Brexit

Brexit ialah pengunduran United Kingdom (UK) daripada Kesatuan Eropah (EU) dan Komuniti Tenaga Atom Eropah (Euratom). Istilah ini ialah kata lakur daripada perkataan Inggeris British dan exit. Pengunduran tersebut menyusuli referendum pada 23 Jun 2016, apabila 17,410,742 pengundi atau 51.9 peratus daripada undi sah memilih untuk meninggalkan EU, berbanding 16,141,241 atau 48.1 peratus yang memilih untuk kekal.^[1]

Kerajaan pimpinan Theresa May memberikan notis pengunduran menurut Perkara 50 Perjanjian Kesatuan Eropah pada 29 Mac 2017. Selepas hampir tiga tahun rundingan, kebuntuan Parlimen dan dua pilihan raya umum, UK secara rasmi meninggalkan EU pada 31 Januari 2020. Tempoh peralihan yang mengekalkan kebanyakan aturan keanggotaan EU berakhir pada 31 Disember 2020.^[2]

Syarat pengunduran ditetapkan melalui Perjanjian Pengunduran, yang antara lain meliputi hak warganegara, penyelesaian kewangan, pemisahan undang-undang dan aturan bagi Ireland Utara. Hubungan perdagangan dan kerjasama yang lebih luas pula diatur terutamanya melalui Perjanjian Perdagangan dan Kerjasama EU–UK, yang digunakan sementara mulai 1 Januari 2021 dan berkuat kuasa sepenuhnya pada 1 Mei tahun yang sama.^[3]^[4]

Brexit menamatkan penyertaan UK dalam institusi politik EU dan kebebasan bergerak secara automatik antara UK dengan negara anggota EU. Great Britain juga meninggalkan pasaran tunggal dan kesatuan kastam EU, sekali gus mewujudkan prosedur kastam dan kawal selia baharu. Di Ireland Utara, keperluan mengekalkan sempadan darat terbuka dengan Ireland menghasilkan aturan khas yang kemudiannya diubah melalui Rangka Kerja Windsor. Penilaian institusi dan kajian ekonomi umumnya menganggarkan bahawa Brexit telah mengurangkan perdagangan, pelaburan atau produktiviti berbanding keadaan andaian sekiranya UK kekal dalam EU, walaupun saiz tepat kesannya berbeza mengikut kaedah dan tempoh analisis.^[5]^[6]

Istilah

Istilah Brexit terbentuk daripada perkataan Inggeris British dan exit. Antara penggunaan awal yang direkodkan ialah tulisan Peter Wilding bertarikh 15 Mei 2012 mengenai kemungkinan pengunduran UK daripada EU. Pembentukannya mengikuti pola istilah Grexit, yang merujuk kepada kemungkinan pengunduran Yunani daripada zon euro.^[7]

Dalam perdebatan selepas referendum, istilah tidak rasmi Brexit keras dan Brexit lembut digunakan untuk membezakan pelbagai kemungkinan hubungan masa depan. Brexit keras lazimnya merujuk kepada pengunduran daripada pasaran tunggal dan kesatuan kastam EU, manakala Brexit lembut merujuk kepada hubungan yang mengekalkan tahap penyelarasan ekonomi, kastam atau kawal selia yang lebih tinggi. Istilah tersebut tidak mempunyai takrif undang-undang yang tetap dan menjadi kurang tepat selepas Perjanjian Pengunduran serta Perjanjian Perdagangan dan Kerjasama menetapkan hubungan sebenar antara kedua-dua pihak.

Dalam penggunaan yang lebih luas, Brexit bukan sahaja merujuk kepada tindakan pengunduran pada 31 Januari 2020, tetapi juga kepada referendum, rundingan pengunduran, perubahan undang-undang dan pembentukan hubungan EU–UK selepas keanggotaan.

Latar belakang

Keanggotaan Komuniti Eropah

UK pada mulanya memohon untuk menyertai Komuniti Ekonomi Eropah pada 1961 dan sekali lagi pada 1967, tetapi kedua-dua permohonan tersebut ditolak berikutan bantahan Presiden Perancis Charles de Gaulle. Selepas rundingan baharu, UK menyertai Komuniti Ekonomi Eropah bersama Denmark dan Ireland pada 1 Januari 1973 di bawah kerajaan Konservatif pimpinan Edward Heath.^[8]

Kerajaan Buruh pimpinan Harold Wilson kemudiannya merunding semula beberapa syarat keanggotaan sebelum mengadakan referendum pada 5 Jun 1975. Sebanyak 67.2 peratus pengundi menyokong keanggotaan berterusan, dengan kadar keluar mengundi kira-kira 64 peratus.^[9]

Komuniti Ekonomi Eropah berkembang menjadi sebahagian daripada Kesatuan Eropah melalui Perjanjian Maastricht, yang berkuat kuasa pada 1993. Sepanjang tempoh keanggotaannya, UK mengekalkan beberapa pengecualian penting, termasuk tidak menggunakan euro dan tidak menyertai sepenuhnya Kawasan Schengen. Namun demikian, negara itu mengambil bahagian dalam pasaran tunggal, kesatuan kastam, proses perundangan EU dan perwakilan dalam institusi seperti Parlimen Eropah, Suruhanjaya Eropah dan Majlis Kesatuan Eropah.

Perkembangan Euroskeptisisme

Penentangan terhadap penyepaduan Eropah datang daripada pelbagai aliran politik. Pada 1970-an dan awal 1980-an, sebahagian besar tentangan di Parlimen berasal daripada sayap kiri Parti Buruh, yang menganggap Komuniti Eropah sebagai halangan kepada dasar ekonomi sosialis. Selepas Perjanjian Maastricht, Euroskeptisisme semakin menonjol dalam Parti Konservatif, khususnya dalam perdebatan tentang kedaulatan Parlimen, bidang kuasa mahkamah EU dan pemindahan kuasa kepada institusi supranasional.

Di luar dua parti utama, Parti Bebas UK (UKIP) menjadikan pengunduran daripada EU sebagai matlamat utamanya. Peningkatan sokongan pilihan raya terhadap UKIP, bersama-sama pertikaian dalaman Parti Konservatif mengenai Eropah, menambahkan tekanan terhadap kepimpinan Konservatif untuk mengadakan referendum.

Dalam ucapan di Bloomberg pada 23 Januari 2013, Perdana Menteri David Cameron berjanji untuk merunding semula syarat keanggotaan UK dan mengadakan referendum mengenai keanggotaan sekiranya Parti Konservatif memenangi pilihan raya umum berikutnya.^[10] Selepas memperoleh majoriti dalam pilihan raya umum 2015, kerajaan meluluskan Akta Referendum Kesatuan Eropah 2015, yang menyediakan asas undang-undang bagi referendum tersebut.^[11]

Pada Februari 2016, Cameron memperoleh persetujuan pemimpin EU terhadap beberapa perubahan mengenai tadbir urus ekonomi, daya saing, kedaulatan dan akses kepada faedah kebajikan. Persetujuan itu hanya akan berkuat kuasa sekiranya UK memilih untuk kekal dan terbatal selepas keputusan referendum untuk keluar.^[12]

Referendum 2016

Kempen

Referendum diadakan pada 23 Jun 2016 dengan soalan sama ada UK patut kekal sebagai anggota EU atau meninggalkan EU. Suruhanjaya Pilihan Raya menetapkan Britain Stronger in Europe sebagai organisasi kempen rasmi bagi pilihan untuk kekal dan Vote Leave sebagai organisasi rasmi bagi pilihan untuk keluar.^[13]

Kempen untuk kekal menekankan manfaat pasaran tunggal, pelaburan, kerjasama keselamatan dan pengaruh UK dalam proses membuat keputusan Eropah. Kempen untuk keluar pula menekankan kedaulatan Parlimen, kawalan imigresen, sumbangan kewangan kepada EU dan keupayaan UK membentuk dasar perdagangan sendiri. Kedua-dua kempen mempertikaikan kesan ekonomi pengunduran dan kebolehpercayaan ramalan mengenai hubungan masa depan.

Parti dan pemimpin politik tidak terbahagi sepenuhnya mengikut garis kepartian. Cameron, kebanyakan anggota kabinet dan majoriti ahli Parlimen Buruh menyokong pilihan untuk kekal. Tokoh Konservatif seperti Boris Johnson dan Michael Gove, serta UKIP pimpinan Nigel Farage, menyokong pilihan untuk keluar.

Keputusan

Sebanyak 33,551,983 undi sah dibuang daripada daftar pemilih berjumlah 46,500,001 orang. Kadar keluar mengundi ialah 72.2 peratus. Pilihan untuk keluar memperoleh 51.9 peratus undi, manakala pilihan untuk kekal memperoleh 48.1 peratus.^[1]

England dan Wales memberikan majoriti kepada pilihan untuk keluar, manakala Scotland, Ireland Utara dan Gibraltar memberikan majoriti kepada pilihan untuk kekal. Perbezaan wilayah tersebut kemudiannya menjadi unsur penting dalam perdebatan mengenai penurunan kuasa, kesatuan UK dan aturan bagi sempadan Ireland.

Keputusan referendum mengikut negara konstituen dan Gibraltar^[1]
Wilayah	Kekal	Keluar	Undi keluar	Kadar keluar mengundi
England	13,266,996	15,188,406	53.4%	73.0%
Scotland	1,661,191	1,018,322	38.0%	67.2%
Wales	772,347	854,572	52.5%	71.7%
Ireland Utara	440,707	349,442	44.2%	62.7%
Gibraltar	19,322	823	4.1%	83.6%
Jumlah	16,141,241	17,410,742	51.9%	72.2%

Tindak balas awal

Pada pagi selepas referendum, Cameron mengumumkan bahawa beliau akan meletakkan jawatan kerana menganggap proses pengunduran perlu dikendalikan oleh perdana menteri baharu. Theresa May, yang menyokong pilihan untuk kekal semasa kempen tetapi menerima keputusan referendum, menggantikannya pada Julai 2016.^[2]

Keputusan itu turut menyebabkan ketidakstabilan dalam pasaran kewangan dan mencetuskan perdebatan tentang cara keputusan referendum patut dilaksanakan. Antara persoalan utama ialah sama ada UK akan kekal dalam pasaran tunggal atau kesatuan kastam, cara melindungi hak warganegara, jumlah penyelesaian kewangan dan cara mengelakkan sempadan fizikal antara Ireland Utara dengan Ireland.

Proses pengunduran

Penggunaan Perkara 50 dan rundingan awal

Perkara 50 Perjanjian Kesatuan Eropah menetapkan proses bagi sesebuah negara anggota untuk menarik diri. Kerajaan pada mulanya berhujah bahawa kuasa prerogatif eksekutif mencukupi untuk memberikan notis pengunduran. Dalam kes R (Miller) lwn Setiausaha Negara bagi Pengunduran daripada Kesatuan Eropah, Mahkamah Agung United Kingdom memutuskan pada 24 Januari 2017 bahawa kerajaan memerlukan kebenaran Parlimen kerana pengunduran akan mengubah hak yang diwujudkan melalui undang-undang domestik.^[14]

Parlimen kemudiannya meluluskan Akta Kesatuan Eropah (Pemberitahuan Pengunduran) 2017, yang membenarkan perdana menteri memberikan notis menurut Perkara 50.^[15] May menyerahkan surat pemberitahuan kepada Presiden Majlis Eropah Donald Tusk pada 29 Mac 2017. Tindakan itu memulakan tempoh rundingan dua tahun yang pada asalnya dijadualkan berakhir pada 29 Mac 2019.^[2]

May mengadakan pilihan raya umum awal pada Jun 2017 dengan tujuan memperkukuh majoriti kerajaan. Parti Konservatif sebaliknya kehilangan majoriti mutlak dan membentuk kerajaan minoriti melalui perjanjian keyakinan dan pembekalan dengan Parti Kesatuan Demokratik (DUP).

Rundingan rasmi EU–UK bermula pada Jun 2017. EU menetapkan bahawa kemajuan mencukupi perlu dicapai dalam tiga perkara pemisahan, iaitu hak warganegara, penyelesaian kewangan dan sempadan Ireland, sebelum perbincangan terperinci mengenai hubungan masa depan dapat diteruskan. Pada November 2018, kerajaan May dan EU memuktamadkan draf Perjanjian Pengunduran serta deklarasi politik mengenai hubungan masa depan.^[3]

Perjanjian tersebut menyediakan tempoh peralihan, melindungi hak kebanyakan warganegara yang telah berpindah sebelum tamat tempoh peralihan dan menetapkan penyelesaian terhadap komitmen kewangan sedia ada. Ia turut mengandungi mekanisme jaminan Ireland, yang sering disebut sebagai Irish backstop, bagi mengelakkan sempadan fizikal sekiranya penyelesaian perdagangan masa depan tidak dapat dipersetujui.

Kebuntuan Parlimen

Perjanjian May menghadapi tentangan daripada beberapa kumpulan dengan alasan yang berbeza. Sebahagian ahli Parlimen Konservatif dan DUP menentang mekanisme jaminan Ireland kerana bimbang ia akan mengekalkan UK dalam aturan kastam EU tanpa hak untuk menarik diri secara sepihak. Parti Buruh mengkritik bentuk hubungan ekonomi masa depan, manakala Parti Demokrat Liberal, Parti Kebangsaan Scotland dan penyokong kempen People's Vote menggesa referendum kedua.

Dewan Rakyat menolak perjanjian itu tiga kali, pada Januari dan Mac 2019. Kekalahan pertama merupakan salah satu kekalahan terbesar kerajaan dalam undian Dewan Rakyat moden. Parlimen juga menolak pengunduran tanpa perjanjian, tetapi tidak dapat membentuk majoriti bagi satu hubungan alternatif.^[2]

Tarikh pengunduran kemudian dilanjutkan beberapa kali, mula-mula sehingga April atau Mei 2019 bergantung pada kelulusan perjanjian, dan seterusnya sehingga 31 Oktober 2019. Selepas gagal memperoleh kelulusan Parlimen, May mengumumkan peletakan jawatannya sebagai pemimpin Parti Konservatif dan digantikan oleh Boris Johnson sebagai perdana menteri pada Julai 2019.

Perjanjian yang disemak dan pengunduran rasmi

Johnson berikrar untuk membawa UK keluar daripada EU dan merunding semula bahagian Perjanjian Pengunduran yang berkaitan dengan Ireland Utara. Pada 17 Oktober 2019, UK dan EU mengumumkan perjanjian yang disemak. Mekanisme jaminan seluruh UK digantikan dengan Protokol Ireland/Ireland Utara, yang mengekalkan aturan EU tertentu bagi barangan di Ireland Utara.^[3]

Parlimen meluluskan prinsip rang undang-undang pelaksanaan, tetapi enggan meluluskan keseluruhannya mengikut jadual singkat yang dicadangkan oleh kerajaan. Di bawah Akta Kesatuan Eropah (Pengunduran) (No. 2) 2019, kerajaan terpaksa meminta satu lagi pelanjutan. EU kemudian melanjutkan tarikh pengunduran sehingga 31 Januari 2020.

Dalam pilihan raya umum pada 12 Disember 2019, Parti Konservatif memperoleh majoriti yang membolehkan kerajaan meluluskan Akta Kesatuan Eropah (Perjanjian Pengunduran) 2020. Perjanjian Pengunduran disahkan oleh UK dan EU, lalu berkuat kuasa apabila UK meninggalkan EU pada 23:00 Waktu Min Greenwich pada 31 Januari 2020.^[2]^[3]

Sejak itu, UK tidak lagi mempunyai anggota dalam Parlimen Eropah, pesuruhjaya Eropah atau perwakilan sebagai negara anggota dalam Majlis Kesatuan Eropah. Namun demikian, kebanyakan peraturan EU terus digunakan sepanjang tempoh peralihan.

Hubungan selepas pengunduran

Tempoh peralihan dan Perjanjian Perdagangan dan Kerjasama

Tempoh peralihan berlangsung dari 1 Februari hingga 31 Disember 2020. Dalam tempoh tersebut, UK tidak lagi menjadi negara anggota atau mengambil bahagian dalam institusi politik EU, tetapi terus berada dalam pasaran tunggal dan kesatuan kastam serta mematuhi kebanyakan undang-undang EU. Tempoh ini memberi masa kepada pentadbiran, perniagaan dan individu untuk menyesuaikan diri, selain membolehkan rundingan tentang hubungan masa depan diteruskan.^[3]

UK dan EU memuktamadkan Perjanjian Perdagangan dan Kerjasama pada 24 Disember 2020 dan menandatanganinya pada 30 Disember. Perjanjian itu digunakan sementara mulai 1 Januari 2021 dan berkuat kuasa sepenuhnya pada 1 Mei 2021 selepas diluluskan oleh Parlimen Eropah.^[4]

Perjanjian tersebut meliputi perdagangan barangan dan perkhidmatan, pengangkutan, tenaga, perikanan, perolehan kerajaan, keselamatan sosial serta kerjasama penguatkuasaan undang-undang. Ia membenarkan tarif dan kuota sifar bagi barangan yang memenuhi peraturan asal, tetapi tidak mengekalkan penyertaan UK dalam pasaran tunggal atau kesatuan kastam.

Oleh sebab UK dan EU menjadi dua wilayah kastam dan kawal selia yang berasingan, perdagangan barangan tertakluk pada pengisytiharan kastam, peraturan asal, pensijilan serta pemeriksaan kesihatan dan fitosanitasi yang tidak diperlukan semasa keanggotaan. Tahap gangguan berbeza mengikut jenis barangan, rantaian bekalan dan tahap penyelarasan peraturan.^[16]

Perjanjian Perdagangan dan Kerjasama juga mewujudkan struktur tadbir urus bersama yang terdiri daripada Majlis Perkongsian dan beberapa jawatankuasa khusus. Pertikaian boleh dibawa kepada proses perundingan atau timbang tara, dengan kemungkinan langkah pemulihan tertentu sekiranya kewajipan tidak dipatuhi. Semakan umum pertama terhadap pelaksanaan perjanjian dijadualkan pada 2026 menurut Perkara 776.^[17]

Ireland Utara dan Rangka Kerja Windsor

Ireland Utara merupakan perkara yang paling rumit dalam rundingan pengunduran. UK dan EU berusaha mengelakkan infrastruktur sempadan di pulau Ireland yang boleh menjejaskan kerjasama di bawah Perjanjian Jumaat Agung, sambil memastikan sempadan pasaran tunggal dan kesatuan kastam EU dapat dikuatkuasakan.

Protokol Ireland/Ireland Utara menetapkan bahawa Ireland Utara kekal dalam wilayah kastam UK, tetapi terus menggunakan beberapa peraturan pasaran tunggal EU bagi barangan. Aturan ini membolehkan sempadan darat dengan Ireland kekal terbuka, tetapi memerlukan pemeriksaan dan dokumentasi tertentu bagi barangan yang bergerak dari Great Britain ke Ireland Utara.

Pelaksanaannya menimbulkan pertikaian mengenai jumlah pemeriksaan, bekalan makanan dan ubat-ubatan, peranan Mahkamah Keadilan Kesatuan Eropah serta kedudukan perlembagaan Ireland Utara dalam UK. Parti-parti kesatuan berhujah bahawa sempadan kawal selia di Laut Ireland melemahkan hubungan Ireland Utara dengan Great Britain.

Pada 27 Februari 2023, kerajaan UK dan Suruhanjaya Eropah mengumumkan Rangka Kerja Windsor, yang kemudian diterima pakai secara rasmi pada 24 Mac. Rangka kerja itu mengubah pelaksanaan protokol dengan memperkenalkan laluan yang dipermudah bagi barangan yang kekal di Ireland Utara dan pemeriksaan lebih ketat bagi barangan yang berisiko memasuki EU. Ia juga memperkenalkan mekanisme Stormont Brake, yang membolehkan anggota Perhimpunan Ireland Utara meminta kerajaan UK menghalang penggunaan peraturan EU baharu tertentu dalam keadaan yang ditetapkan.^[18]

Pada 10 Disember 2024, Perhimpunan Ireland Utara mengundi untuk meneruskan penggunaan peruntukan utama protokol yang berkaitan dengan pergerakan barangan, pasaran tunggal dan kastam. Usul itu diluluskan dengan majoriti mudah, tetapi tanpa sokongan rentas komuniti.^[19]

Pemulihan kerjasama EU–UK

Hubungan politik bertambah baik selepas penyelesaian Rangka Kerja Windsor. Pada 1 Januari 2024, UK menjadi negara bersekutu dalam Horizon Europe, program penyelidikan dan inovasi EU, serta menyertai komponen pemerhatian bumi Copernicus.^[20]

Pada 19 Mei 2025, kerajaan Buruh pimpinan Keir Starmer dan EU mengadakan sidang kemuncak EU–UK pertama sejak pengunduran. Kedua-dua pihak menerima satu persefahaman bersama dan perkongsian keselamatan dan pertahanan, serta menetapkan agenda untuk kerjasama yang lebih rapat dalam bidang seperti perdagangan makanan pertanian, tenaga, perikanan, mobiliti belia dan keselamatan.^[21] Agenda tersebut tidak memulihkan keanggotaan UK dalam pasaran tunggal atau kesatuan kastam, dan pelbagai cadangan memerlukan rundingan serta perjanjian undang-undang tambahan.

Pada April 2026, UK dan EU memuktamadkan persetujuan bagi penyertaan UK dalam Erasmus+ mulai 1 Januari 2027.^[22]

Gibraltar tidak termasuk dalam skop wilayah Perjanjian Perdagangan dan Kerjasama. Selepas rundingan berasingan, EU dan UK menandatangani perjanjian mengenai Gibraltar pada 14 Julai 2026. Perjanjian itu mula digunakan sementara pada 15 Julai dan bertujuan menghapuskan halangan fizikal terhadap pergerakan orang dan barangan di sempadan Gibraltar–Sepanyol, sambil melindungi aturan Schengen, pasaran tunggal dan kesatuan kastam EU.^[23]

Perubahan undang-undang dan dasar

Undang-undang yang berasal daripada EU

Sebelum Brexit, undang-undang EU berkuat kuasa dalam UK melalui Akta Komuniti Eropah 1972 dan prinsip keutamaan undang-undang EU dalam bidang kuasa yang dipindahkan. Akta Kesatuan Eropah (Pengunduran) 2018 memansuhkan Akta 1972 pada akhir tempoh peralihan, tetapi menyalin sebahagian besar undang-undang EU yang terpakai ke dalam undang-undang domestik. Langkah ini bertujuan mengelakkan kekosongan undang-undang serta membolehkan Parlimen dan kerajaan mengubah peraturan secara berperingkat.

Kumpulan peraturan tersebut pada mulanya dikenali sebagai undang-undang EU yang dikekalkan. Akta Undang-undang Kesatuan Eropah Dikekalkan (Pembatalan dan Pembaharuan) 2023 menamatkan beberapa ciri khasnya, termasuk penggunaan umum prinsip keutamaan EU, dan menamakan baki peraturan itu sebagai undang-undang terasimilasi mulai 1 Januari 2024.^[24]

Brexit tidak menyebabkan semua undang-undang yang berasal daripada EU terbatal secara serta-merta. Banyak peraturan domestik masih menyerupai atau berasal daripada undang-undang EU, manakala perjanjian antarabangsa seperti Perjanjian Pengunduran dan Rangka Kerja Windsor terus mewujudkan kewajipan tertentu. Perbezaan peraturan antara UK dengan EU juga boleh menghasilkan kos perdagangan tambahan atau mekanisme pengimbangan di bawah Perjanjian Perdagangan dan Kerjasama.

Imigresen dan hak warganegara

Kebebasan bergerak antara UK dengan EU berakhir pada 31 Disember 2020. Mulai 1 Januari 2021, kebanyakan warga EU yang ingin berpindah ke UK untuk bekerja tertakluk pada sistem imigresen berasaskan mata yang turut digunakan bagi warga negara bukan EU. Warga Ireland terus menikmati hak berasingan di bawah Kawasan Perjalanan Bersama.^[25]

Perjanjian Pengunduran melindungi hak kebanyakan warga EU yang telah menetap di UK dan warga UK yang telah menetap di negara anggota EU sebelum berakhirnya tempoh peralihan. Di UK, hak tersebut dilaksanakan terutamanya melalui Skim Penyelesaian EU, yang memberikan status menetap atau status pramenetap kepada pemohon yang layak. Tarikh akhir utama permohonan ialah 30 Jun 2021, tetapi permohonan lewat masih boleh diterima dalam keadaan tertentu.^[26]

Kesan

Ekonomi dan perdagangan

Brexit mewujudkan halangan perdagangan baharu antara UK dengan rakan dagang terbesarnya. Walaupun Perjanjian Perdagangan dan Kerjasama menghapuskan tarif dan kuota bagi kebanyakan barangan yang memenuhi peraturan asal, perniagaan perlu mematuhi pengisytiharan kastam, dokumentasi asal, peraturan cukai nilai tambah dan, bagi produk tertentu, pemeriksaan kesihatan atau keselamatan.

Kesan ekonomi tidak dapat diukur melalui satu angka tunggal kerana tempoh selepas referendum turut merangkumi pandemik COVID-19, kejutan harga tenaga, perubahan kadar faedah dan perkembangan ekonomi dunia. Kajian juga menggunakan andaian yang berbeza tentang keadaan ekonomi sekiranya UK kekal dalam EU.

Pejabat Tanggungjawab Belanjawan menggunakan andaian bahawa Brexit akan mengurangkan keamatan perdagangan jangka panjang UK sekitar 15 peratus dan produktiviti jangka panjang sekitar 4 peratus berbanding keadaan andaian sekiranya UK kekal dalam EU. Angka tersebut merupakan andaian pemodelan jangka panjang, bukannya ukuran langsung bagi satu tahun tertentu.^[5]

Kajian berdasarkan Panel Pembuat Keputusan Bank of England menganggarkan bahawa ketidakpastian dan perubahan berkaitan Brexit telah menyebabkan pelaburan perniagaan kira-kira 11 peratus lebih rendah daripada yang sebaliknya mungkin berlaku. Kajian itu turut mengenal pasti kesan negatif terhadap produktiviti melalui masa pengurusan yang digunakan untuk membuat persediaan dan menyesuaikan operasi.^[6]

Menurut analisis Perpustakaan Dewan Rakyat, nilai sebenar eksport barangan UK ke EU pada 2025 adalah kira-kira 14 peratus lebih rendah berbanding 2019. Eksport barangan ke negara bukan EU pula kira-kira 8 peratus lebih rendah. Perdagangan perkhidmatan menunjukkan prestasi yang lebih kukuh daripada perdagangan barangan, tetapi angka perbandingan tersebut tidak dengan sendirinya memisahkan kesan Brexit daripada pandemik dan kejutan ekonomi lain.^[27]

Brexit turut membolehkan UK merunding perjanjian perdagangan atas namanya sendiri. Namun demikian, kesan ekonomi perjanjian baharu bergantung pada saiz pasaran, tahap pengurangan halangan dan sejauh mana perjanjian tersebut mengimbangi perubahan dalam perdagangan dengan EU.

Migrasi dan pasaran buruh

Pengakhiran kebebasan bergerak mengurangkan saluran migrasi automatik bagi warga EU, tetapi tidak semestinya mengurangkan jumlah migrasi keseluruhan. Sistem selepas 2021 memperluas beberapa laluan pekerjaan dan pendidikan kepada warga negara bukan EU, termasuk pekerja mahir, pekerja kesihatan dan pelajar antarabangsa.

Anggaran sementara Pejabat Statistik Kebangsaan bagi tahun berakhir Disember 2025 menunjukkan migrasi bersih keseluruhan sekitar 171,000 orang. Migrasi bersih warga EU+ ialah negatif 42,000, manakala migrasi bersih warga bukan EU+ ialah positif 350,000. Kategori EU+ dalam statistik tersebut merangkumi EU, Norway, Iceland, Liechtenstein dan Switzerland.^[28]

Perubahan tersebut menunjukkan bahawa Brexit mengubah komposisi, saluran dan status undang-undang migrasi lebih jelas daripada jumlah keseluruhannya. Sesetengah sektor yang sebelum ini banyak bergantung pada pekerja EU, termasuk pemprosesan makanan, hospitaliti, pertanian dan pengangkutan, perlu menyesuaikan pengambilan pekerja, menaikkan gaji, meningkatkan automasi atau menggunakan laluan visa baharu.

Politik wilayah dan perlembagaan

Perbezaan keputusan referendum antara negara konstituen menambahkan ketegangan dalam sistem penurunan kuasa. Kerajaan Scotland dan Wales membantah beberapa bahagian perundangan pengunduran kerana bimbang kuasa yang kembali daripada EU akan dipusatkan di Westminster dan bukannya dipindahkan terus kepada badan perundangan wilayah.

Pertikaian tersebut meliputi dasar pertanian, alam sekitar, bantuan kerajaan, standard makanan dan perdagangan dalam UK. Akta Pasaran Dalaman United Kingdom 2020 kemudiannya mewujudkan prinsip pengiktirafan bersama dan akses pasaran bagi barangan serta perkhidmatan antara empat negara konstituen, tetapi menerima bantahan daripada kerajaan Scotland dan Wales.^[29]

Di Scotland, keputusan untuk kekal digunakan oleh Parti Kebangsaan Scotland sebagai hujah bahawa perubahan perlembagaan telah berlaku bertentangan dengan pilihan majoriti pengundi Scotland. Di Ireland Utara, aturan perdagangan khas dan peranan berterusan peraturan EU menjadi isu utama dalam politik kesatuan dan nasionalis. Walau bagaimanapun, keputusan referendum tidak dengan sendirinya mengubah status perlembagaan Scotland atau Ireland Utara.

Brexit juga mengubah hubungan antara eksekutif dengan Parlimen. Pertikaian tentang kuasa memberikan notis Perkara 50, meluluskan perjanjian, menetapkan tarikh pengunduran dan mengawal urusan Parlimen menghasilkan beberapa kes mahkamah serta undang-undang yang mengehadkan tindakan kerajaan.

Pendidikan dan penyelidikan

Universiti dan institusi penyelidikan UK sebelum ini mengambil bahagian secara langsung dalam program EU serta menerima pembiayaan dan mobiliti penyelidik melalui aturan keanggotaan. Ketidakpastian selepas referendum mempengaruhi perancangan projek antarabangsa, pengambilan penyelidik dan pembentukan konsortium penyelidikan.

Penyertaan bersekutu UK dalam Horizon Europe hanya berkuat kuasa pada 1 Januari 2024 selepas persetujuan mengenai sumbangan kewangan dan hubungan yang bertambah baik susulan Rangka Kerja Windsor. Penyertaan tersebut membolehkan penyelidik dan organisasi UK memohon kebanyakan geran Horizon Europe dengan syarat yang serupa dengan organisasi dari negara anggota dan negara bersekutu lain.^[20]

UK tidak meneruskan penyertaan penuh dalam Erasmus+ bagi tempoh program yang bermula pada 2021 dan menggantikannya dengan skim mobiliti antarabangsa domestik. Persetujuan yang dimuktamadkan pada April 2026 menetapkan bahawa UK akan kembali menyertai Erasmus+ mulai tahun program 2027.^[22]

Lihat juga

Rujukan

1 2 3 "Results and turnout at the EU referendum" (dalam bahasa Inggeris). Electoral Commission. Dicapai pada 2026-07-25.
1 2 3 4 5 Walker, Nigel (2021-01-06). "Brexit timeline: events leading to the UK's exit from the European Union". House of Commons Library (dalam bahasa Inggeris). Dicapai pada 2026-07-25.
1 2 3 4 5 "The EU–UK Withdrawal Agreement" (dalam bahasa Inggeris). European Commission. Dicapai pada 2026-07-25.
1 2 "The EU–UK Trade and Cooperation Agreement" (dalam bahasa Inggeris). European Commission. 2021-04-30. Dicapai pada 2026-07-25.
1 2 "Briefing paper No. 9: Forecasting productivity" (PDF) (dalam bahasa Inggeris). Office for Budget Responsibility. Dicapai pada 2026-07-25.
1 2 "One hundred months of the Decision Maker Panel" (dalam bahasa Inggeris). Bank of England. 2024-12-11. Dicapai pada 2026-07-25.
↑ "BREXIT: Sources of Information: Introduction" (dalam bahasa Inggeris). Library of Congress. Dicapai pada 2026-07-25.
↑ "Britain and the European Economic Community" (dalam bahasa Inggeris). UK Parliament. Dicapai pada 2026-07-25.
↑ "The 1975 referendum on Europe". House of Commons Library (dalam bahasa Inggeris). Dicapai pada 2026-07-25.
↑ "EU speech at Bloomberg" (dalam bahasa Inggeris). Government of the United Kingdom. 2013-01-23. Dicapai pada 2026-07-25.
↑ "European Union Referendum Act 2015" (dalam bahasa Inggeris). The National Archives. Dicapai pada 2026-07-25.
↑ "2016 United Kingdom settlement process timeline" (dalam bahasa Inggeris). Council of the European Union. Dicapai pada 2026-07-25.
↑ "EU referendum" (dalam bahasa Inggeris). Electoral Commission. Dicapai pada 2026-07-25.
↑ "R (on the application of Miller and another) v Secretary of State for Exiting the European Union" (dalam bahasa Inggeris). Supreme Court of the United Kingdom. Dicapai pada 2026-07-25.
↑ "European Union (Notification of Withdrawal) Act 2017" (dalam bahasa Inggeris). The National Archives. Dicapai pada 2026-07-25.
↑ "UK–EU customs and border arrangements". House of Commons Library (dalam bahasa Inggeris). Dicapai pada 2026-07-25.
↑ Fella, Stefano (2025-11-17). "The 2026 review of the Trade and Cooperation Agreement and the UK–EU reset". House of Commons Library (dalam bahasa Inggeris). Dicapai pada 2026-07-25.
↑ "The Windsor Framework" (dalam bahasa Inggeris). Northern Ireland Assembly. Dicapai pada 2026-07-25.
↑ "Windsor Framework timeline" (dalam bahasa Inggeris). Northern Ireland Assembly. Dicapai pada 2026-07-25.
1 2 "Horizon Europe and Copernicus programmes: 2023 UK–EU agreement explainer" (dalam bahasa Inggeris). Government of the United Kingdom. 2023-12-04. Dicapai pada 2026-07-25.
↑ "EU–UK summit 2025: outcome documents" (dalam bahasa Inggeris). Council of the European Union. 2025-05-19. Dicapai pada 2026-07-25.
1 2 "UK and EU finalise agreement to bring UK into Erasmus+ in 2027" (dalam bahasa Inggeris). Government of the United Kingdom. 2026-04-15. Dicapai pada 2026-07-25.
↑ "Post-Brexit agreements" (dalam bahasa Inggeris). Council of the European Union. Dicapai pada 2026-07-25.
↑ "Assimilated law reform: moving towards alignment?". House of Commons Library (dalam bahasa Inggeris). 2025-02-04. Dicapai pada 2026-07-25.
↑ "The UK's points-based immigration system: information for EU citizens" (dalam bahasa Inggeris). Government of the United Kingdom. Dicapai pada 2026-07-25.
↑ "Apply to the EU Settlement Scheme" (dalam bahasa Inggeris). Government of the United Kingdom. Dicapai pada 2026-07-25.
↑ "Statistics on UK–EU trade". House of Commons Library (dalam bahasa Inggeris). 2026-06-12. Dicapai pada 2026-07-25.
↑ "Long-term international migration, provisional: year ending December 2025" (dalam bahasa Inggeris). Office for National Statistics. 2026-05-21. Dicapai pada 2026-07-25.
↑ "Brexit: devolution and legislative consent". House of Commons Library (dalam bahasa Inggeris). 2018-03-29. Dicapai pada 2026-07-25.

[EC-result-1] 1 2 3 "Results and turnout at the EU referendum" (dalam bahasa Inggeris). Electoral Commission. Dicapai pada 2026-07-25.

[Commons-timeline-2] 1 2 3 4 5 Walker, Nigel (2021-01-06). "Brexit timeline: events leading to the UK's exit from the European Union". House of Commons Library (dalam bahasa Inggeris). Dicapai pada 2026-07-25.

[EU-WA-3] 1 2 3 4 5 "The EU–UK Withdrawal Agreement" (dalam bahasa Inggeris). European Commission. Dicapai pada 2026-07-25.

[EU-TCA-4] 1 2 "The EU–UK Trade and Cooperation Agreement" (dalam bahasa Inggeris). European Commission. 2021-04-30. Dicapai pada 2026-07-25.

[OBR-productivity-5] 1 2 "Briefing paper No. 9: Forecasting productivity" (PDF) (dalam bahasa Inggeris). Office for Budget Responsibility. Dicapai pada 2026-07-25.

[BoE-DMP-6] 1 2 "One hundred months of the Decision Maker Panel" (dalam bahasa Inggeris). Bank of England. 2024-12-11. Dicapai pada 2026-07-25.

[Brexit-term-7] "BREXIT: Sources of Information: Introduction" (dalam bahasa Inggeris). Library of Congress. Dicapai pada 2026-07-25.

[Parliament-EEC-8] "Britain and the European Economic Community" (dalam bahasa Inggeris). UK Parliament. Dicapai pada 2026-07-25.

[Referendum-1975-9] "The 1975 referendum on Europe". House of Commons Library (dalam bahasa Inggeris). Dicapai pada 2026-07-25.

[Cameron-Bloomberg-10] "EU speech at Bloomberg" (dalam bahasa Inggeris). Government of the United Kingdom. 2013-01-23. Dicapai pada 2026-07-25.

[Referendum-Act-11] "European Union Referendum Act 2015" (dalam bahasa Inggeris). The National Archives. Dicapai pada 2026-07-25.

[EU-settlement-12] "2016 United Kingdom settlement process timeline" (dalam bahasa Inggeris). Council of the European Union. Dicapai pada 2026-07-25.

[EC-campaigns-13] "EU referendum" (dalam bahasa Inggeris). Electoral Commission. Dicapai pada 2026-07-25.

[Miller-14] "R (on the application of Miller and another) v Secretary of State for Exiting the European Union" (dalam bahasa Inggeris). Supreme Court of the United Kingdom. Dicapai pada 2026-07-25.

[Notification-Act-15] "European Union (Notification of Withdrawal) Act 2017" (dalam bahasa Inggeris). The National Archives. Dicapai pada 2026-07-25.

[Commons-customs-16] "UK–EU customs and border arrangements". House of Commons Library (dalam bahasa Inggeris). Dicapai pada 2026-07-25.

[TCA-review-17] Fella, Stefano (2025-11-17). "The 2026 review of the Trade and Cooperation Agreement and the UK–EU reset". House of Commons Library (dalam bahasa Inggeris). Dicapai pada 2026-07-25.

[Windsor-18] "The Windsor Framework" (dalam bahasa Inggeris). Northern Ireland Assembly. Dicapai pada 2026-07-25.

[Windsor-consent-19] "Windsor Framework timeline" (dalam bahasa Inggeris). Northern Ireland Assembly. Dicapai pada 2026-07-25.

[Horizon-20] 1 2 "Horizon Europe and Copernicus programmes: 2023 UK–EU agreement explainer" (dalam bahasa Inggeris). Government of the United Kingdom. 2023-12-04. Dicapai pada 2026-07-25.

[Summit-2025-21] "EU–UK summit 2025: outcome documents" (dalam bahasa Inggeris). Council of the European Union. 2025-05-19. Dicapai pada 2026-07-25.

[Erasmus-2027-22] 1 2 "UK and EU finalise agreement to bring UK into Erasmus+ in 2027" (dalam bahasa Inggeris). Government of the United Kingdom. 2026-04-15. Dicapai pada 2026-07-25.

[Gibraltar-2026-23] "Post-Brexit agreements" (dalam bahasa Inggeris). Council of the European Union. Dicapai pada 2026-07-25.

[Assimilated-law-24] "Assimilated law reform: moving towards alignment?". House of Commons Library (dalam bahasa Inggeris). 2025-02-04. Dicapai pada 2026-07-25.

[Points-system-25] "The UK's points-based immigration system: information for EU citizens" (dalam bahasa Inggeris). Government of the United Kingdom. Dicapai pada 2026-07-25.

[EUSS-26] "Apply to the EU Settlement Scheme" (dalam bahasa Inggeris). Government of the United Kingdom. Dicapai pada 2026-07-25.

[Commons-trade-27] "Statistics on UK–EU trade". House of Commons Library (dalam bahasa Inggeris). 2026-06-12. Dicapai pada 2026-07-25.

[ONS-migration-28] "Long-term international migration, provisional: year ending December 2025" (dalam bahasa Inggeris). Office for National Statistics. 2026-05-21. Dicapai pada 2026-07-25.

[Brexit-devolution-29] "Brexit: devolution and legislative consent". House of Commons Library (dalam bahasa Inggeris). 2018-03-29. Dicapai pada 2026-07-25.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]

[9]

[10]

[11]

[12]

[13]

[14]

[15]

[16]

[17]

[18]

[19]

[20]

[21]

[22]

[23]

[24]

[25]

[26]

[27]

[28]

[29]