John Martinis
(2025) | |
| Biografía | |
|---|---|
| Nacemento | 13 de xullo de 1958 Os Ánxeles |
| Educación | Universidade de California, Berkeley - Doutor en filosofía (–1985) |
| Director de tese | John Clarke |
| Actividade | |
| Campo de traballo | Computación cuántica |
| Ocupación | físico |
| Empregador | Quantum Artificial Intelligence Lab (en) Instituto Nacional de Estándares e Tecnoloxía (–2004) Universidade de Califórnia en Santa Bárbara (2004–2014) Comisariado para a enerxía atómica e as enerxías renovables |
| Obra | |
| Doutorando | Peter James Joyce O'Malley |
| Premios | |
| |
| Descrito pola fonte | Profile of John Clarke, Michel H. Devoret, and John M. Martinis: 2025 Nobel laureates in Physics |
| Sitio web | physics.ucsb.edu… |
John Matthew Martinis (nado en 1958) é un físico estadounidense e profesor de Física na Universidade de California, Santa Barbara. Dirixiu un equipo para desenvolver un ordenador cuántico supercondutor no Laboratorio de IA Cuántica de Google. Co procesador Sycamore, o equipo afirmou obter a primeira evidencia de supremacía cuántica en 2019. Compartiu o Premio Nobel de Física de 2025 con John Clarke (físico) e Michel Devoret polo seu traballo conxunto sobre fenómenos cuánticos macroscópicos en supercondutores.
Primeiros anos e educación
[editar | editar a fonte]John Matthew Martinis naceu en 1958 e criouse en San Pedro, Os Ánxeles. O seu pai, un croata de Komiža na illa de Vis preto de Split, emigrara aos Estados Unidos desde Iugoslavia para escapar do réxime comunista. A súa nai naceu en San Pedro, filla de pais tamén emigrados de Croacia[1].
Martinis estudou na Universidade de California, Berkeley, onde obtivo unha licenciatura en Física en 1980 e un doutoramento en Física en 1987[2][3].
Durante os seus estudos de doutoramento, Martinis investigou o comportamento cuántico dunha variable macroscópica, a diferenza de fase a través dunha xunción túnel de Josephson.[4] O seu director de tese foi John Clarke (físico). Durante este período colaborou con Michel Devoret, entón investigador posdoutoral.
En 1985, Clarke, Devoret e Martinis presentaron a súa análise de pulsos de microondas que demostraba os niveis de enerxía cuantizados dunha xunción de Josephson. Este traballo converteríase máis tarde nunha base da computación cuántica supercondutora.
Carreira
[editar | editar a fonte]Martinis realizou un primeiro posdoutoramento no CEA Paris-Saclay e posteriormente na división de tecnoloxía electromagnética do National Institute of Standards and Technology (NIST) en Boulder, onde traballou en amplificadores SQUID de interferencia cuántica supercondutora.
Desde 2004, Martinis é profesor na Universidade de California, Santa Barbara. Foi titular da cátedra Susan and Bruce Worster en Física Experimental durante varios anos. O dispositivo cuántico que desenvolveu co seu equipo en UCSB foi nomeado como un dos avances do ano 2010 pola revista Science.
O Google Quantum AI Lab, unha colaboración entre UCSB e Google, anunciou en 2014 a contratación de Martinis e o seu equipo para construír un ordenador cuántico baseado en qubits supercondutores. O seu equipo publicou en Nature en 2019 un artigo no que presentaron a consecución da chamada supremacía cuántica usando o procesador Sycamore de 53 qubits.[5]
Martinis renunciou a Google en abril de 2020 tras ser reasignado a un papel consultivo.
En 2020 uniuse a Silicon Quantum Computing, unha startup fundada en Australia pola profesora Michelle Simmons. En 2022 fundou Qolab, unha empresa privada de computación cuántica baseada na fabricación de chips semicondutores[6][7].
En 2026 foi nomeado membro do President's Council of Advisors on Science and Technology polo presidente Donald Trump.
Premios e distincións
[editar | editar a fonte]En 2014 compartiu o Fritz London Memorial Prize con Michel Devoret e Robert J. Schoelkopf.
Martinis foi incluído na lista Nature's 10, persoas relevantes para a ciencia en 2019.
En 2021 recibiu o John Stewart Bell Prize pola investigación sobre fundamentos da mecánica cuántica e as súas aplicacións.
En 2025 recibiu o Premio Nobel de Física xunto ao seu director de tese John Clarke (físico) e Michel Devoret polo descubrimento do túnel cuántico macroscópico e a cuantización de enerxía nun circuíto eléctrico.
Notas
[editar | editar a fonte]- ↑ Glas Hrvatske | HRT (2025-12-19). Ekskluzivan intervju s dobitnikom Nobelove nagrade Johnom Martinisom. Consultado o 2026-01-03 – vía YouTube.
- ↑ "2025 Nobel Prize Resources – Meet the Laureates". AIP.ORG. October 7, 2025. Consultado o October 7, 2025.
- ↑ "Meet the 2025 Nobel prize winners in Physics: Where they studied and how their research shaped quantum science". The Times of India. October 7, 2025. ISSN 0971-8257. Consultado o October 7, 2025.
- ↑ Clarke, J.; Cleland, A. N.; Devoret, M. H.; Esteve, D.; Martinis, J. M. (26 de febreiro de 1988). "Quantum mechanics of a macroscopic variable: the phase difference of a josephson junction". Science 239 (4843): 992–997. Bibcode:1988Sci...239..992C. ISSN 0036-8075. PMID 17815701. doi:10.1126/science.239.4843.992.
- ↑ Arute, Frank; Arya, Kunal; Babbush, Ryan; Bacon, Dave; Bardin, Joseph C.; Barends, Rami; Biswas, Rupak; Boixo, Sergio; Brandao, Fernando G. S. L.; Buell, David A.; Burkett, Brian (outubro de 2019). "Quantum supremacy using a programmable superconducting processor". Nature 574 (7779): 505–510. Bibcode:2019Natur.574..505A. ISSN 1476-4687. PMID 31645734. arXiv:1910.11333. doi:10.1038/s41586-019-1666-5.
- ↑ "Shtetl-Optimized » Blog Archive » Quantum supremacy: the gloves are off". October 23, 2019. Consultado o November 4, 2019.
- ↑ Hassinger, Sebastian (September 11, 2024). The New Quantum Era (en inglés). O'Reilly Media, Inc. ISBN 978-1-0981-4938-3.
Véxase tamén
[editar | editar a fonte]Ligazóns externas
[editar | editar a fonte]- Entrevista a John Martinis por David Zierler (4 de maio de 2021, Niels Bohr Library & Archives, American Institute of Physics) (en inglés)