Jump to content

approbo

E Victionario

Latine

approbō

[+/-]
 → Discretiva

Formae aliae

[+/-]

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]
API: /ˈap.pro.boː/(classice)
Syllabificatio phonetica: ap·pro·bō morphologica: ap-prob-o

Notatio

[+/-]
← Latine: approbus ad- + probō

Verbum transitivum

[+/-]

approb|ō, -āre, -āvī, -ātum

  1. Sentire aliquid bonum esse.
  2. Ostendere aliquid bonum esse.

Coniugatio

[+/-]

Verbum finitum

[+/-]

­

Thema Vox activa
approb- Tempus praesens imperfectum futurum
Persona indicativ. coniunct. imperat. indicativ. coniunct. indicativ. imperat.
I. sing. approbō approbem   approbābam approbārem approbābō  
II. sing. approbās approbēs approbā! approbābās approbārēs approbābis approbātō!
III. sing. approbat approbet   approbābat approbāret approbābit approbātō!
I. plur. approbāmus approbēmus   approbābāmus approbārēmus approbābimus  
II. plur. approbātis approbētis approbāte! approbābātis approbārētis approbābitis approbātōte!
III. plur. approbant approbent   approbābant approbārent approbābunt approbantō!
Thema Vox passiva
approb- Tempus praesens imperfectum futurum
Persona indicativ. coniunct. imperat. indicativ. coniunct. indicativ. imperat.
I. sing. approbor approber   approbābar approbārer approbābor  
II. sing. approbāris approbēris approbāre! approbābāris approbārēris approbāberis approbātor!
III. sing. approbātur approbētur   approbābātur approbārētur approbābitur approbātor!
I. plur. approbāmur approbēmur   approbābāmur approbārēmur approbābimur  
II. plur. approbāminī approbēminī approbāminī! approbābāminī approbārēminī approbābiminī
III. plur. approbantur approbentur   approbābantur approbārentur approbābuntur approbantor!
Thema Vox activa
approbāv- Tempus perfectum plusquam perfectum futurum
exactum
Persona indicativ. coniunct. indicativ. coniunct.
I. sing. approbāvī approbāverim approbāveram approbāvissem approbāverō
II. sing. approbāvistī approbāveris approbāverās approbāvissēs approbāveris
III. sing. approbāvit approbāverit approbāverat approbāvisset approbāverit
I. plur. approbāvimus approbāverimus approbāverāmus approbāvissēmus approbāverimus
II. plur. approbāvistis approbāveritis approbāverātis approbāvissētis approbāveritis
III. plur. approbāvērunt approbāverint approbāverant approbāvissent approbāverint

Verbum infinitum

[+/-]
Modus infinitivus participium
Tempus praesens perfectum futurum praesens perfectum futurum
Vox
activa
approbāre approbāvisse approbātūrum,
-am, -um esse
approbāns   approbātūrus,
-a, -um­
Vox
passiva
approbārī approbātum,
-am, -um esse
approbātum īrī   approbātus,
-a, -um
 

Gerundium Gerundivum Supinum
approbandī approbandus, -a, -um approbātum approbātū

Dictiones collatae

[+/-]

Antonyma · contraria

[+/-]
  1. improbāre

Dictiones derivatae

[+/-]

Composita

[+/-]

Translationes

[+/-]
Sentire aliquid bonum essedilatare ▼
Sentire aliquid bonum essecollabi ▲
Ostendere aliquid bonum essedilatare ▼
Ostendere aliquid bonum essecollabi ▲

Discretiva

approbo dictio est in variis linguis:

Formae affines

approbō

[+/-]
Proprietates grammaticales
[+/-]
Forma Modus flexurae originis
approbō casus dativus singularis substantivi approbus
approbō casus ablativus singularis substantivi approbus
Appellatio pronuntiatusque
[+/-]
API: /ˈap.pro.boː/(classice)
Syllabificatio phonetica: ap·pro·bō morphologica: ap-prob-o

approbo

[+/-]
Proprietates grammaticales
[+/-]
Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
approbo prima singularis praesens activa indicativus approbare
Appellatio pronuntiatusque
[+/-]
API: /apˈprɔ.bo/
Syllabificatio phonetica: ap·pro·bo morphologica: ap-prob-o

Loci

M. Tullius Cicero
-106…-43
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

[+/-]

class.  (45 a.C.n. / 709 a.u.)

  • de Cocceio et Libone quae scribis  approbo , maxime quod de iudicatu meo. de sponsu si quid perspexeris et tamen quid procuratores Cornifici dicant velim scire, ita ut in ea re te cum tam occupatus sis, non multum operae velim ponere. de Antonio Balbus quoque ad me cum Oppio conscripsit idque tibi placuisse ne perturbarer. illis egi gratias. te tamen, ut iam ante ad te scripsi, scire volo me neque isto nuntio esse perturbatum nec iam ullo perturbatum iri. —Epistolae ad Atticum Ciceronis [1]

Vide etiam: approbo (Vicicitatio)

Fontes

  1. Marcus Tullius Cicero - Epistolae ad Atticum. (The Latin Library): Liber duodecimus. Ep. XIX. [2] approbo