mensis

Latine

Notatio

← Protindeuropaee *mē-n-s-

Nomen substantivum

mēns|is, -is masc.

1. Spatium triginta circiter diebus, in quo luna ab una ad eandem vicem revertit, seu una ex duodecim partibus anni.

Declinatio

f.	sing.	plur.
nom.	mēnsis	mēnsēs	I
gen.	mēnsis	mēnsum mēnsium	II
dat.	mēnsī	mēnsibus	III
acc.	mēnsem	mēnsēs	IV
abl.	mēnse	mēnsibus	VI
voc.	mēnsis	mēnsēs	V

Translationes

spatium diebus	dilatare ▼

spatium diebus	collabi ▲

Anglice:month (en) Dacoromane: lună (ro) Esperantice: monato (eo) Francogallice: mois (fr) m Germanice: Monat (de) m Graeca Antiqua: μείς (grc) m ‎(meís) Hispanice: mes (es) m Islandice: mánuður (is) m Italice: mese (it) m Lusitane: mês (pt) m Polonice: miesiąc (pl) Ruthenice: месяц (ru) m ‎(mesjac) Suecice: månad (sv) c