Saltar ao contido

Web 2.0

1000 12/16
Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Web 2.0
Imaxe
 Instancia de
 Parte de
Implicados
 Inventor/a ou descubridor/a
Historia
 Precedido por
Web 1.0 (en) Traducir Editar o valor en Wikidata
 Sucedido por
Web 3.0 (pt) Traducir
Web3 (pt) Traducir (2014 - ) Editar o valor en Wikidata
 Versións
2.0 Editar o valor en Wikidata
Fontes e ligazóns
Freebase/m/05b058 Editar o valor en Wikidata
OpenAlexC136699151 Editar o valor en Wikidata
BNE: XX4430002
Wikidata C:Commons

O termo Web 2.0 ou web social comprende aqueles sitios web que permiten compartir e intercambiar información, así como crear contidos e colaborar con outros usuarios. A Web 2.0 describe unha evolución da World Wide Web caracterizada pola maior participación dos usuarios, que deixan de ser principalmente receptores de información para contribuír tamén á súa creación e difusión. Non representa unha nova versión técnica da web, senón un conxunto de prácticas e tendencias que se popularizaron a partir de 2004. Exemplos de Web 2.0 son as comunidades web, os servizos de redes sociais, os servizos de aloxamento de contidos audiovisuais, as wikis, os blogs, os mashups e as folcsonomías.[1][2]

Tim Berners-Lee concibiu a World Wide Web en 1989, mentres traballaba no CERN, e Robert Cailliau colaborou posteriormente no desenvolvemento do proxecto desde 1990. Durante estas últimas décadas sufriu unha evolución asombrosa. En outono de 2001 produciuse o estalido da burbulla tecnolóxica, o que provocou que moitas empresas desaparecesen do mercado ou visen fortemente reducidas as súas expectativas, pero isto non pasou con todas. Algunhas sobreviviron e outras apareceron con novas ideas e novos modelos de negocio. No ano 2004 dúas empresas do sector informático O’Reilly e MEdiaLive International, realizaron unha tormenta de ideas para analizar aquelas que superaran a crise e poder identificar as características claves do éxito; as que non o superaron foron denominadas Web 1.0 e as que si, ou estaban tendo éxito nese momento, denomináronse Web 2.0. Definiron o termo Web 2.0 como unha segunda xeración na historia da web baseada en comunidades de usuarios e unha gama especial de servizos e aplicacións de Internet que se modifican grazas á participación social.[3]

No seu primeiro traballo, O’Reilly non ofreceu unha definición de Web 2.0. Cando lla pediron, explicou no blog da súa empresa que as aplicacións web 2.0 aproveitan as posibilidades da web e ofrecen servizos continuamente actualizados que melloran canto máis se utilizan. Estas aplicacións combinan datos de múltiples fontes, incluídos os achegados polos usuarios, e permiten que outros reutilicen os seus propios datos e sdecembro. Deste xeito, crean unha «arquitectura de participación» na rede e ofrecen experiencias de usuario máis ricas ca as das páxinas web tradicionais.

Antes da popularización da Web 2.0 eran frecuentes as páxinas estáticas escritas en HTML (HyperText Markup Language), cuxos contidos se actualizaban manualmente. Os sitios asociados á Web 2.0 funcionan máis como puntos de encontro e espazos de participación dos usuarios que como web tradicionais. O concepto de web social nace en 2004 para describir estas prácticas, que se sumaron a servizos xa existentes en Internet, como os buscadores (Google, Yahoo! etc.) e os sistemas de comunicación (correo electrónico, foros e demais).

Segundo Tim O'Reilly, un dos principais divulgadores do concepto, a Web 2.0 consolidou a WWW como plataforma de aplicacións e servizos que aproveitan os efectos de rede. Ademais, favoreceu a participación dos usuarios na creación, modificación e difusión dos contidos, ampliando o intercambio de información xa existente na web.[4]

Por outro lado, a arquitectura hipertextual ten caracterizado a web, utilizada tamén nas ciencias humanas e sociais como unha colección dinámica de textos e documentos relacionados entre si. Sobre esta base desenvolvéronse servizos que fan fincapé na interacción e no intercambio de saberes, favorecendo a alternancia de roles entre aqueles que escriben os contidos e aqueles que os len. En consecuencia, estes servizos ampliaron as posibilidades de participación dos usuarios na creación e difusión de información na rede.[5]

Orixe do termo

[editar | editar a fonte]

O termo foi utilizado por primeira vez por Darcy DiNucci en 1999, no seu artigo Fragmented Future, aínda que non foi até 2004 cando se popularizou.[6] Nese ano, Dale Dougherty, de O'Reilly Media, e Craig Cline, de MediaLive, retomaron a expresión nunha tormenta de ideas destinada a organizar unha conferencia sobre a evolución da web.

Dougherty suxeriu que a web estaba nun renacemento, con regras que cambiaban e modelos de negocio que evolucionaban. En lugar dunha definición, puxo exemplos: DoubleClick era a Web 1.0; AdSense, a Web 2.0; Ofoto, a Web 1.0; Flickr, a Web 2.0. John Battelle incorporouse ao proxecto para achegar unha perspectiva empresarial. O'Reilly Media, Battelle e MediaLive organizaron a primeira conferencia sobre a Web 2.0 en outubro de 2004. A segunda celebrouse en outubro de 2005.[7]

En 2005, Tim O'Reilly desenvolveu o concepto de Web 2.0. Un mapa mental elaborado por Markus Angermeier relacionou o termo con outros conceptos. Na primeira conferencia, O'Reilly e Battelle presentaron os principios que consideraban característicos da Web 2.0: a web como plataforma, os efectos de rede mediante unha «arquitectura de participación», a innovación e os desenvolvedores independentes, os modelos de negocio que facilitan a reutilización de servizos e contidos, a actualización continua das aplicacións e o software accesible desde diferentes dispositivos.[7]

En xeral, o termo Web 2.0 refírese a unha serie de aplicacións e páxinas que aproveitan a intelixencia colectiva e o software social para proporcionar servizos interactivos en rede.

Cambios con respecto á Web 1.0

[editar | editar a fonte]

O cambio da Web 1.0 á 2.0 supuxo un cambio radical na forma de entender estes servizos. Unha mudanza entendida dende unha perspectiva integradora, que ampliou as posibilidades de participación dos usuarios. As características máis significativas son as seguintes:

  • As persoas non só consultan contidos destes servizos de forma pasiva, senón que poden participar e interactuar co resto dos usuarios, achegando eles mesmos a súa propia información elaborada.
  • O intercambio de información, por tanto, é maior, propiciando un maior repertorio de contidos nos diferentes ámbitos que engloba.
  • En determinados servizos, esta información está sometida a unha continua revisión interna.
  • Moitas páxinas deixan de ser estáticas, isto é, cuns contidos fixos e establecidos previamente, e pasan a converterse en páxinas con posibilidade de modificacións e contribucións de novas ideas.
  • Na Web 1.0 a publicación da información dependía principalmente dos administradores, mentres que na Web 2.0 os usuarios adquiriron maiores posibilidades de participación na elaboración e difusión dos contidos.
  • Moitas das páxinas da Web 1.0 eran comerciais; na 2.0 aumentaron as de finalidade educativa. Con todo, a evolución posterior non confirmou esa distinción e ambas as etapas incluíron servizos con finalidades comerciais e formativas.
  • Os recursos dispoñibles na web 2.0 ampliáronse, tanto á hora de crear novos servizos como de ofrecelos aos usuarios.

Características

[editar | editar a fonte]
  • Non se trata dun software empaquetado, senón dun conxunto de servizos.
  • A súa arquitectura favorece a participación, xa que moitos sitios permiten que os usuarios creen e modifiquen contidos; é por isto que os usuarios poden pasar de ser unicamente consumidores a ser tamén produtores.
  • Escalable de forma efectiva en custos.
  • As fontes de datos e as tecnoloxías empregadas para tratalos son de varios tipos (como AJAX, XML e, historicamente, Flash).
  • Considérase unha plataforma, é dicir, o seu software pode ofrecerse como un servizo accesible en liña, sen necesidade de instalación no PC, e empregarse desde máis dun dispositivo, mellorando así a súa accesibilidade.
  • Aproveita a intelixencia colectiva grazas ao aumento da contribución dos usuarios. Isto pode presentarse de diversas maneiras: crear contidos por parte dos usuarios (como nos blogs), compartir obxectos dixitais, comentar os contidos compartidos nas comunidades sociais ou empregar o etiquetado (tags).
  • É funcional, pois a web axuda na transferencia da información e o acceso a servizos desde as páxinas web.[8]
  • Trátase dun fluxo, xa que a Web 2.0 permanece nun "perpetua beta": invéntase permanentemente.[9]
  • Wiki: páxina(s) web onde calquera persoa cun acceso permitido pode editar dende calquera lugar. É un sitio web de construción colectiva, cun tema específico, no cal os usuarios teñen liberdade para sumar, eliminar ou editar os contidos.[10]
  • Bitácora: termo empregado tamén para designar un blog, especialmente cando funciona a modo de diario persoal.
  • Blog: sitio web que facilita a publicación de entradas (posts) e permite aos seus lectores dar retroalimentación ao autor en forma de comentarios. As entradas quedan organizadas cronoloxicamente, comezando pola máis recente.
  • Álbums de fotos e vídeos: sitios web onde os usuarios achegan as súas fotografías ou vídeos.
  • RSS: fai referencia a unha familia de formatos de sindicación de contidos, utilizados para ofrecer aos usuarios información que se actualiza con frecuencia, como entradas de blogs, titulares de medios ou podcasts. Así, unha persoa pode utilizar un lector de RSS para subscribirse aos sitios web do seu interese e recibir automaticamente información dos novos contidos publicados.
  • Podcast: serie de episodios de audio ou vídeo distribuídos a través de Internet. Os arquivos poden reproducirse ou descargarse en computadoras e dispositivos portátiles. Habitualmente, mediante RSS, os usuarios poden subscribirse a un programa e recibir información sobre os novos episodios.[11]
  • LCMS: sistemas de xestión de contidos educativos que permiten crear, organizar e distribuír materiais de ensino e aprendizaxe.
  • Xeolocalización: localización xeográfica de persoas, lugares ou obxectos mediante mapas dixitais.
  • Aplicación en liña: programas que se poden utilizar e executar directamente desde un sitio web, sen necesidade de instalalos no ordenador, aforrando espazo no disco duro.
  • Contornos para compartir recursos: permiten almacenar contidos en Internet, así como visualizalos e compartilos en calquera momento. Existen diversos tipos:
    • Documentos: Google Drive, onde podemos subir os nosos documentos, compartilos e modificalos.
    • Almacenamento en liña: en sitios como Dropbox ou Google Drive temos a opción de gardar arquivos na nube e acceder a eles desde diferentes dispositivos.
    • Fotografías e imaxes: podemos compartilas, organizalas e almacenalas en servizos como Instagram, Flickr ou Google Fotos. Anteriormente tamén existían servizos como Picasa, retirado en 2016.[12]
    • Vídeos: Vimeo, Dailymotion e YouTube permiten publicar e compartir vídeos subidos polos usuarios.
    • Agregadores de noticias: Reddit, Digg, Menéame ou, a nivel galego Chuza!, entre outros, son espazos onde os usuarios comparten e votan noticias.

Ferramentas utilizadas no desenvolvemento da Web 2.0

[editar | editar a fonte]
  • Emprego de estándares web, como HTML e, historicamente, XHTML.
  • Follas de estilo (CSS).
  • Sindicación de contidos (RSS etc.).
  • AJAX (Asynchronous JavaScript and XML), técnica que permite actualizar partes dunha páxina sen recargala completamente.[13]
  • Utilización de Ruby on Rails para poñer en funcionamento páxinas dinámicas.
  • Provisión de interfaces de programación de aplicacións (API) e formatos como XML ou JSON para facilitar o intercambio de datos entre aplicacións.

Difusión audiovisual a través da Web 2.0

[editar | editar a fonte]

Coa chegada do mundo dixital, os medios de comunicación tradicionais tiveron que traballar duro para adaptarse a estas novas innovacións. Por este motivo aparecen novos medios que ofrecen todos os seus contidos a través de Internet.

Ademais de novas formas de acceder aos medios e de contidos créanse outros hábitos entre os usuarios. E é que os medios audiovisuais en liña permiten que a audiencia teña unha liberdade de horarios e poida acceder a calquera contido en calquera momento e lugar.

Russian Red

Coa chegada da era dixital aparecen televisións e radios en liña que colgan na rede todos os seus contidos, que poden ser descargados nun ordenador ou reprodutor multimedia a través dos podcast. Este sistema de descarga é totalmente legal, xa que no fondo supón a parte dunha estratexia de distribución. Co mesmo, conséguese o achegamento a grupos de interese, xa que a interactividade coa audiencia é agora posible a través das subscricións RSS, onde calquera pode elixir as canles que máis lle interesan e recibir todas as novidades.

Ademais dos usuarios tamén os artistas emerxentes teñen un lugar no audiovisual online, xa que a forma de distribución dos seus produtos é maior. Grazas a estas plataformas, os seus proxectos poden chegar a todas as partes do mundo a través da rede e de forma máis económica, xa que non hai que investir en canles de distribución nin gravación en formatos analóxicos.

YouTube, que comezou sendo unha simple rede social, é empregada cada vez máis como plataforma de promoción de artistas. Serviu para que grupos musicais se desen a coñecer, así todos teñen un perfil na páxina, sendo ás veces máis visitada que a páxina oficial. Máis dun millón de artistas e grupos promoven a súa música polo sistema de descarga gratuíto en Internet, segundo datos da Asociación de Música en Internet (AMI).

Pero tamén outros programas axudan ao descubrimento e distribución de contidos musicais a través de aplicacións que permiten escoitar e ver de forma en liña. No caso da música é moi típico o uso do streaming, como é o caso do Spotify, Rockolafm ou Goear, entre outros. Pódese dicir que o acceso á música é máis fácil a través destas aplicacións que permiten a súa escoita de forma gratuíta, con anuncios publicitarios polo medio, e compartir listas de reproducións. A forma de selección tamén mostra moita interactividade, xa que o usuario pode elixir a música que quere oír segundo ás súas preferencias e inclusive segundo o seu estado de ánimo.

Fotografía

[editar | editar a fonte]
Logo de Flickr

Na fotografía, co uso das cámaras dixitais, xorde a necesidade dun álbum dixital, unha maneira de almacenar e da mesma forma poder compartir con outras persoas as fotos/imaxes. Hai diversos sitios que permiten subir as nosas fotos ou almacenar imaxes para compartir ou darlle diferentes usos. Debido ao crecemento acelerado da rede, fíxose necesario ter sitios específicos para gardar a gran cantidade de imaxes que se usaban na rede, é así como moitas persoas utilizan estes sitios como hospedaxe de imaxes para as páxinas webs ou os blogs ou efectivamente úsano coma álbums para compartir cos amigos e familiares. Charles Oppenheimer tamén defende o uso de determinadas aplicacións, tales como Youtube, Flickr, Facebook... todo isto relacionado co tema das políticas de dereitos de privacidade na Web 2.0. Efectivamente Flickr é a idea básica de compartir fotografías cunha comunidade de persoas. A rede do Flickr é grande, infinidade de persoas xa teñen conta e comparten as súas fotos entre eles, xa sexan totalmente descoñecidos ou amigos e familiares. Pódense compartir as fotos con todo o mundo ou soamente compartilas con certas persoas de maneira privada; ademais, permite etiquetar e comentar as fotos e a opción de agregar etiquetas ás fotos con pequenos comentarios a certas partes da imaxe. Pode que a forma de subir fotografías sexa un pouco lenta, pero para iso existe o programa Flickr Uploadr que permite de forma rápida escoller as fotografías do ordenador para subilas á conta de Flickr. Ao posuír unha conta de Flickr gratuíta, pódese cargar ata 100 MB en fotos cada mes. Este é un límite de ancho de banda e non unha cantidade do espazo nos servidores de Flickr.

Televisión

[editar | editar a fonte]

A converxencia de medios que se está levando a cabo durante os últimos anos provocou a cada vez maior fusión entre televisión e Internet. Os soportes para que esta unión se leve a cabo son o ordenador, a televisión e o teléfono móbil. Ao principio a relación entre os dous primeiros medios baseábase sobre todo nas páxinas webs das canles de televisión, e máis adiante fóronse creando páxinas como Zattoo, Dalealplay o TVgratis nas que se pode ver a programación da televisión en liña. A principal consecuencia disto é a televisión á carta e as novas aplicacións 2.0 en liñacomplementarias a esta.

A televisión personalizada consiste en que o espectador escolle os programas televisivos que queira ver así como a súa grella, de acordo cos seus gustos e intereses. As páxinas das canles de televisión desenvolveron en gran parte esta iniciativa. Por outra parte, hai canles de televisión unicamente dispoñibles en Internet, nas que se poden visualizar os programas previamente escollidos, moitos propiedade das canles televisivas. Pero tamén hai canles independentes especializadas unicamente en Internet, a maioría temáticas. Poden ser de pago ou gratuítas. Normalmente sitúanse nunha web 2.0 na que tamén se pode escoller a programación.

A maior parte deste tipo de webs son páxinas para crear unha canle personalizada. Recollen varias canles, xa sexan de televisión pública ou privada, por cable, temáticas etc… Outras aplicacións 2.0 son as que permiten ao usuario crear a súa propia canle de televisión en liña. Recentemente, apareceu unha rede social, queveo.tv, que filtra e recomenda canles televisivas segundo as preferencias do usuario. Nas webs das canles de televisión aparece a programación das súas canles en liña e incluso se venden produtos relacionados por Internet. Estes son poucos exemplos, pero a aparición destes servizos 2.0 complementario á televisión en liña vai cada día en aumento. Todo isto provoca unha evolución dos produtos audiovisuais que se están adaptando aos cambios. O caso máis claro é o de series que unicamente se retransmiten por Internet, e que están concibidas para iso, incluso algunhas coa posibilidade de que o espectador inflúa na evolución da historia. Un exemplo claro é Malviviendo. Esta evolución tamén afecta á publicidade, que está facendo maior uso de métodos alternativos aos convencionais coma o mercadotecnia viral.

Cultura do clip

[editar | editar a fonte]

Respecto ao vídeo, a cultura do clip describe a importancia adquirida en Internet coma fenómeno cultural e pódese definir como a capacidade para ver, buscar, crear, compartir e distribuír vídeos de pequeno formato (clip) e baixa resolución a través de Internet e de forma viral. A posibilidade de que potencialmente calquera persoa poida colgar vídeos de curta duración en espazos que outorgan gran visibilidade sen ter que someterse a uns determinados estándares de calidade, e ademais estimulando a súa redifusión por parte doutros usuarios abre vía a un novo tipo de consumo audiovisual.

Inclusive, a cultura do clip acolle ferramentas de afeccionados de produción de imaxes, coma os teléfonos móbiles ou outro tipos de cámaras que nestes espazos atopan unha perfecta plataforma de experimentación. Finalmente a cultura do clip rompe coa filosofía do broadcast (difusión) ao obter partido tanto da distribución viral dos contidos coma das posibilidades dos sistemas de subscrición, que permiten recibir ao usuario directamente no seu ordenador os contidos que lle interesan. A práctica do videoblogging e espazos web de enorme popularidade coma Youtube, Veoh, Vimeo, Megavideo, entre outros moitos, son algúns dos seus principais expoñentes. As implicacións da cultura do clip son diversas e complexas.

Mercadotecnia viral

[editar | editar a fonte]

As compañías publicitarias entenderon rapidamente as posibilidades da cultura de clip a través da difusión viral de contidos promocionais, incorporando os propios usuarios como elemento clave da difusión da campaña. Así, non se trata de ir buscar o vídeo viral en Youtube, senón estender masivamente o seu impacto a través do correo electrónico ou a telefonía 3G.

Trátase pois dunha estratexia de mercadotecnia que encaixa directamente coas prácticas que están levando a cabo diferente empresas publicitarias en Internet. A mercadotecnia ou a publicidade viral baséase precisamente en conseguir que sexan os consumidores os que difundan e compartan con outro contido patrocinado por unha marca, sexan bromas visuais, anuncios publicitarios suficientemente atractivos, cancións, xogos ou fotografías. Así os expertos do sector falan de mercadotecnia cidadá para definir o interese en integrar o público non só como consumidor, senón tamén como produtor.

Desde un punto de vista crítico, Richard Maxwell [14] e Toby Miller [15] advirten que con este tipo de prácticas, os individuos integrámonos dentro da cadea de produción e promoción de produtos de consumo, converténdonos non só en público obxectivo senón en man de obra cultural.

Ademais a presenza en Youtube dunha imaxe “capturada” da televisión convencional supón un excelente índice de popularidade tanto ou máis representativo que os índices de audiencia. O propósito deste tipo de usuarios non é captar a atención da industria, nin alimentar os zappings, o seu impulso contribúe á apertura dos contidos e a “captura” de instantáneas que rompen o modelo lineal e programado da televisión convencional.

Web 2.0 en educación

[editar | editar a fonte]

A educación atópase ligada a este termo case dende os seus inicios. As oportunidades educativas que se derivan da Web 2.0 son innumerables xa que grazas ás súas aplicacións e servizos os docentes e os estudantes poden crear, distribuír e compartir os contidos cunha gran versatilidade e unha ampla difusión.[16]

O seu impacto é tan extraordinario que xa se fala de Docencia 2.0 ou Educación 2.0 para facer referencia ás metodoloxías educativas que empregan esta ferramenta. Concretamente, é a partir do 2006 cando "o apelido" 2.0 se comeza a utilizar en artigos educativos e xa no 2007 cando o termo "2.0" e "docencia" figura nos artigos de profesores de universidades españolas.[17]

A bidireccionalidade desta Web e por conseguinte o seu carácter interactivo propicia un avance da educación. Unha educación que asenta os seus piares na aprendizaxe en colaboración na que os estudantes e docentes toman esta ferramenta como unha plataforma virtual para compartiren actividades, informacións e produtos acordes coa docencia que se está impartindo. Algunhas das plataformas—Blackboard o Moodle— favorecen a interacción entre estudantes: debates de foros, compartir ideas a través do chat, baixadas de recursos, envío de tarefas, creación de wikis...[18]

A educación, polo tanto, crece e cambia. Este concepto do que vimos falando —Educación 2.0— desenvolve actitudes, capacidades e competencias a través de medios e ferramentas como as aplicacións 2.0. No caso das actitudes, obsérvase un paso de xigante deixando atrás o individualismo, fomentando actitudes de colaboración, respecto e altruísmo. As capacidades que se potencian céntranse en favorecer o pensamento creativo, xestión propia do coñecemento ou un pensamento crítico e, por outro lado, destacando algunhas competencias como comunicarse, colaborar, producir ou investigar.[19]

Pere Marquès establece algúns dos valores educativos e pedagóxicos máis importantes desta ferramenta[16]:

  • Constitúe un espazo social horizontal e rico en fontes de información que supón unha alternativa á xerarquización e unidireccionalidade tradicional dos contornos formativos. Implica novos roles para profesores e alumnos orientados ao traballo autónomo e colaborativo, crítico e creativo.
  • As fontes de información e canais de comunicación facilitan a aprendizaxe autónoma e permiten unha maior participación nas actividades en grupo.
  • Coas aplicacións de edición profesores e estudantes poden elaborar facilmente materiais de maneira individual ou en grupo, compartilos e sometelos aos comentarios lectores.
  • Proporciona espazos en liña para a clasificación e publicación de contidos textuais e audiovisuais.
  • Desenvólvense competencias dixitais, dende a busca e selección de información e o seu proceso de convertela en coñecemento ata a súa publicación.

Escola 2.0

[editar | editar a fonte]

Escola 2.0 ten un significado moito máis aló que dixitalizar libros e poñer máis e mellores medios tecnolóxicos, substituír software libre por privado e formar o profesorado en como se conecta un a Internet.

Aspectos básicos que a Escola 2.0 debe cumprir:[20]

  • Que o profesorado comparta os contidos que creou, ou a información útil da que dispón para facer máis eficaz o proceso de aprendizaxe; isto non quere dicir que non se utilicen os libros (en texto ou en CD), senón que ademais se debe clasificar, organizar, divulgar e utilizar os contidos que crearon o propio profesorado e alumnado.
  • Que se busquen métodos máis participativos por parte do alumnado; principalmente para tres cousas: para que se motiven, para que vexan a aplicación do que estudan e para que aprendan a aprender. Para iso non basta con facer unha experiencia illada, hai que cambiar as metodoloxías. Estas non cambian porque se dote de máis ou menos ordenadores, nin substituíndo contidos dixitais en lugar de libros.
  • Que o profesorado e alumnado teñan unha serie de capacidades e habilidades. Estas habilidades non se refiren a manexar a tecnoloxía, senón habilidades cooperativas, participativas, de posta en común de contidos, de traballo en equipo.
  • Ter materiais e metodoloxías para atender a diversidade de todo tipo. A través de técnicas 2.0 (concretamente avaliación diagnóstica e formativa) pódese ter de forma virtual un asistente persoal para cada caso. Os sistemas en liña transmiten información ao profesorado para que poida comparar fácil e rapidamente o progreso.

Nos centros educativos de España implantouse un programa denominado Escola 2.0 coa intención de integrar as Tecnoloxías da Información e da Comunicación (TIC) mediante a posta en marcha das aulas dixitais[21], aulas dotadas de infraestruturas tecnolóxicas e de conectividade.

O programa Escola 2.0 baseábase nos seguintes eixos de intervención:[22]

  • Aulas dixitais. Dotar de recursos TIC os alumnos e alumnas e os centros: computadores portátiles para alumnado e profesorado e aulas dixitais con dotación eficaz estandarizada.
  • Garantir a conectividade a Internet e a interconectividade dentro da aula para todos os equipos. Posibilidade de acceso a Internet nos domicilios dos alumnos/as en horarios especiais.
  • Promover a formación do profesorado tanto nos aspectos tecnolóxicos como nos aspectos metodolóxicos e sociais da integración destes recursos na súa práctica docente cotiá.
  • Xerar e facilitar o acceso a materiais dixitais educativos axustados aos deseños curriculares tanto para o profesorado como para o alumnado e as súas familias.
  • Implicar a alumnos e alumnas e ás familias na adquisición, custodia e uso destes recursos.
  1. ↑ O'Reilly, Tim (2005-09-30). "What Is Web 2.0". O'Reilly Media (en inglés).
  2. ↑ "Web 2.0". Wikipedia, the free encyclopedia (en inglés).
  3. ↑ Palomo López, Rafael; Ruiz Palmero, Julio; Sánchez Rodríguez, José (2006). Las TIC como agentes de innovación educativa. Dirección General de Innovación Educativa y Formación del Profesorado. ISBN 978-84-689-3981-0.
  4. ↑ O'Reilly, Tim (2005-09-30). "What Is Web 2.0". O'Reilly Media (en inglés).
  5. ↑ Fuchs, Christian; Hofkirchner, Wolfgang (2010). "Theoretical Foundations of the Web: Cognition, Communication, and Co-Operation. Towards an Understanding of Web 1.0, 2.0, 3.0". Future Internet (en inglés) 2 (1): 41–59. doi:10.3390/fi2010041.
  6. ↑ DiNucci, Darcy (1999). "Fragmented Future" (PDF). Print (en inglés) 53 (4): 221–222.
  7. 1 2 O'Reilly, Tim (2005-09-30). "What Is Web 2.0". O'Reilly Media (en inglés).
  8. ↑ "La Web 2.0 y la nube." (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 05-05-2016. Consultado o 11-04-2016.
  9. ↑ "Web 2.0: Inteligencia colectiva.". Consultado o 11-04-2016.
  10. ↑ ScSWinter. "Historia de la Web 2.0". Arquivado dende o orixinal o 04-10-2015. Consultado o 14-4-2015.
  11. ↑ "Podcasting". IEEE Technology Navigator (en inglés).
  12. ↑ "What's happening to Picasa, Picasa Web Albums, and the Picasa Web Albums API?". Google Help (en inglés).
  13. ↑ "Ajax". MDN Web Docs (en inglés).
  14. ↑ "Richard Maxwell". Consultado o 22-4-2015.
  15. ↑ "Toby Miller". Arquivado dende o orixinal o 19-04-2015. Consultado o 22-4-2015.
  16. 1 2 "La Web 2.0 en el ámbito educativo » Propuestas TIC para el área de Lengua". propuestastic.elarequi.com. Arquivado dende o orixinal o 17 de abril de 2016. Consultado o 2016-04-13.
  17. ↑ "Tema 1.4. Web 2.0 y Educación: ¿Educación 2.0?". platea.pntic.mec.es. Arquivado dende o orixinal o 24 de xullo de 2016. Consultado o 2016-04-13.
  18. ↑ "La web 2.0 en la educación". www.cibersociedad.net. Arquivado dende o orixinal o 31 de marzo de 2016. Consultado o 2016-04-13.
  19. ↑ "Calidad educativa y educación 2.0 - Qué es la calidad educativa en secundaria". cmapspublic2.ihmc.us. Consultado o 2016-04-13.
  20. ↑ "Escuela 2.0". Consultado o 2016-04-14.
  21. ↑ Domingo-Coscollola, M.; Marquès-Graells, P. (2011). "Aulas 2.0 y uso de las TIC en la práctica docente. [Classroom 2.0 Experiences and Building on the Use of ICT in Teaching]". Comunicar (en castelán) 19 (37): 169–175. doi:10.3916/c37-2011-03-09.
  22. ↑ "Programa Escuela 2.0". Arquivado dende o orixinal o 10 de abril de 2016. Consultado o 2016-04-14.

Véxase tamén

[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas

[editar | editar a fonte]