mont

Occitan

Etimologia

Del latin montem, acusatiu de mons, montis.

Prononciacion

lengadocian, gascon /ˈmunt/, /ˈmunt/

provençau /ˈmũⁿ/, /ˈmũⁿ/

França (Bearn) : escotar « mont »

Sillabas

mont (1)

Nom comun

mont masculin

Declinason
Dialècte : lengadocian, gascon
Singular	Plural
mont	monts
[ˈmunt]	[ˈmunts]

1. (geologia) Elevacion del relèu amb de penjals importants, montanha pichona.
2. (lengadocian) Molon

Sinonims

• montanheta
• puèg
• suc
• tuc

Derivats

• montada
• montador
• montairon
• montal
• montar
• montatge
• montant
• montaruc
• montèl
• montet
• montilha
• montura

Locucions derivadas

• Monts d'Auvèrnhe
• Mont Blanc
• Mont Cenís
• Monts Iberics
• Mont Pelat
• mont de pietat

Traduccions

alemand : Berg (de), Mount (de) anglés : mount (en) basc : catalan : mont (ca), munt (ca)

espanhòl : monte (es) francés : mont (fr) italian : monte (it) portugués : monte (pt)

Referéncias

• Loís Alibèrt, Dictionnaire occitan-français selon les parlers languedociens, Institut d'Estudis Occitans, 1997 (ISBN 2-85910-069-5)
• Josiana Ubaud, Diccionari ortografic, gramatical e morfologic de l'occitan, Trabucaire, 2011

Catalan

Etimologia

Del latin montem, acusatiu de mons, montis.

Prononciacion

Oriental: central /ˈmon/, /ˈmon/, balear /ˈmont/, /ˈmont/, /ˈmon/, /ˈmon/

Occidental: nord-occidental /ˈmon/, /ˈmon/, valencian /ˈmont/, /ˈmont/, /ˈmon/, /ˈmon/

Sillabas

mont (1)

Nom comun

mont masculin

Declinason
Singular	Plural
mont	monts

1. mont ^(oc)
2. (passat) montanha

Francés

Etimologia

Del latin montem, acusatiu de mons, montis.

Prononciacion

Oriental: central /mɔ̃/, /mɔ̃/

Sillabas

mont (1)

Nom comun

mont masculin

Declinason
Singular	Plural
mont	monts
[mɔ̃]

1. mont ^(oc)