fart

Veire tanben : fard

Occitan

Etimologia

Del latin fartus, participi passat de farcire « claufir ».

Prononciacion

/faɾt/, /faɾt/

Adjectiu

Declinason
Dialècte : lengadocian
	Singular	Plural
Masculin	fart	farts
	[faɾt]	[faɾts]
Femenin	farta	fartas
	[ˈfaɾto]	[ˈfaɾtos]

fart masculin

1. Qu'a manjat fins a ne poder pas mai.
2. Qu'es rebutat.

Variantas dialectalas

• hart (gascon)

Sinonims

• assadolat
• pascut
• repasimat
• ressaciat
• rulle
• sadol
• tibat
• tip

Traduccions

alemand: satt (de) anglés: satiated (en) catalan: sadoll (ca), fart (ca), tip (ca) espanhòl: saciado (es) esperanto: sata (eo)

francés: repu (fr), rassasié (fr) italian: satollo (it), sazio (it), saziato (it) romanés: sătul (ro) sicilian: sazziu (scn), sazziatu (scn)

Nom comun

Declinason
Dialècte : lengadocian
Singular	Plural
fart	farts
[faɾt]	[faɾts]

fart masculin

1. Excès, fàstic.

Traduccions

anglés: to excess (en)

francés: excès (fr) masculin

Catalan

Etimologia

Del latin fartus, participi passat de farcire « claufir ».

Prononciacion

/faɾt/, /faɾt/

Espanha (Barcelona) : escotar « fart »

Adjectiu

Declinason
	Singular	Plural
Masculin	fart	farts
	[faɾt]	[faɾts]
Femenin	farta	fartes
	[ˈfaɾtə]	[ˈfaɾtəs]

fart masculin

1. Sadol.
   • He menjat tant que estic fart
   • Fart de riure

Derivats

afartada afartapobres afartar fartada fartaner fartaneria

fartar fartera fartís fartó pafart

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
fart	farts
[faɾt]	[faɾts]

fart masculin

1. Excès.
2. (Figurat) Accion de plan manjar.