Przejdź do zawartości

Ewa Pajor

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Ewa Pajor
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko

Ewa Barbara Pajor[1]

Data i miejsce urodzenia

3 grudnia 1996
Uniejów

Wzrost

167 cm

Pozycja

napastniczka

Informacje klubowe
Klub

FC Barcelona

Numer w klubie

17

Kariera juniorska
Lata Klub
2004–2009 Orlęta Wielenin
2009–2012 Medyk Konin
Kariera seniorska[a]
Lata Klub Wyst. Gole
2012–2015 Medyk Konin 60 (64)
2015–2016 VfL Wolfsburg II 8 (3)
2015–2024 VfL Wolfsburg 121 (96)
2024– FC Barcelona 45 (41)
W sumie: 234 (204)
Kariera reprezentacyjna[b]
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
2009–2011  Polska U-15 3 (0)
2011–2013  Polska U-17 18 (15)
2013–2014  Polska U-19 7 (7)
2013–  Polska 109 (71)
W sumie: 137 (93)
  1. ↑ Aktualne na: 19.01.2026. Uwzględniono wyłącznie rozgrywki ligowe.
  2. ↑ Aktualne na: 08.03.2026.
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Polska
Mistrzostwa Europy U-17
I miejsceSzwajcaria 2013piłka nożna
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi
Multimedia w Wikimedia Commons

Ewa Barbara Pajor (ur. 3 grudnia 1996 w Uniejowie[2][1][3]) – polska piłkarka, występująca na pozycji napastniczki, od sezonu 2024/25 zawodniczka FC Barcelony Femeni. Od 2009 r. reprezentantka kraju, a od 2013 r. członkini seniorskiej kadry narodowej (od 2022 r. jej kapitan)[4].

Kariera klubowa

[edytuj | edytuj kod]

Pochodzi z Pęgowa koło Uniejowa. Mając 8 lat rozpoczęła treningi piłkarskie w Orlętach Wielenin, początkowo w drużynie chłopców, a od 12. roku życia – w specjalnie dla niej utworzonym zespole dziewczęcym[5].

Medyk Konin

[edytuj | edytuj kod]

Po ukończeniu Szkoły Podstawowej im. płk. pil. Szczepana Ścibiora w Wieleninie przeniosła się do Konina, zostając zawodniczką tamtejszego Medyka. 14 kwietnia 2012 zadebiutowała w polskiej ekstralidze, wchodząc na boisko w 55. minucie - wygranego 3:0 - meczu przeciwko AZS PSW Biała Podlaska. W debiucie strzeliła dwie bramki, pierwszą dwie minuty po wejściu na boisko. Mając w chwili debiutu 15 lat i 133 dni została najmłodszą piłkarką, która kiedykolwiek zagrała w ekstralidze[6]. Aby móc wystąpić w tym spotkaniu, potrzebne było specjalne pozwolenie od PZPN, gdyż przepisy zezwalały wówczas na grę na najwyższym szczeblu ligowym wyłącznie zawodniczkom, które ukończyły 16. rok życia[7]. W sezonie 2012/13 wraz z Medykiem zdobyła wicemistrzostwo kraju oraz Puchar Polski. W meczu finałowym z Unią Racibórz, wygranym 2:1, strzeliła obie bramki dla swojej drużyny[8]. Sezony 2013/2014 i 2014/2015 okazały się być dla niej jeszcze bardziej udane, gdyż razem z Medykiem Konin dwukrotnie sięgnęła zarówno po mistrzostwo, jak i Puchar Polski. Ostatni mecz w barwach konińskiego zespołu rozegrała w zwycięskim finale Pucharu Polski przeciwko Górnikowi Łęczna (5:0), w którym ustrzeliła hat-tricka. Łącznie dla seniorskiej drużyny Medyka we wszystkich oficjalnych spotkaniach zdobyła 74 bramki[9], z czego 64 w ekstralidze (w 60 występach)[10].

VfL Wolfsburg

[edytuj | edytuj kod]

Po dobrych występach w polskiej lidze zainteresowanie jej pozyskaniem wykazywały Paris Saint-Germain i Chelsea FC, jednak Pajor była zdecydowana na któryś z klubów niemieckich. Sprawdziła się na testach w drużynie ówczesnego hegemona Bundesligi – Turbine Poczdam, jednak ostatecznie zdecydowała się na VfL Wolfsburg[5], 5 marca 2015 podpisując dwuletni kontrakt, obowiązujący od 25 czerwca 2015[11][12]. Z uwagi na problemy adaptacyjne[13], połowę inauguracyjnego sezonu w Niemczech spędziła w II-ligowych rezerwach VfL Wolfsburg[5]. W pierwszym zespole „Wilczyc” zadebiutowała 15 listopada 2015, wygranym 4:0, domowym meczem 8. kolejki z SGS Essen, pojawiając się na boisku w 69. minucie[14]. Z kolei pierwszego gola w Bundeslidze zdobyła 16 maja 2016 w 81. minucie wygranego 5:2 domowego spotkania ostatniej kolejki przeciwko 1. FC Köln (ustalając wynik)[15]. Dzięki dobrym występom, w grudniu 2017 r. przedłużyła umowę do 30 czerwca 2020[16]. Gdy w 2020 r. podpisała nowy kontrakt z Wolfsburgiem, znalazła się w nim rekordowa wówczas kwota odstępnego – 1 milion euro[17]. Eksplozja jej talentu nastąpiła w sezonie 2018/19, gdy zdobyła mistrzostwo Niemiec (trzecie z rzędu), Puchar Niemiec (czwarty z rzędu), a także – strzelając 24 gole w 19 meczach – pierwszy tytuł królowej strzelczyń Bundesligi[18].

FC Barcelona

[edytuj | edytuj kod]

W czerwcu 2024 r. podpisała trzyletni kontrakt z FC Barceloną, stając się zawodniczką tej drużyny od 1 lipca 2024[19]. Swój debiut zaliczyła 8 września 2024 roku rozgrywając całe spotkanie ligowe w wyjazdowym meczu przeciwko Deportivo La Coruña. Mecz zakończył się wynikiem 3:0 na korzyść Barcelony, a sama zawodniczka zdobyła 2 bramki. 11 maja 2025 roku w wygranym 9:0 meczu z Realem Betis sięgnęła po swoje pierwsze Mistrzostwo Hiszpanii dorzucając kolejne dwie bramki do swojego dorobku. 18 maja 2025 roku w ostatnim meczu ligowym rozgrywanym przeciwko Athletic Bilbao zdobyła kolejne 2 gole, które były jej 42. i 43. trafieniem w sezonie we wszystkich rozgrywkach. Tym samym pobiła rekord w liczbie strzelonych goli w jednym sezonie dla Barcelony biorąc pod uwagę wszystkie rozgrywki należący wcześniej do Jennifer Hermoso, która w sezonie 2016/17 miała 41 goli. Ostatecznie sezon ligowy zakończyła z 25. trafieniami na koncie, a tym samym została Królową Strzelczyń całych rozgrywek. 22 września 2025 podczas gali Złotej Piłki otrzymała Nagrodę Gerda Müllera dla zawodniczki, która zdobyła najwięcej bramek w poprzednim sezonie. Był to pierwszy raz, kiedy to nagroda była przyznawana w kategorii kobiet. Natomiast w klasyfikacji ogólnej kobiecej Złotej Piłki zajęła 8. miejsce. Kilka tygodni później została uznana za najlepszą piłkarkę ligi hiszpańskiej sezonu 2024/25[20].

W sezonie 2025/26 zdobyła z FC Barceloną cztery trofea, na co składa się zwycięstwo w Lidze F, Pucharze Królowej, Superpucharze Hiszpanii oraz w Lidze Mistrzyń, gdzie w finale Duma Katalonii pokonała Olympique Lyon 4:0, a Pajor zdobyła dwie bramki oraz zanotowała asystę. Za swój występ została nagrodzoną MVP finału. Łącznie Pajor w całych rozgrywkach Ligi Mistrzyń zdobyła 11 bramek, co pozwoliło jej na zdobycie tytułu królowej strzelczyń. Dla Pajor było to pierwsze zwycięstwo w finale Ligi Mistrzyń w szóstym występie[21][22][23].

Kariera reprezentacyjna

[edytuj | edytuj kod]

W latach 2009–2011 była reprezentantką Polski U-15, a w latach 2011–2013 U-17, z którą w czerwcu 2013 r. w szwajcarskim Nyonie wywalczyła złoty medal mistrzostw Europy do lat 17[24]. Po zakończeniu turnieju została wybrana najlepszą zawodniczką mistrzostw, a 9 października 2013 otrzymała nagrodę UEFA Under-17 Golden Player dla najlepszej piłkarki w Europie do lat 17.

W seniorskiej reprezentacji Polski zadebiutowała 20 sierpnia 2013 pod wodzą selekcjonera Wojciecha Basiuka, w towarzyskim meczu z Czeszkami (wygranym 4:1), rozegranym w węgierskim Balatonfüredzie w ramach turnieju Balaton Cup. Pajor pojawiła się na boisku w 75. minucie i już minutę później wywalczyła rzut karny, który na bramkę zamieniła Patrycja Pożerska, a w 84. minucie - po indywidualnej akcji - sama wpisała się na listę strzelczyń[25].

6 września 2022, strzelając trzy gole Kosowu, stała się najskuteczniejszą strzelczynią w historii reprezentacji Polski, wyprzedzając Martę Otrębską (po tym meczu miała na koncie 51 bramek)[26][27]. 12 lipca 2025 strzeliła swoją pierwszą bramkę na wielkiej imprezie przeciwko Danii w wygranym meczu 3:2 w fazie grupowej mistrzostw Europy 2025[28][29].

Statystyki

[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacyjne

[edytuj | edytuj kod]
(aktualne na dzień 5 czerwca 2026)[30]
ReprezentacjaRokMeczeBramki
Polska
201342
2014 9 10
2015 11 5
2016 10 4
2017 12 7
2018 7 4
2019 6 2
2020 2 5
2021 4 6
2022 8 7
2023 10 7
2024 12 4
2025 10 5
2026 5 3
Suma 11071
Mecze i gole w reprezentacji
Lp.DataMiejscePrzeciwnikRezultatGoleInneRozgrywki
1.20.08.2013Balatonfüred, Węgry Czechy4:1Gol towarzyski
2. 22.08.2013 Balatonfüred, Węgry  Słowacja 1:1 k 2:1 Gol towarzyski
3. 25.10.2013 Beauvais, Francja  Francja 0:6 towarzyski
4. 31.10.2013 Grodzisk Wielkopolski  Szkocja 0:4 El. MŚ 2015
5. 08.05.2014 Toftir, Wyspy Owcze  Wyspy Owcze 3:0 Gol El. MŚ 2015
6. 18.06.2014 Zenica, BIH  Bośnia i Hercegowina 1:1 Gol El. MŚ 2015
7. 16.07.2014 Pruszków  Estonia 5:1 3 Gol towarzyski
8. 21.08.2014 Starogard Gdański  Szwecja 0:4 El. MŚ 2015
9. 13.09.2014 Toruń  Irlandia Północna 4:0 2 Gol El. MŚ 2015
10. 17.09.2014 Włocławek  Bośnia i Hercegowina 3:1 Gol El. MŚ 2015
11. 28.10.2014 Náchod  Czechy 1:1 Gol towarzyski
12. 30.10.2014 Nieciecza  Słowacja 4:1 Gol towarzyski
13. 22.11.2014 Sosnowiec  Belgia 1:4 towarzyski
14. 11.02.2015 Lipot, Węgry  Węgry 7:2 Gol towarzyski
15. 04.03.2015 Rovinjsko Selo, Chorwacja  Irlandia Północna 2:0 Puchar Istrii 2015
16. 06.03.2015 Buje, Chorwacja  Chorwacja 0:0 Puchar Istrii 2015
17. 09.03.2015 Umag, Chorwacja  Rumunia 2:0 Gol Puchar Istrii 2015
18. 11.03.2015 Poreč, Chorwacja  Słowacja 2:0 Gol Puchar Istrii 2015
19. 06.04.2015 Eerikkilä, Finlandia  Finlandia 3:1 towarzyski
20. 16.09.2015 Tubize, Belgia  Belgia 0:5 towarzyski
21. 22.09.2015 Goeteborg, Szwecja  Szwecja 0:3 El. ME 2017
22. 22.10.2015 Tychy  Słowacja 2:0 El. ME 2017
23. 27.10.2015 Jelenia Góra  Holandia 1:0 Gol towarzyski
24. 27.11.2015 Orgiejów, Mołdawia  Mołdawia 3:1 Gol El. ME 2017
25. 02.03.2016 Larnaka, Cypr  Czechy 1:0 Puchar Cypru 2016
26. 04.03.2016 Paralimni, Cypr  Walia 1:1 Gol Puchar Cypru 2016
27. 07.03.2016 Larnaka, Cypr  Finlandia 1:0 Puchar Cypru 2016
28. 09.03.2016 Larnaka, Cypr  Austria 1:2 Puchar Cypru 2016
29. 07.04.2016 Tychy  Dania 0:0 El. ME 2017
30. 12.04.2016 Poprad, Słowacja  Słowacja 1:2 El. ME 2017
31. 02.06.2016 Łódź  Szwecja 0:4 El. ME 2017
32. 07.06.2016 Viborg, Dania  Dania 0:6 El. ME 2017
33. 20.09.2016 Włocławek  Mołdawia 4:0 Gol El. ME 2017
34. 26.11.2016 Łęczna  Białoruś 4:0 2 Gol El. ME 2017
35. 01.03.2017 Kargicak, Turcja  Kosowo 5:0 towarzyski
36. 05.03.2017 Kargicak, Turcja  Rumunia 2:2 towarzyski
37. 07.03.2017 Kargicak, Turcja  Turcja 2:1 towarzyski
38. 07.04.2017 Pruszków  Finlandia 1:0 Gol towarzyski
39. 11.04.2017 Mińsk, Białoruś  Białoruś 4:0 2 Gol towarzyski
40. 08.06.2017 Bucza, Ukraina  Ukraina 3:2 Gol towarzyski
41. 12.06.2017 Łomża  Litwa 5:0 towarzyski
42. 15.09.2017 Łęczna  Białoruś 4:1 2 Gol El. MŚ 2019
43. 19.09.2017 Biel/Bienne, Szwajcaria  Szwajcaria 1:2 Gol El. MŚ 2019
44. 19.10.2017 Ostróda  Estonia 6:0 towarzyski
45. 23.10.2017 Ostróda  Grecja 3:0 towarzyski
46. 24.11.2017 Szkodra, Albania  Albania 4:1 El. MŚ 2019
47. 06.04.2018 Włocławek  Albania 1:1 El. MŚ 2019
48. 10.04.2018 Paisley, Szkocja  Szkocja 0:3 El. MŚ 2019
49. 31.08.2018 Mińsk, Białoruś  Białoruś 4:1 Gol El. MŚ 2019
50. 04.09.2018 Mielec  Szwajcaria 0:0 El. MŚ 2019
51. 09.10.2018 Ostróda  Irlandia 4:0 Gol towarzyski
52. 08.11.2018 Leganés, Hiszpania  Hiszpania 1:3 Gol towarzyski
53. 13.11.2018 Kluczbork  Bośnia i Hercegowina 4:0 towarzyski
54. 01.03.2019 Lagos, Portugalia  Hiszpania 3:0 Gol Algarve Cup
55. 04.03.2019 Parchal, Portugalia  Holandia 1:0 Żółta kartka Algarve Cup
56. 05.05.2019 Lublin  Włochy 1:1 Gol towarzyski
57. 09.04.2019 Helsinki, Finlandia  Finlandia 0:1 towarzyski
58. 08.10.2019 Kielce  Brazylia 1:3 Żółta kartka towarzyski
59. 12.11.2019 Lublin  Hiszpania 0:0 El. ME 2022
60. 07.03.2020 Warszawa  Mołdawia 5:0 3 Gol 2 asysty El. ME 2022
61. 11.03.2020 Baku, Azerbejdżan  Azerbejdżan 5:0 2 Gol El. ME 2022
62. 13.04.2021 Łódź  Szwecja 2:4 2 Gol towarzyski
63. 11.06.2021 San Pedro del Pinatar, Hiszpania  Finlandia 2:2 Gol asysta towarzyski
64. 14.06.2021 Kartagena, Hiszpania  Czechy 5:0 2 Gol asysta towarzyski
65. 17.09.2021 Gdańsk  Belgia 1:1 Gol El. MŚ 2023
66. 07.04.2022 Gdynia  Armenia 12:0 El. MŚ 2023
67. 12.04.2022 Oslo, Norwegia  Norwegia 1:2 asysta El. MŚ 2023
68. 29.06.2022 Grodzisk Wielkopolski  Islandia 1:3 Gol towarzyski
69. 01.09.2022 Elbasan, Albania  Albania 2:1 2 Gol El. MŚ 2023
70. 06.09.2022 Lublin  Kosowo 7:0 3 Gol El. MŚ 2023
71. 06.10.2022 Sewilla, Hiszpania  Maroko 4:0 Gol towarzyski
72. 09.10.2022 Sanlúcar de Barrameda, Hiszpania  Argentyna 2:2 towarzyski
73. 11.11.2022 Ostrowiec Świętokrzyski  Rumunia 6:0 towarzyski
74. 17.02.2023 Algeciras, Hiszpania  Szwajcaria 0:0 towarzyski
75. 21.02.2023 Marbella, Hiszpania  Szwajcaria 1:1 Gol towarzyski
76. 06.04.2023 Łódź  Kostaryka 2:1 Gol asysta towarzyski
77. 11.04.2023 Rotterdam, Holandia  Holandia 1:4 towarzyski
78. 22.09.2023 Ateny, Grecja  Grecja 3:1 Gol LN 2023/2024
79. 26.09.2023 Gdynia  Ukraina 2:1 2 Gol LN 2023/2024
80. 27.10.2023 Tychy  Serbia 2:1 Gol LN 2023/2024
81. 31.10.2023 Stara Pazova, Serbia  Serbia 1:1 LN 2023/2024
82. 01.12.2023 Stalowa Wola  Ukraina 1:0 Gol LN 2023/2024
83. 05.12.2023 Sosnowiec  Grecja 2:0 LN 2023/2024
84. 23.02.2024 Marbella, Hiszpania  Szwajcaria 1:4 towarzyski
85. 27.02.2024 Marbella, Hiszpania  Szwajcaria 1:0 Żółta kartka towarzyski
86. 05.04.2024 Kópavogur, Islandia  Islandia 0:3 El. ME 2025
87. 09.04.2024 Gdynia  Austria 1:3 El. ME 2025
88. 31.05.2024 Rostock, Niemcy  Niemcy 1:4 asysta El. ME 2025
89. 04.06.2024 Gdynia  Niemcy 1:3 El. ME 2025
90. 12.07.2024 Altach, Austria  Austria 1:3 El. ME 2025
91. 16.07.2024 Sosnowiec  Islandia 0:1 El. ME 2025
92. 25.10.2024 Bukareszt, Rumunia  Rumunia 2:1 Gol El. ME 2025
93. 29.10.2024 Gdańsk  Rumunia 4:1 2 Gol asysta El. ME 2025
94. 29.11.2024 Gdańsk  Austria 1:0 asysta El. ME 2025
95. 03.12.2024 Wiedeń, Austria  Austria 1:0 Gol El. ME 2025
96. 21.02.2025 Gdańsk  Irlandia Północna 2:0 asysta LN 2025
97. 25.02.2025 Bukareszt, Rumunia  Rumunia 1:0 LN 2025
98. 04.04.2025 Gdańsk  Bośnia i Hercegowina 5:1 2 Gol LN 2025
99. 08.04.2025 Zenica, BIH  Bośnia i Hercegowina 1:1 LN 2025
100. 30.05.2025 Belfast, Irlandia Północna  Irlandia Północna 4:0 2 Gol 2 asysty LN 2025
101. 03.06.2025 Gdańsk  Rumunia 3:0 LN 2025
102. 04.07.2025 St. Gallen, Szwajcaria  Niemcy 0:2 ME 2025
103. 08.07.2025 Lucerna, Szwajcaria  Szwecja 0:3 ME 2025
104. 12.07.2025 Lucerna, Szwajcaria  Dania 3:2 Gol ME 2025
105. 28.11.2025 Gdańsk  Słowenia 1:0 towarzyski
106. 03.03.2026 Gdańsk  Holandia 2:2 Gol El. MŚ 2027
107. 07.03.2026 Dijon, Francja  Francja 1:4 Gol El. MŚ 2027
108. 14.04.2026 Gdańsk  Irlandia 2:3 Gol El. MŚ 2027
109. 18.04.2026 Dublin, Irlandia  Irlandia 0:1 El. MŚ 2027
110. 05.06.2026 Gdańsk  Francja 0:2 El. MŚ 2027

Sukcesy

[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacja Polski

[edytuj | edytuj kod]
  • Mistrzostwo Europy do lat 17. (2013)

Medyk Konin

[edytuj | edytuj kod]
Ewa Pajor jako zawodniczka Medyka Konin po zdobyciu Pucharu Polski w sezonie 2012/13

VfL Wolfsburg

[edytuj | edytuj kod]
  • Mistrzostwo Niemiec (2016/17, 2017/18, 2018/19, 2019/20, 2021/22)
  • Puchar Niemiec (2015/16, 2016/17, 2017/18, 2018/19, 2019/20, 2020/21, 2021/22, 2022/23, 2023/24)
  • Finał Ligi Mistrzyń (2015/16, 2017/18, 2019/20, 2022/23)

FC Barcelona

[edytuj | edytuj kod]

Indywidualne

[edytuj | edytuj kod]
  • UEFA Under-17 Golden Player w 2013 r.
  • Królowa strzelczyń Bundesligi (2018/19, 2023/24)
  • Królowa strzelczyń Ligi F (2024/25)
  • Królowa strzelczyń Ligi Mistrzyń (2022/23, 2025/26)
  • Piłkarka roku 2018, 2019, 2022, 2023 i 2024 w plebiscycie tygodnika „Piłka Nożna”
  • Nagroda Gerda Müllera (2025)[31]

Inne

[edytuj | edytuj kod]
  • Polski „Forbes Women” umieścił ją w zestawieniu setki kobiet, które wyróżniły się w 2021 r.[32].

Odznaczenia

[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. 1 2 Ewa Pajor [online], soccerdonna.de [dostęp 2023-04-12] (niem.).
  2. ↑ Ewa Pajor, [w:] Yvette Żółtowska-Darska, Oni są super: 40 historii o ludziach, którzy znaleźli pomysł na siebie, Warszawa: Wydawnictwo Agora, 2022, s. 127, ISBN 978-83-268-3667-1.
  3. ↑ Biografia-Ewa Pajor [online], ewa-pajor.com, 2018 [dostęp 2023-04-12].
  4. ↑ Ewa Pajor kapitanem reprezentacji. kobiecapilka.pl, 2022-01-04. [dostęp 2022-04-01]. (pol.).
  5. 1 2 3 Szymon Janczyk: Z małej wioski do najlepszego klubu świata. Żyjemy w erze Ewy Pajor, czas to docenić. weszlo.com, 2024-10-29. [dostęp 2024-10-29]. (pol.).
  6. ↑ Polska – Ewa Pajor. olimpiko.pl. [dostęp 2013-06-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-09)]. (pol.).
  7. ↑ Dwie bramki Ewy Pajor Wymarzony debiut w ekstralidze piłki nożnej kobiet.. uniejow.pl, 16 kwietnia 2012. [dostęp 2013-06-30]. (pol.).
  8. ↑ Piłkarki Medyka zdobyły Puchar Polski. epoznan.pl, 17 czerwca 2013. [dostęp 2013-06-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-11-02)]. (pol.).
  9. ↑ ewa-pajor.com
  10. ↑ Pierwsza godzina Pajor w Bundeslidze. pilkakobieca.pl, 2017-02-15. [dostęp 2019-09-24]. (pol.).
  11. ↑ Ewa Pajor wechselt nach Wolfsburg. vfl-wolfsburg.de, 2015-06-25. [dostęp 2015-06-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-06-26)]. (niem.).
  12. ↑ Ewa Pajor przeszła do VfL Wolfsburg. Podpisała dwuletni kontrakt z Wilczycami. sport.pl, 2015-06-25. [dostęp 2015-06-25]. (pol.).
  13. ↑ Adam Drygalski, Paula Duda, Hanna Urbaniak, Maciej Witkowski, Piłkarki. Urodzone, by grać, wyd. 2, pzpn.pl, 2022, s. 72-77.
  14. ↑ Raport meczowy. datencenter.dfb.de. [dostęp 2020-10-30]. (niem.).
  15. ↑ Raport meczowy. datencenter.dfb.de. [dostęp 2020-10-30]. (niem.).
  16. ↑ Oficjalnie: Ewa Pajor przedłużyła kontrakt z Wolfsburgiem [online], nowinkitransferowe.pl [dostęp 2018-06-07] (pol.).
  17. ↑ Karolina Wasielewska, Polka gola! O kobietach w futbolu, Warszawa: Wydawnictwo Krytyki Politycznej, 2024, s. 6, ISBN 978-83-67805-43-8.
  18. ↑ Radosław Przybysz: Ewa Pajor – pierwsza taka królowa strzelczyń od lat. sport.tvp.pl, 2019-05-14. [dostęp 2019-05-19]. (pol.).
  19. ↑ Ewa Pajor dołączyła do FC Barcelona. Wielki transfer stał się faktem [online], sport.tvp.pl, 17 czerwca 2024 [dostęp 2024-06-17] (pol.).
  20. ↑ Pajor zbiera nagrody. Kolejne wyróżnienie dla Polki [online], tvp.info [dostęp 2025-11-12].
  21. ↑ Telewizja Polska S.A, Wielki triumf Pajor! Kolejne trofeum na koncie [online], sport.tvp.pl, 16 maja 2026 [dostęp 2026-06-04].
  22. ↑ Barça Women 2-0 Real Madrid: Super Cup Champions! [online], www.fcbarcelona.com [dostęp 2026-06-04] (ang.).
  23. ↑ Telewizja Polska S.A, Pajor bohaterką Barcelony! Wygrała Ligę Mistrzyń [online], sport.tvp.pl, 23 maja 2026 [dostęp 2026-06-04].
  24. ↑ Nadzieja polskiej piłki okrzyknięta Messim, ale woli Ronaldo. pilka-nozna.przegladsportowy.pl, 30 czerwca 2013. [dostęp 2013-06-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-14)]. (pol.).
  25. ↑ Niesamowity debiut Ewy Pajor w dorosłej reprezentacji Polski [online], sport.pl [dostęp 2018-06-07] (pol.).
  26. ↑ To już najlepsza strzelczyni w historii reprezentacji Polski. Ewa Pajor pobiła rekord [online], sportowefakty.wp.pl [dostęp 2022-09-07] (pol.).
  27. ↑ Ewa Pajor [online], soccerdonna.de [dostęp 2022-09-07] (niem.).
  28. ↑ Polska – Dania (2:0). Euro 2025 kobiet. Pajor doczekała się gola! [online], sport.tvp.pl, 12 lipca 2025 [dostęp 2025-07-13].
  29. ↑ W końcu zwycięstwo, i to jakie! Wciskające w fotel pożegnanie polskich piłkarek z Euro [online], sportowefakty.wp.pl [dostęp 2025-07-13].
  30. ↑ a (ilustr.), Lista reprezentantek - Polska A (1981-2023) [online], Łączy Nas Reprezentacja [dostęp 2026-03-22].
  31. ↑ Ewa Pajor, Gerd Müller prize [online], fcbarcelona.com [dostęp 2025-09-27] (ang.).
  32. ↑ Kobiety Forbes Women 2021 [online], forbes.pl [dostęp 2024-04-18] (pol.).
  33. ↑ M.P. z 2026 r. poz. 477 (ISAP) – pkt 8.

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Ewa_Pajor&oldid=80296487”