. 8 sierpnia 2021 roku na stadionie Camp Nou zorganizowano pożegnalną konferencję prasową, podczas której Lionel Messi przemawiał i pożegnał się z kolegami z drużyny i z pracownikami klubu[282].
Paris Saint-Germain
[edytuj | edytuj kod]Sezon 2021/2022
[edytuj | edytuj kod]
10 sierpnia 2021 klub Paris Saint-Germain poinformował o podpisaniu kontraktu z Lionelem Messim na okres dwóch lat z opcją przedłużenia o rok[283][284]. Został zaprezentowany z numerem 30 na koszulce meczowej[285], który nosił wcześniej na początku występów dla Barcelony[286]. 29 sierpnia 2021 zadebiutował w Ligue 1 w wygranym ze Stade de Reims (2:0), gdzie wszedł w 66. minucie spotkania, a dwie bramki zdobył Kylian Mbappé[287]. 28 września podczas drugiej kolejki Ligi Mistrzów w sezonie 2021/2022 w wygranym meczu przeciwko Manchesterowi City (2:0) w 74. minucie spotkania strzelił pierwszego gola w barwach PSG w Lidze Mistrzów[288]. 20 listopada 2021 w 14. kolejce ligi francuskiej strzelił pierwszego gola w tych rozgrywkach w 87. minucie w wygranym meczu 3:1 z FC Nantes[289]. 29 listopada 2021 odebrał swoją siódmą Złotą Piłkę, pokonując w głosowaniu Roberta Lewandowskiego[290]. 23 kwietnia strzelił gola w zremisowanym 1:1 meczu francuskiej ligi z Lens, dzięki czemu przypieczętował 10. ligowy tytuł paryskiej drużyny[291].
Messi zakończył sezon z 11 golami i 14 asystami, które zdobył, rozgrywając 34 mecze. W Ligue 1 strzelił 6 goli, tym samym nie przekraczając granicy 10 ligowych trafień po raz pierwszy od sezonu 2005/2006[292]. W tym sezonie Paris Saint-Germain wywalczył mistrzostwo Francji, natomiast w Pucharze Francji jego zespół poległ w 1/8 finału, przegrywając z Niceą w konkursie rzutów karnych 6:5[293]. W Lidze Mistrzów PSG dotarło również do etapu 1/8 finału, w którym poległo w dwumeczu 3:2 z Realem Madryt[294].
Sezon 2022/2023
[edytuj | edytuj kod]31 lipca 2022 w wygranym 4:0 meczu o Superpuchar Francji przeciwko FC Nantes strzelił gola w 22. minucie spotkania, a dwie bramki zdobył Neymar i jedną Sergio Ramos[295]. 6 sierpnia 2022 podczas 1. kolejki Lique 1 w sezonie 2022/2023 w wygranym meczu 5:0 przeciw Clermont Foot 63 strzelił dwie bramki, w tym jedną z przewrotki[296]. Było to jego 400. zwycięstwo ligowe w 547 spotkaniu w karierze. 1 października w meczu z OGC Nice (2:1) strzelił swoją 60. bramkę z rzutu wolnego, a pierwszą taką w barwach paryskiego klubu[297]. 5 października zdobył bramkę w zremisowanym 1:1 meczu fazy grupowej Ligi Mistrzów UEFA z Benfiką. Trafienie pozwoliło mu stać się pierwszym piłkarzem w historii rozgrywek, który strzelił gola przeciwko 40. drużynom[298]. 25 października dwukrotnie trafił w wygranym 7:2 meczu z Maccabi Hajfą w ramach fazy grupowej LM, tym samym zapewniając sobie awans do fazy pucharowej tych rozgrywek[299].
12 stycznia 2023 został nominowany do nagrody dla najlepszego piłkarza na świecie, przyznawaną przez FIFA[300]. 10 lutego znalazł się w finałowej trójce plebiscytu, wraz z Kylianem Mbappé oraz Karimem Benzemą[301]. Przez media wymieniany był jako główny faworyt do zwycięstwa[302]. Wygrał plebiscyt, uzyskując 52 punkty, z przewagą ośmiu punktów nad laureatem 2. miejsca Kylianem Mbappé[303][304].
26 lutego w wygranym 3:0 meczu Ligue 1 z Olympique Marsylia zdobył gola i zanotował dwie asysty[305], a jego trafienie było 700. w karierze klubowej i tym samym został pierwszym piłkarzem w historii pięciu czołowych lig w Europie, który tego dokonał[306]. 8 kwietnia, trafiając przeciwko Nice (2:0) w meczu 30. kolejki Ligue 1, strzelił swoją 702. bramkę w karierze klubowej i został najskuteczniejszym piłkarzem w historii europejskich rozgrywek klubowych, bijąc rekord, który dzielił wcześniej z Cristianem Ronaldo[307]. 8 maja został wybrany sportowcem roku w plebiscycie Laureus World Sports Awards[308].
Rozgrywki klubowe zakończył z dorobkiem 21 bramek i 20 asyst uzyskanych w 41 meczach. W sezonie 2022/2023 zdobył mistrzostwo Francji oraz Superpuchar Francji.
W kwietniu pojawiły się informacje o możliwym przejściu zawodnika do swojego poprzedniego klubu – FC Barcelony[309]. Jednak w maju ujawniono, że Messi może przejść do saudyjskiego klubu Al-Hilal, który miałby mu zaoferować kontrakt w wysokości 400 milionów euro[310]. Później pojawiły się informacje o zwiększeniu oferty i zaoferowaniu 500 milionów euro za sezon[311]. 3 czerwca 2023 Paris Saint-Germain oficjalnie poinformował o odejściu Messiego[312]. W klubie rozegrał łącznie 75 meczów, w których strzelił 32 bramki i zanotował 35 asyst.
Inter Miami
[edytuj | edytuj kod]Sezon 2023
[edytuj | edytuj kod]_(Messi_crop).jpg)
7 czerwca 2023 Lionel Messi potwierdził przenosiny do Major League Soccer, kiedy ogłosił osiągnięcie porozumienia z zespołem Inter Miami CF[313][314][315]. 15 lipca 2023 klub ogłosił podpisanie z Messim dwuipółletniego kontraktu[316], a dzień później zaprezentował go podczas transmitowanego na żywo wydarzenia o nazwie „La PresentaSÍon” na stadionie DRV PNK[317]. 22 lipca 2023 zaliczył swój debiut w klubie, wchodząc z ławki rezerwowych w 54. minucie, strzelając zwycięską bramkę z rzutu wolnego w 90+4 minucie na 2:1 w rozgrywkach Leagues Cup[318]. 25 lipca został ogłoszony kapitanem drużyny[319]. W swoim drugim meczu dla Interu Miami, w którym wystąpił od pierwszej minuty, strzelił dwa gole i zanotował asystę przeciwko Atlancie United (4:0). Atlanta była 100. klubem, przeciwko któremu udało mu się zdobyć co najmniej dwie bramki[320]. 7 sierpnia, w zremisowanym 4:4 meczu z FC Dallas, strzelił dwa gole, co pozwoliło mu awansować na 4. pozycję w klasyfikacji strzelców wszech czasów Interu Miami[321]. Jego pierwszy gol we wspomnianym spotkaniu był 20. w roku kalendarzowym – dorobek taki osiągał w 17 latach z rzędu (2007–2023)[322]. 16 sierpnia, podczas wygranego 4:1 meczu półfinałowego Leagues Cup przeciwko Philadelphii Union, Messi strzelił bramkę z odległości 32,1 metra – był to gol strzelony z najdalszej odległości podczas jego kariery seniorskiej[323][324]. 20 sierpnia, w finale rozgrywek przeciwko Nashville, strzelił bramkę w 23. minucie. Z powodu wyrównującej bramki ze strony rywali odbył się konkurs rzutów karnych, w których Messi wykorzystał „jedenastkę”, a Inter wygrał 10:9. Po meczu został ogłoszony najlepszym zawodnikiem turnieju, a z 10 bramkami został królem strzelców turnieju[325]. Zdobyte trofeum było 44. w seniorskiej karierze Messiego i tym samym stał się on najbardziej utytułowanym piłkarzem w historii[326].
17 sierpnia został nominowany do nagrody Piłkarza Roku UEFA. W trójce nominowanych znalazł się wraz z Erlingiem Haalandem oraz Kevinem De Bruyne[327]. 31 sierpnia znalazł się na drugim miejscu w plebiscycie, przegrywając z Erlingiem Haalandem[328]. 24 sierpnia zanotował dwie asysty przy golach Leonardo Campany w meczu półfinału U.S. Open Cup przeciwko Cincinnati (3:3, k. 5:4)[329]. Trzy dni później Messi zadebiutował w barwach Interu w rozgrywkach Major League Soccer w meczu z New York Red Bulls (2:0) w którym strzelił swoją pierwszą bramkę dla klubu w rozgrywkach ligowych, trafiając na 2:0 w 89. minucie[330]. 6 września 2023 Messi znalazł się wśród 30 zawodników nominowanych do Złotej Piłki France Football[331]. Zgodnie z przewidywaniami[332][333], podczas gali w Paryżu, która odbyła się 30 października w Théâtre du Châtelet, Lionel Messi został po raz ósmy laureatem Złotej Piłki[334].
Sezon 2024
[edytuj | edytuj kod]15 stycznia 2024 został uznany Piłkarzem Roku FIFA[335]. W głosowaniu zdobył 48 głosów – tyle samo co Erling Haaland, jednak o wyborze Messiego przesądziła większa liczba głosów, na których znalazł się on na 1. miejscu[336]. Prócz tego został także wybrany po raz 17. do Jedenastki Roku FIFA FIFPro[337].
22 lutego 2024 rozegrał pierwszy mecz nowego sezonu, w którym Inter Miami pokonał Real Salt Lake 2:0, a on sam asystował przy golu Roberta Taylora[338]. Cztery dni później zdobył wyrównującą bramkę w drugiej minucie doliczonego czasu w zremisowanym 1:1 meczu z Los Angeles Galaxy[339]. 2 marca, w wygranym 5:0 meczu przeciwko Orlando City, zanotował dublet[340]. Jego drugi gol był 500. w 587. meczach w lidze, stając się czwartym piłkarzem w historii, który tego dokonał, po Cristianie Ronaldo (534 goli), Josefie Bicanie oraz Ferencu Puskásie (obaj 514 goli)[341]. 8 marca strzelił swoją pierwszą bramkę w rozgrywkach Pucharu Mistrzów CONCACAF, trafiając w 52. minucie przeciwko Nashville (2:2)[342]. 21 kwietnia strzelił dwa gole i zanotował asystę przy bramce Sergia Busquetsa w wygranym 3:1 meczu z Nashville[343]; jego druga bramka była 20. w barwach Interu Miami[344]. Tydzień później ponownie ustrzelił dublet i zanotował dwie asysty – przeciwko New England Revolution (4:1), asystując przy bramce Benjamina Cremaschiego i Luisa Suáreza[d]. Dzięki bramkom i asystom, Messi został pierwszym piłkarzem w historii MLS, który w siedmiu pierwszych meczach miał udział w 16 golach[345]. 5 maja w wygranym 6:2 meczu przeciwko New York Red Bulls, Messi zanotował jedno trafienie i pięć asyst, przy dwóch golach Matíasa Rojasa i trzech golach Luisa Suáreza[346]. 15 września po powrocie z kontuzji w wygranym meczu z Philadelphia Union 3:1, zaliczył dublet oraz asystę przy trafieniu Luisa Suáreza[347]. 29 września strzelił wyrównującą bramkę w zremisowanym 1:1 starciu przeciwko Charlotte, odpowiadając na trafienie Karola Świderskiego[348].
4 dni później zdobył dublet w wygranym spotkaniu 3:2 z Columbus Crew, zapewniając swojej drużynie MLS Supporters Shield, trofeum za najwięcej zdobytych punktów w sezonie zasadniczym[349]. Druga bramka w meczu była jego 30. trafieniem w barwach Interu Miami, dzięki której stał się jej drugim najskuteczniejszym strzelcem, wyprzedzając Gonzalo Higuaína (29 goli)[350]. Gol był także jego 66. strzelonym rzutem wolnym w karierze, co pozwoliło mu przebić wyczyn Davida Beckhama (65 goli) oraz zrównać się z Ronaldinho i Víctorem Legrotaglie, stając się trzecim najlepszym wykonawcom w historii zaraz po Pelé (70 goli) oraz Juninho (77 goli)[351]. 20 października w starciu przeciwko New England Revolution (6:2), wchodząc na boisko z ławki rezerwowych w 58. minucie, strzelił swojego pierwszego hat-tricka w barwach Interu Miami. Drugi gol pozwolił mu wyrównać, a trzeci zdetronizować dotychczasowego lidera Leonardo Campanę (32 gole) i stać się jej najskuteczniejszym strzelcem w historii[352].
Po zwycięstwach w ostatnich dwóch kolejkach ligowych, jego drużynie udało się ustanowić nowy rekord punktów w sezonie (74 pkt), pobijając dotychczasowy rekord New England Revolution z sezonu 2021 (73 pkt)[353]. W ramach wygrania MLS Supporters Shield, drużyna z Miami zakwalifikowała się do przyszłorocznych Klubowych Mistrzostw Świata, gdzie będzie reprezentować gospodarzy turnieju[354].
26 października rozegrał swój pierwszy mecz w ramach MLS Cup Playoffs przeciwko Atlancie United (2:1), w którym zanotował asystę przy zwycięskim trafieniu Jordiego Alby[355]. 10 listopada w meczu rewanżowym z Atlantą zdobył swoją 850. bramkę w karierze[356]. Sezon 2024 zakończył z 23 golami i 13 asystami, rozgrywając 25 spotkań. Po zakończonym sezonie został uznany Najbardziej Wartościowym Zawodnikiem MLS.
Sezon 2025
[edytuj | edytuj kod]
Pierwszy mecz w nowym sezonie rozegrał 19 stycznia 2025, występując w towarzyskim spotkaniu z meksykańskim Club América (2:2, 3:2 w rzutach karnych), w którym strzelił pierwszą w nowym roku bramkę