Antoni Brzozowski

Antoni Brzozowski
Data i miejsce urodzenia	11 grudnia 1900 ; Warszawa
Data i miejsce śmierci	19 sierpnia 1957 ; Warszawa
Obywatelstwo	polskie
	Odznaczenia
	Multimedia w Wikimedia Commons

Antoni Brzozowski (ur. 11 grudnia 1900 w Warszawie, zm. 19 sierpnia 1957 tamże) – polski wioślarz, olimpijczyk z Paryża 1924, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Syn Stanisława^[1] i Stefanii, urodzony 11 grudnia 1900 w Warszawie^[2]. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej^[2], jako starszy ułan 1 pułku ułanów krechowieckich. W 1921 został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari^[3], za czyny bojowe w bitwie warszawskiej^[2]. Awansowany na stopień plutonowego rezerwy^[1].

Podczas odbywania służby wojskowej zaprzyjaźnił się z Henrykiem Fronczakiem, który był jednym z prekursorów żeglarstwa w Polsce^[2]. Za jego namową wstąpił do Koła Wioślarzy Warszawskich^[2], gdzie przygotowywał się do igrzysk olimpijskich w Paryżu^[2]. W 1924 zdobył wicemistrzostwo Polski w konkurencji czwórka ze sternikiem. W tym samym roku na igrzyskach olimpijskich startował w czwórce ze sternikiem bez powodzenia (osada w składzie Antoni Brzozowski, Henryk Fronczak, Edmund Kowalec, Józef Szawara i sternik Władysław Nadratowski) odpadła w eliminacjach).

Podczas II wojny światowej działał w ZWZ-AK^[2]. Jego przełożonym był kolega z osady Henryk Fronczak. W czasie okupacji niemieckiej (1940-1945) pracował w warszawskiej Fabryce Tektury Dachowej Materiałów Izolacyjnych i Asfaltu Henryka Fronczaka przy ul. Podchorążych 57^[2]. Od 1947 był zatrudniony na stanowisku kierowcy samochodowego w Ministerstwie Administracji Publicznej, a następnie w PP Uzdrowiska Polskie, gdzie pracował jako osobisty szofer premiera Edwarda Osóbki-Morawskiego^[2].

Ożenił się z Leokadią z Bojarskich, z którą miał pięciu synów: Andrzeja, Mariana, Macieja, Marcina i Jacka^[2]. Zmarł na raka płuc 19 sierpnia 1957 w Warszawie^[2]. Pochowano go na cmentarzu Bródnowskim (kwatera 17F-1-28).

Zgromadzone przez niego pamiątki sportowe, uległy zniszczeniu w wyniku pożaru, podczas Powstania Warszawskiego na Woli (Krochmalna)^[2].

Ordery i odznaczenia

Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 2101^[4] – 1921^[5]
Medal Niepodległości – 15 czerwca 1932^[6]^[1]

Przypisy

1 2 3 Kartoteka personalno-odznaczeniowa. WBH. [dostęp 2021-07-18].
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Antoni Brzozowski (1900-1957) [online], Polski Komitet Olimpijski, 24 czerwca 2020 [dostęp 2025-04-06] .
↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 26 stycznia 1922, s. 4 – wskazano nr 5087.
↑ Księga Jazdy Polskiej 1938 ↓, s. 407.
↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 26 stycznia 1922, s. 4.
↑ M.P. z 1932 r. Nr 140, poz. 172 (ISAP) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.

Bibliografia

Księga Jazdy Polskiej. Bolesław Wieniawa-Długoszowski (red.) Bronisław Rakowski (red.) Władysław Dziewanowski (red.) Karol Koźmiński (red.) Stanisław Strumph-Wojtkiewicz (red.) Stanisław Ostoja-Chrostowski (red.) Stanisław Haykowski (ilust.). Warszawa: Zakłady Graficzne Instytutu Wydawniczego „Biblioteka Polska”, 1938.
Ryszard Wryk: Olimpijczycy Drugiej Rzeczypospolitej. Poznań: Nauka i Innowacje, 2015, s. 160–161. ISBN 978-83-64864-22-3.
Sylwetka zawodnika na portalu PKOL
Antoni Brzozowski Biographical information. olympedia.org. (ang.).
Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2025-04-06].

[p1-1] 1 2 3 Kartoteka personalno-odznaczeniowa. WBH. [dostęp 2021-07-18].

[:0-2] 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Antoni Brzozowski (1900-1957) [online], Polski Komitet Olimpijski, 24 czerwca 2020 [dostęp 2025-04-06] .

[CITEREFDz._Pers._MSWojsk.Nr_1_z_26_stycznia_1922,_s._4_–_wskazano_nr_5087-3] Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 26 stycznia 1922, s. 4 – wskazano nr 5087.

[CITEREFKsięga_Jazdy_Polskiej1938407-4] Księga Jazdy Polskiej 1938 ↓, s. 407.

[CITEREFDz._Pers._MSWojsk.Nr_1_z_26_stycznia_1922,_s._4-5] Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 26 stycznia 1922, s. 4.

[6] M.P. z 1932 r. Nr 140, poz. 172 (ISAP) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]