Ir al contenido

Kula de Babel

Un artíkolo de la Vikipedya, la ansiklopedya líbera
La Kula de Babel, asigun Pieter Brueghel el Viejo.

La Kula de Babel (En ebreo מגדל בבל Migdal Babel i en grego antiko Πύργος τῆς Βαβέλ, Pirgos tēs Babel) es una konstruksion mitika mensionada en la Tora, en el libro del Bereshit. El relato aparese espesifikamente en Bereshit 11:1–9, ande se nara el buto de la umanita de levantar una sivdad i una kula “ke la su kavesa se eleve fina los syelos”.

Asegun dito pasaje, todos los ombres avlavan una sola lingua i se asentaron en la tiera de Shinar, djeneralmente identifikada kon Mesopotamia. Movidos por el buto de afirmarse i no ser esparsidos por la tiera, empesaron la konstruksion de la kula, usando ladriyos i betun. Dio, viendo la ovra, konfundio las sus linguas kon el buto de ke no se entendieran entre eyos, i ansi la konstruksion hue abandonada. Por esto, el lugar fue yamado Babel, biervo asosiado kon la konfuzion.

Desde una perspektiva istorika i arkeolojika, la Kula de Babel se relasiona a menudo kon los zigurates mesopotamios, en partikular kon el Etemenanki, el zigurat principalo de Babilonia, dedicado al dio Marduk. Estas kulas eskalonadas tenian una funsion relijoza i simbolikamente konetavan la tiera kon el sielo.

La Kula de Babel tiene un lugar sentralo en la tradision biblika i en el pensamiento umano. El relato es interpretado komo una refleksion sovre los limites del pueder umano, la soberbia, i el orijin de la diversita de las linguas, asigun la tradision de la Tora.