armar

Occitan

Etimologia

Del latin armare.

Prononciacion

/aɾˈma/, /aɾˈma/

França (Bearn) : escotar « armar »

Sillabas

ar | mar

Vèrb

armar

1. Donar d'armas.
2. Mar. Cargar una embarcacion.
3. Fig. Preparar a quicòm psicologicament o fisicament.

Derivats

• armada
• armadura
• armament
• armat

Antonims

• desarmar

Traduccions

alemand: bewaffnen (de) anglés: to arm (en) catalan: armar (ca) espanhòl: armar (es)

francés: armer (fr) italian: armare (it) portugués: armar (pt) sicilian: armari (scn)

Conjugason

Lengadocian

Infinitiu	armar
Gerondiu	armant
Participi passat
	singular			plural
masculin	armat			armats
femenin	armada			armadas
Mòde indicatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Present	armi arme	armas	arma	armam	armatz	arman
Imperfach	armavi	armavas	armava	armàvem	armàvetz	armavan
Preterit	armèri	armères	armèt	armèrem	armèretz	armèron
Futur	armarai	armaràs	armarà	armarem	armaretz	armaràn
Condicional	armariái	armariás	armariá	armariam	armariatz	armarián
Mòde subjonctiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Present	arme	armes	arme	armem	armetz	armen
Imperfach	armèssi	armèsses	armès armèsse	armèssem	armèssetz	armèsson
Mòde imperatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Afirmatiu	—	arma !	—	armem !	armatz !	—
Negatiu	—	armes pas !	—	armem pas !	armetz pas !	—
Nòtas