Buffy Sainte-Marie
.jpg)
Beverly Sainte-Marie, máis coñecida polo seu nome artístico "Buffy Sainte-Marie", nada en Qu'Appelle, Saskatchewan, o 20 de febreiro de 1941 é unha cantautora canadense-estadounidense, multi-instrumentista, artista visual e activista social.
Traxectoria
[editar | editar a fonte]Beverly Sainte-Marie nace na reserva indíxena de Piapot, no val de Qu'Appelle (Canadá). Cando era nena, a súa nai morreu nun accidente de tráfico e foi adoptada por unha parella mi'kmaq de Wakefield, Massachusetts. Aos 3 anos aprendeu a tocar o piano. Aos 16 aprendeu a tocar a guitarra e a compoñer as súas propias cancións.
Despois de rematar o bacharelato, estudou Filosofía Oriental e Pedagoxía na Universidade de Massachusetts en Amherst. Nese momento, comezou cunha paixón artística profesional ao actuar en pequenos cafés e en 1962, tras obter o título, trasladouse a Nova York. Integrouse na escena artística bohemia de Greenwich Village e pronto estivo de xira, tocando principalmente en festivais populares e reservas indíxenas do Canadá e os Estados Unidos.
Aos 20 anos, regresou á Reserva Piapot, onde naceu e foi adoptada por supostos familiares dos seus pais biolóxicos.
En 1963, unha brillante crítica en The New York Times valeulle un contrato con Vanguard Records, e ao ano seguinte, Sainte-Marie, de 29 anos, publicou o seu primeiro álbum, It's My Way! (É Meu Camiño) No disco utilizou técnicas vocais indíxenas e expresou a súa opinión sobre o trato aos indíxenas, como se pode ver na canción “Agora que o Búfalo marchou”, na que aborda os dereitos da terra indíxena e as relacións interculturais. No seu sexto álbum, Illuminations, utilizou sons instrumentais sintetizados e manipulados electronicamente, converténdose nun pioneiro álbum vocal cuadrafónico gravado de forma profesional. En 1976 publicou o seu duodécimo álbum, Dulce América, que incluía a canción Camiñantes das Estrelas (Starwalker), a primeira canción pop indíxena, ou powwow rock, como a chamou Sainte-Marie.
Aos 35 anos, deixou de gravar para pasar un tempo co seu fillo. Comezou a pintar, compoñer películas e participar en diversos programas de radio e televisión. Uniuse ao elenco de Barrio Sésamo durante varios anos para promover as culturas nativas americanas. No programa aleitou en directo ao seu fillo o que supuxo a primeira retransmisión en aberto nos EUA da lactancia materna. En 1982, compuxo a canción Above Where We Are para a película Un oficial e un cabaleiro, pola que recibiu un Oscar, un BAFTA e un Globo de Ouro. Durante este período, Sainte-Marie tamén comezou a experimentar coa arte visual por ordenador, expoñendo o seu traballo en museos de toda América do Norte.
Despois de 16 anos, Sainte-Marie retomou a súa carreira discográfica coa publicación, a través de Internet, do seu décimo cuarto álbum Casualidades e Historias Probábeis. Catro anos despois, publica o álbum recompilatorio Arriba, Onde Pertencemos. Gañoulle o premio Juno á mellor gravación de música de aborixes do Canadá. En 2017, aos 76 anos, publicou o seu álbum número 17, titulado Cancións Menciña, polo que foi galardoada co Premio Juno ao Álbum de Música Indíxena do Ano e o Premio de Música Indíxena ao Mellor Álbum Folk.
Sainte-Marie utilizou a súa música e voz para defender diversas causas políticas. Foi unha partidaria vocal da guerra de Vietnam e formou parte do militante Movemento Indio Americano. Ela afirmou que o seu activismo levouna a ser incluída na lista negra pola administración estadounidense e limitou as súas actuacións radiofónicas. En 1969, fundou a Nihewan Foundation for American Indian Education e desenvolveu o currículo para o seu proxecto docente chamado Cradleboard, unha asociación entre comunidades nativas e non nativas dos Estados Unidos que facilita a comunicación a través de redes informáticas. Adoitaba pronunciar discursos públicos para promover cuestións sociais dos pobos indíxenas e foi portavoz da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura.[1]
Durante o ano 2023 a cadea de televisión canadense CBS acendeu unha polémica no país ao publicar documentación que indicaría que a verdadeira ascendencia da cantante é italiana e inglesa non indíxena. [2] Tras a polémica, o goberno do país retiroulle en 2025 a medalla á Orde do Canadá. [3]
O documental Buffy Sainte-Marie: A Multimedia Life segue a historia da súa vida.
Óscar
[editar | editar a fonte]Cando Jack Nitzsche atrancou en dificultades de produción do filme "An Officer and a Gentleman", pediu axuda á súa amiga Buffy Sainte-Marie. Buffy tocoulle a melodía da súa canción "Up Where We Belong", que adquiriu "vida propia". Tras a reunión decidiu acurtar complexidades e directamente asignarlle a canción á artista. A icónica canción finalmente gañou varios premios importantes, incluíndo o premio á Mellor Canción Orixinal nos 55 Premios da Academia en 1983.
Discografía de estudio
[editar | editar a fonte]- It's My Way (1964)
- Many a Mile (1965)
- Little Wheel Spin And Spin (1966)
- Fire & Fleet & Candlelight (1967)
- I'm Gonna Be A Country Girl Again (1968)
- Illuminations (1969)
- She Used to Wanna Be a Ballerina (1971)
- Moonshot (1972)
- Quiet Places (1973)
- Native North-American Child: An Odissey (1974)
- Buffy (1974)
- Changing Woman (1975)
- Sweet America (1976)
- Coincidences and Likely Stories (1992)
- Running for The Drum (2009)
Notas
[editar | editar a fonte]- ↑ Pachuau, Lalsangkima (2013). "Buffy Sainte-Marie, 1941". WWP.
- ↑ "Una investigación cuestiona el origen indígena de Buffy Sainte-Marie, icono folk de Canadá". swissinfo. 2023.
- ↑ "La Gobernadora General le retira la Orden de Canadá a Buffy Sainte-Marie". RCI. 2025.
Véxase tamén
[editar | editar a fonte]Ligazóns externas
[editar | editar a fonte]- "Adam ", canción orixinal de Buffy Sainte-Marie do seu álbum Illuminations.
| Control de autoridades |
|
|---|
