Boston
Boston é a capital e a cidade máis grande do estado de Massachusetts, nos Estados Unidos, e sede do condado de Suffolk. Segundo o censo de 2020 tiña 675.647 habitantes (a estimación da Oficina do Censo para 2025 é de 672.973), o que a converte na cidade máis poboada de Nova Inglaterra, mentres que a súa área metropolitana (Boston-Cambridge-Newton) acadaba os 4,9 millóns de habitantes.[1][2]
Fundada polos ingleses en 1630, é unha das cidades máis antigas dos Estados Unidos e foi o principal centro cultural da América do Norte Británica ata a Guerra de Independencia. Durante os séculos XIX e XX foi un centro industrial de grande importancia que atraeu inmigrantes de todo o mundo, en especial de Irlanda. Na actualidade, Boston e a súa área metropolitana forman un dos principais centros educativos e de investigación dos Estados Unidos, con institucións como a Universidade Harvard ou o Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT). Nesta cidade naceu o coñecido escritor Edgar Allan Poe.
Historia
[editar | editar a fonte]- Véxase tamén: Historia urbana de Boston.

Nun país cunha historia tan recente, Boston é unha das cidades máis antigas dos Estados Unidos. A cidade fundouna en 1630 un grupo de colonizadores puritanos provenientes de Inglaterra, na península de Shawmut, así chamada polos amerindios que a habitaban. A península conectábase co continente por un estreito istmo, bordeado polas augas da baía de Massachusetts e da Back Bay, o esteiro do río Charles. Os primeiros poboadores europeos bautizaron a zona como Trimountaine ("tres montañas"), pero o 7 de setembro de 1630 (estilo vello) a Corte Xeral da colonia deulle oficialmente o nome de Boston, en honra á vila inglesa de Boston (Lincolnshire), da que procedían algúns dos colonizadores.[3] Antes de embarcar, os accionistas da Compañía da Baía de Massachusetts que pensaban emigrar asinaron en Inglaterra, en 1629, o chamado Acordo de Cambridge, que preparaba o traslado do goberno da compañía á colonia. O primeiro gobernador da Colonia da Baía de Massachusetts, John Winthrop, pronunciou durante a travesía o sermón A Model of Christian Charity, que contén a famosa expresión da "cidade sobre o outeiro" (en inglés: City upon a Hill), tirada do Evanxeo de Mateo (5,14). Con ela Winthrop expresaba a súa convicción de que a nova colonia tiña unha misión especial diante de Deus, idea que influiría na posterior conciencia de que os Estados Unidos teñen unha misión histórica singular encomendada polo mesmo Deus.[4]
A ética puritana moldeou unha sociedade estable e estruturada en Boston. Pouco despois do poboamento, os colonos fundaron en 1635 a Boston Latin School, a primeira escola pública dos Estados Unidos, e en 1636 a primeira universidade do país, a de Harvard, na veciña vila de Newtowne, despois chamada Cambridge. O traballo, a moralidade estrita e a énfase na educación seguen formando parte da cultura bostoniana. Boston foi ata mediados do século XVIII a cidade máis grande, rica e influente das Trece Colonias, cando a superou Filadelfia.
Durante os primeiros anos da década de 1770, a intención de Gran Bretaña de manter o control sobre as Trece Colonias por medio de impostos deu inicio á Guerra de Independencia. Feitos como a matanza de Boston (1770) e o Motín do té (1773) converteron a cidade no centro da revolta, e na súa contorna libráronse a batalla de Lexington e Concord, a batalla de Bunker Hill e o Sitio de Boston, que rematou coa retirada das tropas británicas o 17 de marzo de 1776. Foi neste período cando Paul Revere fixo as súas famosas "cabalgadas nocturnas".
Pasada a revolución, Boston converteuse rapidamente nun dos portos internacionais máis ricos do mundo, por ser o porto estadounidense máis próximo a Europa de entre os grandes. Nas exportacións predominaban o ron, o peixe, o sal e o tabaco. Nesa época, as familias tradicionais de Boston comezaron a ser vistas como a elite social e cultural dos Estados Unidos, os chamados "brahmáns de Boston". Para mediados do século XIX a manufactura industrial da cidade superara en importancia económica ao comercio internacional, e Boston permaneceu ata comezos do século XX como un dos principais centros fabris do país, en especial na produción de téxtiles, produtos de coiro e maquinaria. A rede de pequenos ríos da contorna facilitou o transporte de mercadorías e a proliferación de fábricas, e o ferrocarril impulsou aínda máis a industria e o comercio. De mediados a finais do século XIX a cidade floreceu culturalmente pola súa vida literaria e artística e foi pioneira no movemento abolicionista. A partir da década de 1840, a inmigración masiva, en particular a dos irlandeses que fuxían da gran fame, transformou a demografía dunha cidade ata entón maioritariamente protestante e de orixe anglosaxoa.
Xa no século XX, o 15 de xaneiro de 1919 o estoupo dun gran depósito de melaza no barrio de North End provocou unha onda de máis de 8 millóns de litros que matou a 21 persoas e feriu a unhas 150, un desastre coñecido como a "gran inundación de melaza".[5] Na segunda metade do século, o declive industrial e o crecemento dos suburbios fixeron perder poboación á cidade, e nos anos setenta Boston foi escenario dunha crise pola desegregación das escolas públicas: en 1974 un xuíz federal ordenou transportar en autobús os alumnos entre os barrios para integrar racialmente as escolas, o que provocou protestas e episodios violentos.[6]
Nos primeiros anos do século XXI culminouse o megaproxecto coñecido como "Big Dig", que soterrou a autoestrada elevada que cruzaba o centro da cidade e construíu un novo túnel ata o aeroporto; concluído oficialmente a finais de 2007, foi a obra pública viaria máis complexa e custosa da historia dos Estados Unidos, cun custo final duns 14.800 millóns de dólares.[7] O 15 de abril de 2013, durante a celebración da maratón da cidade, dous irmáns fixeron estoupar dúas bombas caseiras preto da liña de meta e mataron a tres persoas, no coñecido como atentado da maratón de Boston.[8] Nos últimos anos, antigos terreos portuarios como os do distrito do Seaport reconvertéronse nunha nova zona residencial e de empresas de tecnoloxía.
Xeografía
[editar | editar a fonte]

Debido á súa temperá fundación, a cidade de Boston é moi compacta. Segundo a Oficina do Censo dos Estados Unidos, a cidade ten unha superficie total de 232,1 km², dos cales 125,4 km² son terra firme (54,0%) e 106,7 km² (46,0%) auga. Boston está rodeada pola rexión do "Greater Boston" (Gran Boston) e polas cidades de Winthrop, Revere, Chelsea, Everett, Somerville, Cambridge, Watertown, Newton, Brookline, Needham, Dedham, Canton, Milton e Quincy. O río Charles separa a cidade propiamente dita de Boston das cidades de Cambridge e Watertown, e do barrio de Charlestown, que si pertence a Boston. Ao leste atópase o porto de Boston e a área de Lecer Nacional das Illas do porto de Boston. O río Neponset forma os límites entre os barrios do sur de Boston e as cidades de Quincy e Milton, e o río Mystic separa Charlestown de Chelsea e Everett.[10] A altitude oficial de Boston, medida no Aeroporto Internacional Logan, é de 5,8 metros sobre o nivel do mar. O punto máis alto é Bellevue Hill, con 101 metros.[11]
Gran parte da Back Bay e dos barrios do South End está construída sobre terreos gañados ao mar con material de recheo. Só o outeiro Beacon Hill, o máis pequeno dos tres orixinais, conserva aínda boa parte do seu feitío orixinal. A área do centro e os seus arredores inmediatos consisten en edificios de baixa altura de ladrillo ou pedra e edificios antigos de estilo federal. Varios deses edificios mestúranse con outros modernos, especialmente nas zonas do distrito financeiro, Government Center, South Boston e Back Bay, que inclúe varios edificios notables como a Biblioteca Pública de Boston, o Centro de Ciencia Cristiá, Copley Square, Newbury Street e os dous edificios máis altos de Nova Inglaterra: a torre John Hancock e o Prudential Center.

Preto da torre John Hancock atópase o antigo edificio John Hancock co seu destacado faro meteorolóxico, que indica coas súas cores o tempo que se aproxima á cidade. As pequenas áreas comerciais están intercaladas con vivendas unifamiliares ou para varias familias, de madeira ou pedra. Actualmente, o distrito histórico do sur (South End Historic District) segue sendo o barrio vitoriano conservado máis grande dos Estados Unidos. No centro destaca o "Big Dig" (véxase Historia), o gran proxecto de túneles que soterrou a antiga arteria central elevada e permitiu a incorporación de novos espazos verdes e zonas abertas.
O Boston Common, situado preto do distrito financeiro e de Beacon Hill, é o parque público máis antigo dos Estados Unidos.[12] Xunto cos adxacentes Xardíns Públicos, forma parte da Emerald Necklace, unha serie de parques deseñados por Frederick Law Olmsted para rodear a cidade. Jamaica Pond, na Emerald Necklace, é a maior masa de auga doce da cidade. Outro parque notable é Esplanade, ás beiras do río Charles, onde se atopa o Hatch Shell, unha sala de concertos ao aire libre. Outros parques localízanse dispersos por toda a cidade, cos principais parques e praias preto de Castle Island, en Charlestown e ao longo das costas de Dorchester, South Boston e East Boston.
Barrios
[editar | editar a fonte]Boston é tamén coñecida como a "cidade dos barrios" pola gran cantidade deles que a compoñen. En total hai vinte e un barrios oficiais na cidade: Allston/Brighton, Back Bay, Bay Village, Beacon Hill, Charlestown, Chinatown/Leather District, Dorchester, Downtown/Financial District, East Boston, Fenway/Kenmore, Hyde Park, Jamaica Plain, Mattapan, Mission Hill, North End, Roslindale, Roxbury, South Boston, South End, West End e West Roxbury.
Estes son os máis importantes:
Back Bay: Cheo de gran arquitectura, con casas vitorianas, clásicas ou góticas. Posúe grandes avenidas arboradas con edificios elegantes e unha gran variedade de tendas de moda, de antigüidades e galerías de arte.
Beacon Hill: É o barrio residencial máis elegante de Boston. Reflicte o encanto vitoriano dos séculos XVIII e XIX, coas súas árbores, as súas beirarrúas de ladrillo e as súas lámpadas de gas. Aquí atópanse as mellores tendas de antigüidades, ao longo de rúas como Chestnut, Pinckney ou Beacon.
Charlestown: Barrio de forte tradición irlandesa, situado ao outro lado do porto, ao que se pode chegar en ferry desde Long Wharf.
Downtown Crossing: Zona peonil e comercial, con grandes almacéns, tendas e restaurantes. Preto atópanse zonas como o Financial District ou Chinatown, a terceira comunidade chinesa en importancia do país.
Newbury Street: Zona residencial moi elegante, con auténtica arquitectura do século XIX: tellados de época, pequenos patios, miradoiros e xardíns. Abundan as residencias de tres ou catro andares, así como os talleres de deseñadores e xoieiros.
Faneuil Hall: Coñecido como o "berce da liberdade". Posúe un conxunto arquitectónico formado por tres edificios do século XIX, restaurados e cheos de restaurantes e tendas, con pubs, locais nocturnos e artistas de rúa.
North End: O barrio residencial máis antigo de Boston, onde se encontran edificios emblemáticos como a igrexa Old North Church ou a casa de Paul Revere, e que está cheo de pequenos restaurantes caseiros.
Waterfront: Situado á beira do porto. Ten infinidade de tendas, restaurantes e museos, como o Acuario de Nova Inglaterra ou o barco-museo do Motín do té.
Cambridge: En realidade, Cambridge é unha cidade independente ao outro lado do río, aínda que moitos a consideran parte da área de Boston. Nela sitúase a Universidade de Harvard.
Clima
[editar | editar a fonte]
Boston ten un clima situado entre o continental húmido e o subtropical húmido, moi común na costa sur de Nova Inglaterra, con temperaturas variables ao longo do ano e cambios bruscos en cuestión de días. Os veráns son xeralmente cálidos e húmidos, e os invernos fríos, con vento e neve, con ventos do interior que minimizan a influencia moderadora do océano Atlántico. O mes máis cálido é xullo, cunha temperatura media máxima de 28 °C e mínima de 18 °C, e o máis frío é xaneiro, con máximas medias de 2 °C e mínimas de -6 °C.[13] A primavera pode ser tépeda, con temperaturas que exceden os 30 °C, aínda que un día de finais de maio pode non pasar dos 5 °C por mor dos fríos ventos do océano.
A temperatura máis alta rexistrada en Boston foi de 40 °C o 4 de xullo de 1911, e a máis baixa, de -28 °C, o 9 de febreiro de 1934. O mes de febreiro só rexistrou 21 °C unha vez desde que hai rexistros, o 24 de febreiro de 1985.[13]
O inverno (decembro a marzo) é frío, con vento e neve; a primavera (abril a maio) é suave pero cambiante; o verán (xuño a setembro) é xeralmente asollado, cálido e húmido; e o outono (outubro e novembro) é temperado e ventoso.
A localización de Boston na costa do Atlántico Norte, aínda que modera as temperaturas, fai que a cidade sexa moi propensa ás borrascas do nordés, que poden producir moita neve e chuvia. A cidade recibe unha media de 108 cm de precipitacións e uns 104 cm de neve ao ano, a maior parte entre decembro e marzo. A néboa é frecuente, especialmente na primavera e a comezos do verán, e as ocasionais tormentas tropicais ou furacáns poden ameazar a rexión cara ao comezo do outono. Debido á súa situación xunto ao Atlántico, a cidade está sometida á brisa do mar, especialmente ao final da primavera, cando a auga aínda está fría e as temperaturas na costa poden ser de dez a vinte graos máis baixas ca a poucos quilómetros do interior preto do mediodía.
Demografía
[editar | editar a fonte]Segundo o censo de 2020, na cidade de Boston residían 675.647 persoas; a estimación da Oficina do Censo para o 1 de xullo de 2025 é de 672.973 habitantes.[1] A área metropolitana de Boston-Cambridge-Newton tiña 4.941.632 habitantes no censo de 2020, a décima máis poboada do país.[2] Durante os días laborábeis, a poboación de Boston pode medrar ata preto de 1,2 millóns pola afluencia de residentes dos suburbios que se desprazan á cidade por motivos de traballo, educación, saúde ou eventos especiais.
A poboación de Boston medrou ao longo da primeira metade do século XX ata acadar o seu máximo histórico en 1950, con 801.444 habitantes; despois decaeu case un 30% ata os 562.994 de 1980, e desde entón non deixou de recuperarse.[14]

Segundo o American Community Survey 2020-2024, o 44,1% da poboación era branca non hispana; o 20,5% afroamericanos; o 10,4% asiáticos; o 15,3% de dúas ou máis razas, e o 19,3% hispanos ou latinos de calquera raza. O 27,8% dos residentes naceu fóra dos Estados Unidos e o 35,6% falaba na casa unha lingua distinta do inglés. O 54,9% dos maiores de 25 anos tiña un título universitario, un dos índices máis altos do país.[1]
A poboación menor de 18 anos era o 15,1% e a de 65 ou máis anos o 13,0%, e as mulleres supuñan o 52,0% do total. Había 283.374 fogares, cunha media de 2,19 persoas por fogar. No período 2020-2024, a renda mediana por fogar era de 97.344 dólares e a renda per cápita de 61.698 dólares, e o 16,6% da poboación vivía por baixo do limiar de pobreza.[1]
Os habitantes de ascendencia irlandesa forman historicamente o maior grupo da cidade (o 15,8% da poboación segundo o censo de 2000), seguidos polos de ascendencia italiana (8,3%). As persoas das Antillas son outro grupo importante, preto da metade delas de ascendencia haitiana. Algúns barrios, como Dorchester, recibiron unha notable afluencia de persoas de ascendencia vietnamita nas últimas décadas, e barrios como Jamaica Plain e Roslindale teñen un número crecente de dominicano-estadounidenses. Boston conta tamén cunha das maiores poboacións LGBT per cápita das grandes cidades do país.
Dialecto
[editar | editar a fonte]O "acento de Boston" é un dos acentos máis coñecidos do inglés americano, e tamén un dos máis parodiados nos Estados Unidos como o falar dos Kennedy e dos graduados de Harvard.[15] É un acento de tipo non-rhotic (é dicir, perde o son da "r" ao final de sílaba agás cando a seguinte sílaba comeza por vogal) e utiliza a "a ampla" en palabras como "bath", pronunciada "baath".[16] O inglés de Boston ten ademais palabras dialectais propias, como "wicked", que significa "moi", ou "frappe", un batido feito con xeado.
Este dialecto baséase no inglés do sur de Inglaterra levado a América coa colonización británica de 1630. Os bostonianos conservan un número importante de arcaísmos e expresións orixinais, aínda que con innovacións e ultracorreccións que non permiten soster que o falar bostoniano sexa un reflexo fiel do inglés dos colonos.
Delincuencia
[editar | editar a fonte]A cidade viu reducirse notablemente o delito violento desde comezos dos anos 1990. A baixa taxa de delincuencia dos últimos anos do século XX e comezos do XXI atribuíuse á colaboración do Departamento de Policía de Boston con grupos de veciños e igrexas parroquiais para afastar os mozos das bandas, así como á intervención do fiscal federal e das oficinas dos fiscais de distrito, un conxunto de políticas que se deu en chamar o "Milagre de Boston". Os asasinatos na cidade reducíronse de 152 en 1990 (26,5 por cada 100.000 habitantes) a 31 en 1999 (5,26 por cada 100.000). Nos anos seguintes as cifras flutuaron, pero a tendencia xeral mantívose á baixa: en 2024 rexistráronse 24 homicidios na cidade, fronte aos 37 do ano anterior,[17] o dato máis baixo en 67 anos.[18]
Economía
[editar | editar a fonte]
As universidades e institucións académicas de Boston teñen un grande impacto na economía da cidade e da rexión. Non só son unha das principais fontes de emprego, senón que atraen industrias de alta tecnoloxía: a cidade conta con 35 institucións de ensino superior.[19] Boston é ademais un dos principais centros mundiais de biotecnoloxía, con empresas como Vertex Pharmaceuticals no distrito do Seaport ou Biogen na área metropolitana, e recibe cada ano máis financiamento dos Institutos Nacionais da Saúde que calquera outra cidade dos Estados Unidos.
O turismo é outro piar da economía: en 2004 os turistas gastaron 7,9 mil millóns de dólares na cidade, un dos dez destinos turísticos máis populares do país na época. Outras industrias importantes son os servizos financeiros, en particular os fondos de investimento e os seguros. Fidelity Investments, con sede en Boston, axudou a popularizar o fondo de investimento nos anos 80 e fixo da cidade un dos principais centros financeiros dos Estados Unidos, onde tamén teñen a súa sede State Street Corporation, especializada na xestión de activos e servizos de custodia, e as consultoras Boston Consulting Group, Bain & Company e Bain Capital. Boston é tamén un centro de capital risco.

A cidade ten ademais unha longa tradición de impresión e edición: Houghton Mifflin Harcourt ten a súa sede en Boston, xunto con Bedford/St. Martin's, Beacon Press e Little, Brown and Company. Entre os grandes centros de convencións están o Hynes Convention Center, no Back Bay, e o Boston Convention and Exhibition Center, no Seaport. Debido á situación de Boston como capital do estado e sede rexional de axencias federais, a lei e o goberno son outro compoñente importante da economía da cidade.
Outras empresas importantes con sede na cidade son a aseguradora Liberty Mutual, Gillette (propiedade de Procter & Gamble), New Balance e as tecnolóxicas Wayfair e DraftKings. Moitas outras grandes empresas atópanse fóra da cidade, especialmente ao longo da Ruta 128, o eixe da industria de alta tecnoloxía da rexión. O Porto de Boston é un dos principais portos marítimos da costa leste dos Estados Unidos.
Goberno e política
[editar | editar a fonte]
Boston é a capital de Massachusetts e nela están a Casa do Estado, sede do goberno e da asemblea lexislativa estatais, e as sedes rexionais de numerosas axencias federais. A cidade ten un sistema de goberno de alcalde-concello, no que o alcalde concentra amplos poderes executivos. A alcaldesa actual é Michelle Wu, a primeira muller e a primeira persoa de ascendencia asiática en ocupar o cargo: elixida en novembro de 2021, foi reelixida o 4 de novembro de 2025 sen oposición, con arredor do 93% dos votos.[20][21] O Concello de Boston (Boston City Council) é o órgano lexislativo municipal: fórmano trece concelleiros elixidos cada dous anos, catro por toda a cidade e nove por distritos.[22]
Educación
[editar | editar a fonte]A educación é un dos piares da cidade desde a fundación: en 1635 abriu as súas portas a Boston Latin School, a escola pública máis antiga dos Estados Unidos aínda en funcionamento. O distrito das Escolas Públicas de Boston (Boston Public Schools) atendía a 46.094 alumnos no curso 2024-2025.[23]
No ensino superior, Boston conta con 35 facultades e universidades,[19] entre elas a Universidade de Boston, a Universidade Northeastern, a Universidade de Massachusetts Boston, o Boston College, o Emerson College ou a Universidade Suffolk. Na veciña cidade de Cambridge, ao outro lado do río Charles, están dúas das institucións académicas máis prestixiosas do mundo, a Universidade Harvard e o Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT), o que fai da área de Boston un centro mundial de investigación e innovación.
Cultura
[editar | editar a fonte]Boston posúe algunhas das institucións culturais máis antigas dos Estados Unidos. A Biblioteca Pública de Boston, fundada en 1848, foi a primeira gran biblioteca municipal gratuíta do país e a primeira en prestar libros para a casa.[24] O Museo de Belas Artes de Boston é un dos grandes museos de arte dos Estados Unidos, e a Boston Symphony Orchestra, que deu o seu concerto inaugural en 1881, está considerada unha das mellores orquestras do mundo.[25]
Un bo xeito de coñecer o patrimonio da cidade é o Freedom Trail, un percorrido sinalizado de catro quilómetros que enlaza dezaseis lugares históricos do centro, do Boston Common, o parque público máis antigo do país (1634), ao USS Constitution en Charlestown.[26]
Deportes
[editar | editar a fonte]Os equipos profesionais de Boston teñen un longo historial de éxitos. Os Red Sox de béisbol gañaron nove Series Mundiais; os Celtics de baloncesto son o equipo máis laureado da NBA, con dezaoito títulos, o último deles en 2024;[27] os Bruins de hóckey sobre xeo suman seis Copas Stanley; e os Patriots, que xogan na veciña vila de Foxborough, gañaron seis Super Bowls.[28] Os Celtics e os Bruins xogan os seus partidos no TD Garden, e os Red Sox en Fenway Park, o estadio en uso máis antigo das grandes ligas de béisbol, inaugurado en 1912.
A cidade acolle ademais a maratón de Boston, a maratón anual máis antiga do mundo, disputada por primeira vez o 19 de abril de 1897 e celebrada cada ano o Día dos Patriotas.[29]
Transporte
[editar | editar a fonte]O Aeroporto Internacional Logan, ao leste do centro, é o aeroporto máis grande de Nova Inglaterra; en 2024 bateu o seu récord histórico con 43,5 millóns de pasaxeiros.[30]
O transporte público depende da MBTA, coñecida popularmente como "a T", que opera o metro, os autobuses, os trens de proximidades e os ferries da área metropolitana. O tramo do metro baixo Tremont Street, aberto en 1897, foi o primeiro túnel de metro de América do Norte e segue en uso.[31] As principais vías rodadas son as autoestradas interestatais 90 e 93, esta última soterrada ao seu paso polo centro tras o Big Dig, e a estación de South Station é o principal nó ferroviario e de autobuses de longa distancia da cidade.
Notas
[editar | editar a fonte]- 1 2 3 4 Oficina do Censo dos Estados Unidos (ed.). "Boston city, Massachusetts. QuickFacts" (en inglés). Consultado o 28 de outubro de 2026.
- 1 2 Oficina do Censo dos Estados Unidos (ed.). "Boston-Cambridge-Newton, MA-NH Metro Area" (en inglés). Consultado o 28 de outubro de 2026.
- ↑ City of Boston Archives (ed.). "Guide to the Town of Boston records" (PDF) (en inglés). Consultado o 28 de outubro de 2026.
- ↑ Gilder Lehrman Institute of American History (ed.). "“A City Upon a Hill” from John Winthrop’s “A Modell of Christian Charity,” 1630" (en inglés). Consultado o 28 de outubro de 2026.
- ↑ Boston.gov, ed. (15 de xaneiro de 2019). "100 years ago today: Molasses crashes through Boston's North End" (en inglés). Consultado o 28 de outubro de 2026.
- ↑ Departamento de Xustiza dos Estados Unidos (ed.). "Public Schools Face Busing Crisis – Boston, MA" (en inglés). Consultado o 28 de outubro de 2026.
- ↑ NPR, ed. (26 de decembro de 2007). "Closing the Books on Boston's 'Big Dig'" (en inglés). Consultado o 28 de outubro de 2026.
- ↑ FBI (ed.). "Boston Marathon Bombing" (en inglés). Consultado o 28 de outubro de 2026.
- ↑ Prudential Skywalk Observatory
- ↑ Kings Chapel Burying Ground, USGS Boston South (MA) Topo Map
- ↑ Bellevue Hill, Massachusetts
- ↑ Boston Common
- 1 2 National Centers for Environmental Information (NOAA) (ed.). "U.S. Climate Normals (1991-2020)" (en inglés). Consultado o 28 de outubro de 2026.
- ↑ Boston Planning & Development Agency (ed.). "Demographic and Socio-economic Trends in Boston" (en inglés). Consultado o 28 de outubro de 2026.
- ↑ "Inside the Boston Accent Podcast". Arquivado dende o orixinal o 18 de febreiro de 2013. Consultado o 15 de marzo de 2010.
- ↑ Ben Affleck's Boston in Gone Baby Gone
- ↑ Boston Police Department (ed.). "All Districts Part One Crime 10 Year Overview (2024)" (PDF) (en inglés). Consultado o 28 de outubro de 2026.
- ↑ Boston.gov, ed. (22 de decembro de 2025). "Mayor Michelle Wu Shares End Of Year Update On Public Safety Efforts" (en inglés). Consultado o 28 de outubro de 2026.
- 1 2 Boston Planning & Development Agency (ed.). "Higher Education in Boston" (en inglés). Consultado o 28 de outubro de 2026.
- ↑ WBUR, ed. (5 de novembro de 2025). "An unopposed Boston Mayor Wu celebrates re-election victory" (en inglés). Consultado o 28 de outubro de 2026.
- ↑ CBS Boston, ed. (5 de novembro de 2025). "Boston Mayor Michelle Wu re-elected to second term" (en inglés). Consultado o 28 de outubro de 2026.
- ↑ Boston.gov (ed.). "City Council" (en inglés). Consultado o 28 de outubro de 2026.
- ↑ National Center for Education Statistics (ed.). "Search for Public School Districts – District Detail for Boston" (en inglés). Consultado o 28 de outubro de 2026.
- ↑ Biblioteca Pública de Boston (ed.). "BPL History" (en inglés). Consultado o 28 de outubro de 2026.
- ↑ Boston Symphony Orchestra (ed.). "The History of the Boston Symphony Orchestra" (en inglés). Consultado o 28 de outubro de 2026.
- ↑ The Freedom Trail (ed.). "Visit the Freedom Trail" (en inglés). Consultado o 28 de outubro de 2026.
- ↑ NBA.com, ed. (18 de xuño de 2024). "Celtics win 18th championship with Game 5 victory over Mavericks" (en inglés). Consultado o 28 de outubro de 2026.
- ↑ Boston.com, ed. (19 de abril de 2019). "Every championship the Bruins, Celtics, Patriots, and Red Sox have won" (en inglés). Consultado o 28 de outubro de 2026.
- ↑ Boston Athletic Association (ed.). "History of the Boston Marathon" (en inglés). Consultado o 28 de outubro de 2026.
- ↑ Massport (ed.). "2024 Year in Review" (en inglés). Consultado o 28 de outubro de 2026.
- ↑ MBTA (ed.). "Beginner's Guide to the Subway" (en inglés). Consultado o 28 de outubro de 2026.
Véxase tamén
[editar | editar a fonte]Bibliografía
[editar | editar a fonte]- Bluestone, Barry; Stevenson, Mary Huff (2002). Russell Sage Foundation, ed. The Boston Renaissance: Race, Space, and Economic Change in an American Metropolis. ISBN 978-1-61044-072-1.
- Bolino, August C. (2012). iUniverse, ed. Men of Massachusetts: Bay State Contributors to American Society. ISBN 978-1-4759-3376-5.
- Christopher, Paul J. (2006). 50 Plus One Greatest Cities in the World You Should Visit. Encouragement Press, LLC. ISBN 978-1-933766-01-0.
- Hull, Sarah (2011). Penguin, ed. The Rough Guide to Boston (6 ed.). ISBN 978-1-4053-8247-2.
- Kennedy, Lawrence W. (1994). University of Massachusetts Press, ed. Planning the City Upon a Hill: Boston Since 1630. ISBN 978-0-87023-923-6.
- Morris, Jerry (2005). Globe Pequot, ed. The Boston Globe Guide to Boston. ISBN 978-0-7627-3430-6.
- Vorhees, Mara (2009). Lonely Planet Boston City Guide (4 ed.). Lonely Planet. ISBN 978-1-74179-178-5.
- Wechter, Eric B.; et al. (2009). Random House Digital, Inc., ed. Fodor's Boston 2009. ISBN 978-1-4000-0699-1.
