Dustin Hoffman
Dustin Hoffman (2025) | |
| Imię i nazwisko |
Dustin Lee Hoffman |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
8 sierpnia 1937 |
| Zawód | |
| Współmałżonek |
Anne Byrne |
| Lata aktywności |
od 1960 |
| Odznaczenia | |
Dustin Lee Hoffman (ur. 8 sierpnia 1937 w Los Angeles) – amerykański aktor filmowy, teatralny i telewizyjny, producent filmowy. Dwukrotny laureat Oscara za pierwszoplanowe role w filmach Sprawa Kramerów (1979) i Rain Man (1988)[1].
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Rodzina i edukacja
[edytuj | edytuj kod]Urodził się w Los Angeles w Kalifornii w rodzinie Żydów aszkenazyjskich[2]. Jego matką była pianistka jazzowa Lillian z domu Gold, a ojcem – Harry Hoffman, scenograf Columbia Pictures[3]; dziadkowie ze strony ojca pochodzili z Rumunii[4]. Swoje imię otrzymał od imienia hollywoodzkiego aktora Dustina Farnuma[5]. Jego starszy o sześć i pół roku brat, Ronald[6], został adwokatem i ekonomistą.
Z powodu częstych przeprowadzek rodziców wielokrotnie zmieniał szkoły[7]. W 1955 ukończył szkołę średnią Los Angeles High School. Podjął kurs gry na fortepianie w Konserwatorium Muzycznym w Los Angeles[8]. Podjął studia na Santa Monica City College[8], ale porzucił uczelnię po pierwszym roku[9].
Kariera zawodowa
[edytuj | edytuj kod]W 1958 wstąpił do Teatru w Pasadenie[10], w którym zaprzyjaźnił się ze studentem Gene’em Hackmanem[11] [12]. Z powodu braku propozycji aktorskich, dorabiał jako akompaniator w studiu tańca Daniela Nagrina i Helen Tamiris[13]. Chcąc pogłębić wiedzę tancerzy o aktorstwie, organizował lekcje sztuki dramatycznej dla tancerzy[14]. Poza tym pracował dorywczo m.in. jako pielęgniarz w szpitalu dla chorych psychicznie, opiekun do dzieci, dozorca, sprzedawca w domu towarowym, barman w restauracji, maszynista, kelner w restauracji „Premise”, szatniarz w Longacre Theater, archiwista w redakcji tygodnika „Time” i rozdawacz ulotek[15]. Udzielał lekcji aktorstwa w Klubie Młodzieżowego Wschodniego Harlemu[16].
Zadebiutował na profesjonalnej scenie rolą w sztuce Gertrudy Stein Tak jest dla bardzo młodego człowieka (Yes Is For a Very Young Man, 1960) na scenie Sarah Lawrence College[17]. Następnie wystąpił w roli jednego z szwejków w spektaklu Kucharz dla Generała (A Cook for Mr. General, 1961) na Broadwayu[16][18]. Pobierał lekcje aktorstwa u Lonny’ego Chapmana[19] i uczestniczył w zajęciach w Actors Studio u Lee Strasberga[20]. W 1964 grał w przedstawieniach Theatre Company of Boston[21]. W 1965 był asystentem reżysera Ulu Grosbarda podczas prac nad sztuką Arthura Millera Widok z mostu (A View From the Bridge, 1965)[22] i zagrał niemieckiego homoseksualistę w spektaklu Harry, południe i noc (Harry, Noon and Night; reż. George Morrison)[23] w American Place Theater w Nowym Jorku.
Za rolę Valentine’a Brose’a w sztuce Henry’ego Livingsa Eh? (1966–1967; reż. Alan Arkin) w Circle in the Square Theatre na off-Broadwayu otrzymał nagrodę New York Drama Desk[24]. W 1967 zadebiutował jako reżyser, realizując spektakl Dwoje na huśtawce (Two for the Seesaw) w Fargo-Moorhead Community Theatre[25]. W 1968 zagrał w przedstawieniu Murraya Schisgala Jimmy Shine wystawianym w Brooks Atkinson Theatre na Broadwayu[26].

Okazjonalnie występował w reklamach telewizyjnych. W latach 60. zagrał epizodyczne role w serialach telewizyjnych, takich jak Nagie miasto (Naked City) czy Obrońcy (The Defenders)[27]. W kinie zadebiutował epizodyczną rolą w komedii Arthura Hillera Tygrys rozpoznaje (The Tiger Makes Out, 1967) u boku Eli Wallacha[28].
Pozycję gwiazdora zdobył dzięki kreacji naiwnego Benjamina Braddocka w ciepło przyjętym melodramacie Mike’a Nicholsa Absolwent (The Graduate, 1967)[29], za którą otrzymał Złoty Glob dla najbardziej obiecującego nowego aktora[30] i nominację do Oscara dla najlepszego aktora pierwszoplanowego[1]. Zagrał jedną z głównych ról w komedii kryminalnej Giorgio Gentiliego Miliony Madigana (Un dollaro per 7 vigliacchi, 1968)[31]. Za rolę kulawego cwaniaka Enrico „Ratso” Rizzo w dramacie Johna Schlesingera Nocny kowboj (Midnight Cowboy, 1969)[32] dostał kolejną nominację do Oscara[1]. Następnie zagrał główną rolę męską w krytycznie przyjętym melodramacie Petera Yatesa John i Mary (John and Mary, 1969) z Mią Farrow[33].
Wystąpił jako Jack Crabb, 121-letni Amerykanin, który opowiada reporterowi historię swojego życia na Dzikim Zachodzie, w westernie Arthura Penna Mały, wielki człowiek (Little Big Man, 1970)[34]. W listopadzie 1970 został uhonorowany nagrodą im. Williama J. Germaina za „osiągnięcia w dziedzinie stosunków międzyludzkich” od sekcji filmu i rozrywki Amerykańskiego Komitetu Żydowskiego[35]. Następnie zagrał główną rolę, kompozytora Georgiego Solowaya, w krytycznie przyjętej komedii Ulu Grosbarda Kim jest Harry Kellerman i dlaczego wygaduje o mnie te okropne rzeczy? (Who Is Harry Kellerman and Why Is He Saying Those Terrible Things About Me?, 1971)[36]. Zagrał wykładowcę uniwersyteckiego, który zabija grupę bandytów odpowiedzialnych za napaść i gwałt jego żony, w dreszczowcu Sama Peckinpaha Nędzne psy (Straw Dogs, 1971)[37].
W międzyczasie wystąpił jako urzędnik bankowy we włoskiej komedii Pietro Germiego Alfredo, Alfredo (1972) i fałszerz Louis Dega w kryminalnym dramacie biograficznym Franklina J. Schaffnera Papillon (1973)[38]. Za występ w roli kontrowersyjnego komika Lenny’ego Bruce’a, który szokował Amerykę satyrą polityczną, kontrowersyjnymi żartami i wulgarnym językiem, w dramacie biograficznym Boba Fosse’a Lenny (1974)[39] był ponownie nominowany do Oscara dla najlepszego aktora[1].
W 1975 wyreżyserował spektakl komediowy Murraya Schisgala W całym mieście (All Over Town)[40]. Zagrał dziennikarza Carla Bernsteina, który razem z Bobem Woodwardem (Robert Redford) ujawnił aferę Watergate, w fabularyzowanym filmie dokumentalnym Alana J. Pakuli Wszyscy ludzie prezydenta (All the President’s Men, 1976), a przed rozpoczęciem zdjęć do filmu odbył czteromiesięczny staż w redakcji „The Washington Post” u boku Bernsteina[41]. Wystąpił także jako Thomas „Babe” Levy, student Uniwersytetu Columbia w Nowym Jorku, który podczas przygotowań do biegu maratońskiego zostaje porwany przez bandę nazistów, w thrillerze Johna Schlesingera Maratończyk (The Marathon Man)[42].
Jeszcze w 1972 współtworzył wytwórnię filmową First Artists[43], dla której zrealizował dwa przeciętne filmy: Zwolnienie warunkowe (Straight Time, 1978) Ulu Grosbanda i Agata (Agatha, 1979) Michaela Apteda[44]. Po ich nakręceniu pozwał wytwórnię za niedotrzymanie warunków umowy, tj. pozbawienia go kontroli artystycznej nad oboma filmami; strony po wieloletnim procesie osiągnęły porozumienie[45].
Za postać Teda Kramera, uznanego specjalistę od reklamy, który poświęca karierę dla opieki nad sześcioletnim synem, Billym (Justin Henry), w oscarowym dramacie Sprawa Kramerów (Kramer vs. Kramer, 1979) został uhonorowany Oscarem i Złotym Globem[1][30][46]. Rola zdeprymowanego bezrobotnego aktora Michaela Dorseya, który podbija Amerykę kobiecą rolą Dorothy Michaels w telewizyjnej operze mydlanej, w ciepło przyjętej przez krytyków komedii Sydneya Pollacka Tootsie (1982)[47] przyniosła mu Złoty Glob[30] i nagrodę BAFTA[48] oraz nominację do Oscara[1]. Honorarium w wysokości 4 mln dol. za występ w tym filmie przekazał szkole dla dzieci ze schorzeniami nowotworowymi w Kalifornii[49].

Po występie w Tootsie planował zagrać w inscenizacji sztuki Kto sieje wiatr (Inherit the Wind), jednak nie doszło do wystawienia spektaklu[48]. Był rozważany do roli Arkadego w dramacie kryminalnym Michaela Apteda Park Gorkiego (Gorky Park, 1983) i trenera baseballu w komedii Martina Davidsona Dawno temu (Long Gone, 1987), ale ostatecznie nie znalazł się w obsadzie obu tych filmów[48]. Poza tym odrzucił propozycję zagrania w ekranizacji książki Martyna Burke’a Śmieszna wojna (Laughing War) i w komedii Blake’a Edwardsa Mężczyzna, który kochał kobiety (The Man Who Loved Women, 1983)[48]. Miał też zagrać główną rolę w ekranizacji powieści Elmore’a Leonarda La Brava, ale projekt porzucono z powodu zbyt wysokich żądań finansowych Hoffmana[50]. Planował nakręcić remake filmu Alexa Guinnessa Szlachectwo zobowiązuje (Kind Hearts and Coronets) z 1949, ale nie zrealizował tego pomysłu[51].
W pierwszej połowie lat 80. był narratorem w telewizyjnym programie dokumentalnym Pędzle geniuszy (Strokes of Genius) w Channel 13[51]. W 1984 zagrał objazdowego sprzedawcę Willy’ego Lomana w sztuce Arthura Millera Śmierć komiwojażera (Death of the Salesman)[52], a następnie w telewizyjnej adaptacji tego spektaklu (1985) w reżyserii Volkera Schlöndorffa[53]; za filmową kreację Lomana otrzymał Złoty Glob i nagrodę Emmy[30]. Zarobił 3,5 mln dol. za występ w roli twórcy piosenek i artysty kabaretowego Chucka Clarke’a w chłodno przyjętej komedii przygodowej Elaine May Ishtar (1987) z Warrenem Beattym[54]. Po zagraniu w tym filmie wystąpił jako narrator w przedstawieniu Siergieja Prokofjewa Piotruś i wilk (Peter and the Wolf) wystawionym w nowojorskim Central Parku[55].
Za rolę cierpiącego na autyzm schizofreniczny Raymonda Babbitta w kasowym dramacie Barry’ego Levinsona Rain Man (1988)[56] otrzymał drugiego w karierze Oscara[57] i czwarty Złoty Glob[1][30]; honorarium Hoffmana za występ w tym filmie wyniosło 5 mln dol.[58]. W 1989 zdobył pochwalne recenzję za rolę Shylocka w spektaklu Williama Shakespeare’a Kupiec wenecki (The Merchant of Venice; reż. Peter Hall) wystawianym w Royal National Theatre w Londynie[59]. Za rolę producenta filmowego w czarnej komedii Barry’ego Levinsona Fakty i akty (Wag the Dog, 1997) został po raz siódmy nominowany do Oscara[1].
Życie prywatne
[edytuj | edytuj kod]Od 4 maja 1969 do 6 października 1980 był żonaty z baletnicą Anne Byrne, z którą ma córkę, Jennę (ur. 15 października 1970), a także adoptował Karinę (ur. 1966), córkę Byrne z jej pierwszego małżeństwa[60]. Po rozwodzie spotykał się z aktorką Kate Jackson[61]. Latem 1980 ożenił się z prawniczką Lisą Gottsegen[62], z którą ma czworo dzieci: Jacoba Jake’a (ur. 20 marca 1981)[63], Rebeccę (ur. 17 marca 1983)[64], Maxwella (ur. 1985)[49] i Alexandrę (ur. 1987)[58].
Odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Commandeur Orderu Sztuki i Literatury – Francja, 2009[65]
Filmografia
[edytuj | edytuj kod]- Gwiezdny powóz (The Star Wagon, 1967) jako Hanus Wicks
- The Tiger Makes Out (1967) jako Hap
- Absolwent (The Graduate, 1967) jako Benjamin Braddock
- Miliony Madigana (1968) jako Jason Fister
- Premiere (1968) jako Arthur Greene (1968) (gościnnie)
- Sunday Father (1969) jako Niedzielny ojciec; film krótkometrażowy
- John i Mary (John and Mary, 1969) jako John
- Nocny kowboj (Midnight Cowboy, 1969) jako Enrico Ratso Rizzo
- Arthur Penn, 1922-: Themes and Variants (1970)
- Mały Wielki Człowiek (Little Big Man, 1970) jako Jack Crabb
- Nędzne psy (Straw Dogs, 1971) jako David Sumner
- Kim jest Harry Kellerman... (1971) jako Georgie Soloway
- The Point (1971) jako narrator
- Alfredo, Alfredo (1972) jako Alfredo
- Papillon (1973) jako Louis Dega
- Lenny (1974) jako Lenny Bruce
- Maratończyk (Marathon Man, 1976) jako Thomas Levy
- Wszyscy ludzie prezydenta (All the President’s Men, 1976) jako Carl Bernstein
- Zwolnienie warunkowe (Straight Time, 1978) jako Max Dembo
- Agata (Agatha, 1979) jako Wally Stanton
- Sprawa Kramerów (Kramer vs. Kramer, 1979) jako Ted Kramer
- Tootsie (1982) jako Michael Dorsey / Dorothy Michaels
- Śmierć komiwojażera (Death of a Salesman, 1985) jako Willy Loman
- Ishtar (1987) jako Chuck Clarke
- Rain Man (1988) jako Raymond Babbitt
- Simpsonowie (The Simpsons, 1989) jako pan Bergstrom (głos)
- Rodzinny interes (Family Business, 1989) jako Vito
- Dick Tracy (1990) jako Mumbles
- Hook (1991) jako kapitan Jakub Hak
- A Wish for Wings That Work (1991) jako Cross-Dressing Cockroach
- Billy Bathgate (1991) jako Dutch Schultz
- Przypadkowy bohater (Hero, 1992) jako Bernie Laplante
- Epidemia (Outbreak, 1995) jako Sam Daniels
- Uśpieni (Sleepers, 1996) jako Danny Snyder
- American Buffalo (1996) jako Teach
- Miejski obłęd (Mad City, 1997) jako Max Brackett
- Fakty i akty (Wag the Dog, 1997) jako Stanley Motss
- Kula (Sphere, 1998) jako dr Norman Goodman
- Arytmetyka diabła (The Devil’s Arithmetic, 1999) jako prezenter
- Joanna d’Arc[66] (1999) jako Wielki Inkwizytor
- Być jak John Malkovich (Being John Malkovich, 1999) jako on sam
- Mila księżycowego światła (Moonlight Mile, 2002) jako Ben Floss
- Ława przysięgłych (The Runaway Jury, 2003) jako Wendell Rohr
- Przekręt doskonały (Confidence, 2003) jako Winston King
- Lemony Snicket: Seria niefortunnych zdarzeń (2004) jako Krytyk
- Jak być sobą (I Heart Huckabees, 2004) jako Bernard Jaffe
- Marzyciel (Finding Neverland, 2004) jako Charles Frohman
- Poznaj moich rodziców (Meet the Fockers, 2004) jako ojciec Grega
- Hawana – miasto utracone (The Lost City, 2005) jako Meyer Lansky
- Zebra z klasą (Racing Stripes, 2005) jako Tucker (głos)
- Pohamuj entuzjazm[67] (2005) jako przewodnik Larry’ego #1
- Pachnidło (Perfume: The Story of a Murderer, 2006) jako Giuseppe Baldini
- Przypadek Harolda Cricka (Stranger Than Fiction, 2006) jako prof. Jules Hilbert
- Holiday (The Holiday, 2006) jako on sam
- Pana Magorium cudowne emporium[68], 2007) jako pan Edward Magorium
- Kung Fu Panda (2008) jako Shifu
- Po prostu miłość (2008) jako Harvey Shine
- Poznaj naszą rodzinkę (Little Fockers, 2010) jako Bernard „Bernie” Focker
- Jews and Baseball: An American Love Story (2010) jako narrator
- Kung Fu Panda 2 (2011) jako Shifu
- Pan Hoppy i żółwie (Roald Dahl’s Esio Trot, 2014) jako pan Hoppy
- Chór (Boychoir, 2014) jako pan Carvelle
- Strategia mistrza (The Program, 2015) jako Bob Hamman
- W labiryncie (L’uomo del labirinto, 2019) jako doktor Green
Nagrody
[edytuj | edytuj kod]Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- 1 2 3 4 5 6 7 8 Dustin Hoffman Awards. AllMovie. [dostęp 2022-10-30]. (ang.).
- ↑ Dustin Hoffman – What Nationality Ancestry Race. Ethnicity of Celebs. [dostęp 2019-07-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-07-27)]. (ang.).
- ↑ Dustin Hoffman Biography (1937-). Film Reference. [dostęp 2019-07-27]. (ang.).
- ↑ Freedland 1992 ↓, s. 9.
- ↑ Freedland 1992 ↓, s. 11.
- ↑ Freedland 1992 ↓, s. 10–11.
- ↑ Freedland 1992 ↓, s. 12–13.
- 1 2 Freedland 1992 ↓, s. 19.
- ↑ Dustin Hoffman – Actor. CineMagia.ro. [dostęp 2019-07-27]. (rum.).
- ↑ Freedland 1992 ↓, s. 21.
- ↑ Freedland 1992 ↓, s. 22.
- ↑ Jason Ankeny: Dustin Hoffman Biography. AllMovie. [dostęp 2022-10-31]. (ang.).
- ↑ Freedland 1992 ↓, s. 24.
- ↑ Freedland 1992 ↓, s. 22, 25.
- ↑ Freedland 1992 ↓, s. 27–31, 33.
- 1 2 Freedland 1992 ↓, s. 34.
- ↑ Freedland 1992 ↓, s. 25.
- ↑ Dustin Hoffman. Internet Broadway Database. [dostęp 2022-10-31]. (ang.).
- ↑ Freedland 1992 ↓, s. 28.
- ↑ Freedland 1992 ↓, s. 33–34.
- ↑ Freedland 1992 ↓, s. 38.
- ↑ Freedland 1992 ↓, s. 38–39.
- ↑ Freedland 1992 ↓, s. 39–40.
- ↑ Freedland 1992 ↓, s. 46–47.
- ↑ Freedland 1992 ↓, s. 26.
- ↑ Freedland 1992 ↓, s. 83.
- ↑ Freedland 1992 ↓, s. 45.
- ↑ Freedland 1992 ↓, s. 46.
- ↑ Freedland 1992 ↓, s. 49–50, 54, 59, 66, 96.
- 1 2 3 4 5 Dustin Hoffman – Golden Globes [online], goldenglobes.com [dostęp 2026-11-07] (ang.).
- ↑ Freedland 1992 ↓, s. 47–48.
- ↑ Freedland 1992 ↓, s. 71–72.
- ↑ Freedland 1992 ↓, s. 88, 92–94.
- ↑ Freedland 1992 ↓, s. 96–99.
- ↑ Freedland 1992 ↓, s. 110.
- ↑ Freedland 1992 ↓, s. 106–107.
- ↑ Freedland 1992 ↓, s. 109–110.
- ↑ Freedland 1992 ↓, s. 114–117.
- ↑ Freedland 1992 ↓, s. 121–127.
- ↑ Freedland 1992 ↓, s. 129–130, 133.
- ↑ Freedland 1992 ↓, s. 136–139.
- ↑ Freedland 1992 ↓, s. 142–143.
- ↑ Freedland 1992 ↓, s. 117.
- ↑ Freedland 1992 ↓, s. 145, 149–151, 156.
- ↑ Freedland 1992 ↓, s. 166–169.
- ↑ Freedland 1992 ↓, s. 158, 169.
- ↑ Freedland 1992 ↓, s. 171–172, 177, 183.
- 1 2 3 4 Freedland 1992 ↓, s. 186.
- 1 2 Freedland 1992 ↓, s. 196.
- ↑ Freedland 1992 ↓, s. 197.
- 1 2 Freedland 1992 ↓, s. 198.
- ↑ Freedland 1992 ↓, s. 187–192.
- ↑ Freedland 1992 ↓, s. 194.
- ↑ Freedland 1992 ↓, s. 199–202.
- ↑ Freedland 1992 ↓, s. 202.
- ↑ Freedland 1992 ↓, s. 204–207.
- ↑ Freedland 1992 ↓, s. 7, 203.
- 1 2 Freedland 1992 ↓, s. 209.
- ↑ Freedland 1992 ↓, s. 211–214.
- ↑ Freedland 1992 ↓, s. 53, 90–91, 108, 158, 162.
- ↑ Freedland 1992 ↓, s. 158.
- ↑ Freedland 1992 ↓, s. 170.
- ↑ Freedland 1992 ↓, s. 174.
- ↑ Freedland 1992 ↓, s. 187.
- ↑ Légende du cinéma, Dustin Hoffman devient Commandeur de L'Ordre des Arts et des Lettres en 2009, puretrend.com [dostęp 2014-11-26] [zarchiwizowane 2016-03-30] (fr.).
- ↑ ang. The Messenger: The Story of Joan of Arc
- ↑ ang. Curb Your Enthusiasm
- ↑ ang. Mr. Magorium’s Wonder Emporium
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 Dustin Hoffman Awards. FamousFix. [dostęp 2022-10-31]. (ang.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Michael Freedland: Dustin. Biografia Dustina Hoffmana. Grzegorz Woźniak (tłum.). Warszawa: Wydawnictwo Bis, 1992. ISBN 83-85144-09-9.
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Dustin Hoffman w bazie IMDb (ang.)
- Dustin Hoffman w bazie Notable Names Database (ang.)
- Dustin Hoffman w bazie Filmweb
- ISNI: 0000000121484241
- VIAF: 115078603
- LCCN: n80148797
- GND: 118552414
- NDL: 00620828
- LIBRIS: zw9dhrch1jdm1nb
- BnF: 138952597
- SUDOC: 027382648
- SBN: MILV099950
- NLA: 35134352
- NKC: jn20000700726
- BNE: XX1060027
- NTA: 07092242X
- BIBSYS: 90913242
- CiNii: DA10060891
- PLWABN: 9810628154205606
- NUKAT: n97089671
- J9U: 987007279097505171
- LNB: 000260882
- CONOR: 40626531
- KRNLK: KAC202020172
- LIH: LNB:BQPE;=BE
- WorldCat: E39PBJyhcbt9RChVDywVFRFdwC
- Absolwenci Neighborhood Playhouse School of the Theatre
- Amerykańscy aktorzy filmowi
- Amerykańscy reżyserzy filmowi
- Amerykańscy producenci filmowi
- Amerykańscy aktorzy teatralni
- Amerykańscy reżyserzy teatralni
- Laureaci AFI Life Achievement Award
- Laureaci Honorowego Cezara
- Laureaci Honorowego Złotego Lwa
- Laureaci Honorowego Złotego Niedźwiedzia
- Laureaci nagrody BAFTA dla najlepszego aktora pierwszoplanowego
- Laureaci Nagrody im. Cecila B. DeMille’a
- Laureaci Nagrody David di Donatello
- Laureaci Oscara dla najlepszego aktora pierwszoplanowego
- Laureaci Złotego Globu dla najlepszego aktora w miniserialu lub filmie telewizyjnym
- Laureaci Złotego Globu dla najlepszego aktora w filmie dramatycznym
- Laureaci Złotego Globu dla najlepszego aktora w filmie komediowym lub musicalu
- Laureaci Kennedy Center Honors
- Amerykanie odznaczeni Orderem Sztuki i Literatury
- Komandorzy Orderu Sztuki i Literatury
- Amerykanie pochodzenia żydowskiego
- Ludzie urodzeni w Los Angeles
- Urodzeni w 1937