venio
Appearance
veniō
[+/-]Appellatio pronuntiatusque
[+/-]veniō 
API: /ˈwenioː/ (classice) - Syllabificatio phonetica: ve·ni·ō — morphologica: ven-io
Notatio
[+/-]Vide radicem ven.
Verbum intransitivum
[+/-]vĕn|ĭō, -īre, vēnī, ventum [1][2][3][4][5]
- Hūc movere; appropinquare, accedere.
Coniugatio
[+/-]Verbum finitum
[+/-]| Thema | Vox activa | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| ven- | Tempus praesens | imperfectum | futurum | ||||
| Persona | indicativ. | coniunct. | imperat. | indicativ. | coniunct. | indicativ. | imperat. |
| I. sing. | veniō | veniam | veniēbam | venīrem | veniam | ||
| II. sing. | venīs | veniās | venī! | veniēbās | venīrēs | veniēs | venītō! |
| III. sing. | venit | veniat | veniēbat | venīret | veniet | venītō! | |
| I. plur. | venīmus | veniāmus | veniēbāmus | venīrēmus | veniēmus | ||
| II. plur. | venītis | veniātis | venīte! | veniēbātis | venīrētis | veniētis | venītōte! |
| III. plur. | veniunt | veniant | veniēbant | venīrent | venient | veniuntō! | |
| Thema | Vox passiva | ||||||
| ven- | Tempus praesens | imperfectum | futurum | ||||
| Persona | indicativ. | coniunct. | imperat. | indicativ. | coniunct. | indicativ. | imperat. |
| III. sing. | venītur | veniātur | veniēbātur | venīrētur | veniētur | — | |
| Thema | Vox activa | ||||
|---|---|---|---|---|---|
| vēn- | Tempus perfectum | plusquam perfectum | futurum exactum | ||
| Persona | indicativ. | coniunct. | indicativ. | coniunct. | |
| I. sing. | vēnī | vēnerim | vēneram | vēnissem | vēnerō |
| II. sing. | vēnistī | vēneris | vēnerās | vēnissēs | vēneris |
| III. sing. | vēnit | vēnerit | vēnerat | vēnisset | vēnerit |
| I. plur. | vēnimus | vēnerimus | vēnerāmus | vēnissēmus | vēnerimus |
| II. plur. | vēnistis | vēneritis | vēnerātis | vēnissētis | vēneritis |
| III. plur. | vēnērunt | vēnerint | vēnerant | vēnissent | vēnerint |
Verbum infinitum
[+/-]| Modus | infinitivus | participium | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Tempus | praesens | perfectum | futurum | praesens | perfectum | futurum |
| Vox activa |
venīre | vēnisse | ventūrum, -am, -um esse |
veniēns | ventūrus, -a, -um | |
| Vox passiva |
venīrī | ventum, -am, -um esse |
ventum īrī | ventus, -a, -um |
||
| Gerundium | Gerundivum | Supinum | ||||
| veniendī | veniendus, -a, -um | ventum | ventū | |||
Dictiones derivatae
[+/-]Composita
[+/-]- adinveniō, adinvenīre
- adveniō, advenīre
- anteveniō, antevenīre
- circumveniō, circumvenīre
- contrāveniō, contrāvenīre
- inveniō, invenīre
- dēveniō, dēvenīre
- disconveniō, disconvenīre
- ēveniō, ēvenīre
- interveniō, intervenīre
- obveniō, obvenīre
- perveniō, pervenīre
- praeveniō, praevenīre
- prōveniō, prōvenīre
- reveniō, revenīre
- subveniō, sub venīre
- superveniō, supervenīre
- trānsveniō, trānsvenīre
Translationes
[+/-]Huc movere
Fontes
- ↑ Aegidius [Egidio] Forcellini, Lexicon Totius Latinitatis (Editio Quarta: Bononiae, Patavii) Tom. IV (R-S) / Tom. IV (T-Z), p. 937 — “VĔNĬO, vĕnis, vēni, ventum, vĕnire, n. 4.”
- ↑ Freund, Wilhelm (1806-1894). Grand dictionnaire de la langue latine … (Editio Prima: Paris, 1883-1929) Tom. III, p. 558 — “venio, veni, ventum, 4 v. n.”
- ↑ Karl Ernst Georges, Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch (Hannover 1913/1918) — venio, vēnī, ventum, venīre (βαίνω = *βανjω, altind. gámati, geht, gotisch qiman, ahd. quëman), kommen (Ggstz. abire, discedere, manere) (tom. 2, p. 3404)
- ↑ Langenscheidt, Online-Wörterbuch (Lexicon Latinum et Germanicum) — venire venīre
- ↑ Olivetti, Dizionario Latino (Lexicon Latinum et Italicum) — venio