Umberto Eco

Umberto Eco

(1984)
Biografía
Nacemento	5 de xaneiro de 1932 Alessandria
Morte	19 de febreiro de 2016 (84 anos) Milán
Causa da morte	cancro de páncreas
Residencia	Alessandria Milán Urbino
Relixión	Ateísmo
Educación	Universidade de Turín - filosofía (–1954)
Actividade
Campo de traballo	Filosofía medieval, Cultura de masas, semioloxía, linguística estrutural (pt) , literatura de non ficción, novela histórica, lingüística, semiótica, Italian literature (en) e crítica literaria
Lugar de traballo	Boloña
Ocupación	filósofo, escritor, semiólogo, crítico literario, medievalista, especialista en literatura, profesor universitario, guionista, novelista, tradutor, ensaísta, pedagogo, historiador
Período de actividade	1956 - 2012
Empregador	Universidade de Boloña Collège de France
Membro de	Accademia Nazionale dei Lincei (Q137396478 ) (2011–) Accademia Nazionale dei Lincei (corresponding member of the National Academy of the Lincei (en) ) (2010–2011) International Association for Semiotic Studies (en) (presidente de honra) Academia Estadounidense das Artes e as Letras CICAP (en) Royal Academy of Science, Letters and Fine Arts of Belgium College of 'Pataphysics (en)
Xénero artístico	Novela, ensaio
Alumnos	Marco Belpoliti e Christos Thivaios (en)
Influencias	James Joyce, Jorge Luis Borges, Tomé de Aquino, Arthur Conan Doyle, Charles Sanders Peirce e Immanuel Kant
Pseudónimo literario	Dedalus
Obra
Obras destacables (1963) Misreadings (en) (1964) Apocalípticos e Integrados (pt) (1977) Metodologia Como Se Faz Uma Tese (pt) (1980) O nome da rosa (1988) O Pêndulo de Foucault (pt) (2007) On Ugliness (en)
Familia
Cónxuxe	Renate Ramge (1962–)
Premios
(2015)  honorary doctor of the University of Łódź (en) ../... 38+
Sinatura
Sitio web	umbertoeco.it

Umberto Eco, nado en Alessandria (Piemonte) o 5 de xaneiro de 1932 e finado en Milán o 19 de febreiro de 2016, foi un profesor universitario e autor italiano de numerosos ensaios sobre semiótica, estética medieval, comunicación de masas, lingüística e filosofía, aínda que entre o grande público é coñecido especialmente polas súas novelas. Entre a súa produción literaria destacan O nome da rosa, de 1980, unha novela de misterio de ambientación histórica que combina a semiótica, a análise bíblica, o medievalismo e a teoría da literatura, así como Il pendolo di Foucault, de 1988, que explora temáticas similares.

Eco foi un escritor prolífico cuxa produción inclúe literatura infantil, traducións do francés e do inglés, así como unha columna bimensual no xornal L'Espresso titulada "La Bustina di Minerva" (publicada entre 1985 e 2016). No momento do seu pasamento, era profesor emérito da Universidade de Boloña, onde ensinou gran parte da súa vida. Durante o século XXI, gañou moita sona polo seu artigo "Urfascismo", de 1995, no que lista catorce características xerais das ideoloxías fascistas.

Traxectoria

Doutorouse en 1954 pola Universidade de Turín cunha tese sobre Santo Tomé de Aquino e a escolástica medieval. Traballou como profesor nas universidades de Turín, Florencia e Milán. Foi titular da cátedra de Semiótica e director da Escola superior de Humanidades da Universidade de Boloña; é secretario da Asociación Internacional de Semiótica, que cofundou en 1969. Interesouse polas vangardas (A obra aberta; Opera Aperta, 1962), a cultura popular contemporánea (Apocalípticos e integrados; Apocalittici e integrati, 1964), a semiótica (A estrutura ausente; La struttura assente, 1968, Tratado de semiótica xeral; Trattato di semiotica generale, 1975 - texto fundamental), a teoría de recepción (Lector in fabula, 1979) ou Os limites da interpretación (I limiti dell'interpretazione, 1990). No Tratado presenta a súa famosa definición de que o signo é "todo aquilo que pode ser usado para mentir".

Novelas

A súa primeira novela, O nome da rosa (1980), resultou un éxito de vendas e crítica a nivel mundial a pesar do seu contido denso en referencias e discusións eruditas. Nesta novela posmodernista, na que se mesturan o xénero policial, o histórico e o filosófico, un monxe investiga unha serie de asasinatos relacionados coa biblioteca dun mosteiro que se converte no centro de herexías e controversias relixiosas medievais. Foi levada ao cine en 1986 por Jean-Jacques Annaud. Na súa segunda novela, en 1988, Il pendolo di Foucault, (en galego, O Péndulo de Foucault) uns editores deciden inventar unha macro-conspiración, construída a partir de teorías conspirativas clásicas, co resultado imprevisto de que se ven atrapados polo que crían que era só ficción. En Baudolino (2000) mestura todos os mitos posíbeis do medievo tardío nunha procura que vai máis alá do mundo coñecido. La misteriosa fiamma della regina Loana (A misteriosa chama da raíña Loana) de 2005 é o bildungsroman dun rapaz italiano durante o fascismo narrado cando, maior xa, tenta recuperar a memoria da súa identidade tras un accidente que só lle permite lembrarse do que leu.