Lingua gan
Aparencia
| Lingua gan | |||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 贛語 | |||||||||||||
| |||||||||||||
| Propiedades | |||||||||||||
|
Número de falantes
| |||||||||||||
|
Alfabeto
| |||||||||||||
| Clasificación lingüística | |||||||||||||
| |||||||||||||
| |||||||||||||
| |||||||||||||
| Wikidata G:Commons | |||||||||||||
O gan é unha lingua falada na China, pertencente ao grupo de linguas sino-tibetanas. É falada na provincia de Jiangxi, así como por poboacións significativas nas rexións veciñas de Hunan, Hubei, Anhui e Fujian. O gan é membro das linguas siníticas da familia sino-tibetana, e a lingua hakka é a variedade chinesa máis achegada ao gan en termos de fonética. O gan está clasificado como "en estado seguro" polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.[1]
Existen diferentes dialectos do gan, sendo considerado o dialecto de Nanchang o máis representativo.
Notas
[editar | editar a fonte]- ↑ Moseley, Christopher e Nicolas, Alexandre. "Atlas of the world's languages in danger". unesdoc.unesco.org. Consultado o 11 de xullo de 2022.
Véxase tamén
[editar | editar a fonte]| Existe unha versión da Wikipedia en Lingua gan |
| Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Lingua gan |
Outros artigos
[editar | editar a fonte]Bibliografía
[editar | editar a fonte]- Coblin, W. South (2015). A Study of Comparative Gàn (PDF) (en inglés). Taiwan: Academia Sinica Institute of Linguistics. ISBN 978-986-04-5926-5. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 25 de maio de 2017. Consultado o 27 de outubro de 2021.
- Li, Xuping (2018). A Grammar of Gan Chinese: The Yichun Language (en inglés). Berlin: De Gruyter Mouton. ISBN 978-1501515798.
- "Departing the Departing Tone: More Tones in Gan Dialects". amritas.com (en inglés).
- "Voiced-High Gan Dialects?". amritas.com (en inglés).