froukje's weblog

Titel uit ‘If we were vampiers’ van Jason Isbell, hier gecoverd.

Stel we waren vampiers en dus onsterfelijk, zou dan de liefde minder intens zijn? Juist omdat onze tijd samen beperkt is, krijgt die meer waarde.

Een lied over vergankelijkheid als reden om dieper lief te hebben. Het is zo’n liedje waarbij de tijd even stil lijkt te staan.

It’s knowing that this can’t go on forever
Likely one of us will have to spend some days alone
Maybe we’ll get forty years together
But one day I’ll be gone
Or one day you’ll be gone

Klokkenmaker
Er was eens een meisje dat niet wist wat wachten was. Als ze dorst had, wilde ze onmiddellijk water. Als ze een idee had, moest het direct uitgevoerd worden. En als ze iets niet begreep, dan kon ze er niet tegen dat het antwoord nog even op zich liet wachten.

Ze leefde in een wereld vol schermen en knoppen, vol klokken en agenda’s, vol snelheid en geluid. Alles moest nú. Alles was urgent. Alles was altijd ‘aan’.

Maar diep van binnen voelde ze zich moe. Niet van rennen of springen, maar van het voortdurend zoeken naar iets wat nooit leek te komen.

Op een dag liep ze zomaar een oud bos in. Ze wist niet waarom. Ze had geen route, geen doel, geen tijd.

De bomen waren hoog en krom, alsof ze ouder waren dan alles wat ze ooit had gezien. Ze fluisterden zachtjes in de wind, woorden die ze niet kon verstaan, maar die haar toch raakten.

In het hart van het bos stond een houten huisje met een bordje:
“Hier woont de klokkenmaker die geen tijd maakt.”

Nieuwsgierig klopte het meisje aan. De deur ging open. Daar stond een oude man met witte wenkbrauwen als mist.

“Ik ben op zoek naar tijd,” zei het meisje.
“Wat voor tijd?” vroeg de klokkenmaker.
“De tijd die alles meteen oplost,” zei ze.
“Ah,” glimlachte hij. “Die tijd bestaat niet. Maar ik heb wel iets anders voor je.”

Hij nam haar mee naar een kamer vol klokken. Grote klokken, kleine klokken, klokken met sterren en klokken met bladeren… maar geen enkele klok had wijzers.

“Wat heb ik aan een klok zonder wijzers?” vroeg ze ongeduldig.
“Het is geen klok zonder tijd,” zei hij. “Het is een klok die jouw haast niet nodig heeft.”

Ze fronste haar wenkbrauwen.
“Luister goed,” zei hij. “Soms is wachten geen verlies van tijd, maar het groeien van iets dat jij nog niet kunt zien.”

“Zoals wat?”
“Zoals een zaadje dat denkt dat er niets gebeurt, terwijl het al wortel schiet.”

Het meisje werd stil. Voor het eerst in lange tijd. De woorden daalden langzaam in, als sneeuw die valt zonder geluid.

Ze koos een kleine klok uit, eentje met mosgroene randjes en een maan in het midden. Ze nam hem mee naar huis en zette hem op haar nachtkastje. Elke ochtend keek ze ernaar. Elke avond ook. En telkens herinnerde de klok haar eraan: niet alles hoeft nú.

Langzaam begon haar leven te veranderen. Ze ging vaker wandelen zonder bestemming. Ze stelde vragen zonder meteen een antwoord te eisen. Ze keek naar anderen met zachtere ogen. En als iemand verdrietig was, bleef ze gewoon stil naast hen zitten. Niet om het op te lossen, maar om erbij te zijn.

En op een dag, terwijl ze onder een boom zat en luisterde naar de wind, wist ze het ineens:

De dingen die er het meest toe doen, groeien niet onder druk, maar in stilte. In ruimte. In vertrouwen.

We leven in een tijd die alles versnelt, maar sommige dingen laten zich niet opjagen: liefde, rouw, inzicht, vertrouwen, herstel. Wie leert luisteren naar de tijd zonder wijzers, leert leven in het ritme van het hart.

Reflexie
Dat ongeduldige meisje had ik kunnen zijn. Ook ik vind wachten zeer irritant, ook ik wil direct en meteen antwoord op al mijn vragen. Maar ook ik wil graag leven in het ritme van mijn hart.

Ik las deze tekst ergens, en ja het is zo waar dus ik dacht ik deel ik het even met je.

Illustraties: Rien Poortvliet (1932-1995)

Een horloge mét wijzers
Op mijn tiende verjaardag kreeg ik van mijn ouders een horloge. Een Pontiac damesklokje met mijn naam gegraveerd aan de achterkant. Het was een traditie in ons gezin, op onze tiende een horloge te krijgen. Ik was er zo trots op!

Het horloge droeg ik dagelijks. Tot ik als doktersassistente aan de slag ging. Toen kocht ikzelf een (Hema)horloge met secondewijzer. Dat was voor mij handiger, ivm meten van de hartslag bij patiënten.

Het ‘oude’ klokje verdween in mijn sieradenkistje. Laatst wond ik het horloge weer eens op, het tikte wel maar gaf de juiste tijd niet meer aan. Ik vond op internet een horlogemaker en die heeft het klokje voor mij gemaakt. Ik kocht er een mooi leren bandje bij en nu, meer dan een half leven later, kan ik het horloge weer dragen. Ik ben er zo blij mee!

Het mooie van dit klokje is dat het een mechanisch uurwerkje heeft wat een heel leven lang meegaat. Ik hou ervan!

Stil knitting socks
Mijn lopende werkje: Een mooi wolletje voor een heerlijk paar herensokken. Streepjes breien, het blijft leuk

And… DONE!

Wolletje: Regia Teenage Color kleur: 5715 gecombineerd met restje 4-ply lichtblauw. 64 steekjes, 20 toer boord, 60 toer been en 70 toer voet tot teen. Hollandse hiel. 2.25mm naaldjes Zing van KnitPro

Sokkengarendeken
Bij alle sokken die ik brei houd ik een restje garen over en al helemaal wanneer ik een contrast kleur gebruik voor hakken en tenen. Van bovenstaande paar had ik 29 gram over.

Deze restjes gebruik ik in een deken. Ik begon er in 2024 mee.

Daarvoor had ik ook al eens zo’n deken gemaakt. Maar die werd aangevallen door de motten. Ook de toen nog klaar liggende restjes zagen de motten als een ‘all-you-can-eat-restaurant. Ja, zo raak je snel door je restjes sokkengaren heen. 🙈

Sokkengarendeken: 55 steekjes, naaldjes 2.25, 5.36 gram per vierkantje.

Us Douwe

Slotgroet

Kalm an, be kind & take care,
Lieve groet uit het mooie Olpae!

Titel uit: ‘Zolang de liefde maar blijft winnen’ van Daniël Lohues en gecoverd door Stephanie Struijk samen met het Noordpool Orkest. Een prachtig liedje. Ik deelde dit al eens eerder.

Op pad
Zo nu en dan ga ik naar de OMAH in de Gordyk. Het is zo’n ‘winkel-van-sinkel’-winkel. Van schroefjes tot plastic bakjes. Van puzzelboekjes tot garen. Dat laatste maakt dat ik er graag even rond snuffel.

De reden van mijn bezoekje was een mooi tuin ameublement die ik daar eerder zag en nu graag wilde kopen. Onze oude tuinset was op en naar het oud ijzer gedaan. Dit na 25+ jaren trouwe dienst. En stel, stel, stel… dat de temperatuur ineens richting voorjaar schiet, dan is het wel fijn om een tuinset te hebben.

Natuurlijk was dit gegeven hierboven een mooie gelegenheid om ook wat lekkers in te slaan. Ze hebben daar namelijk heerlijke koeken te koop.

En ja, nu we er toch zijn… ging ik ook even bij de bolletjes wol kijken aldaar.😇

Niet dat ik sokkenwol nodig had hoor. Ik bezit as I typ 45 bollen!

Dat kan ik uitleggen: Mijn wol-stash is namelijk een hobby op zich.

Dus toen ik bij de OMAH tussen de garens snuffelde belandden er zomaar twee bolletjes in mijn winkelmandje, gewoon naast de koeken (en chocola).

Ik hoor Janlief dan in mijn hoofd: ‘Word je er blij van? Doen!’ en ook een gevleugelde uitspraak van hem: ‘Hierboven kun je niet pinnen, hè!’ Heerlijk toch, zo’n man gun je iedere breister met een uit de hand gelopen garenverzameling!

‘Ik kan mijn grote garen voorraad wegzetten als zijnde essentieel onderdeel van ons noodpakket. Naast water, houdbaar eten, hoofdlampen, radio en hondenvoer behoord daar ook extra veel sokkenwol bij‘ aldus wol-hoarder Heida-Betten.

UFO-FO
UnFinished Object ofwel lopende werkje. FO betekend Finished Object. Ik heb onlangs wat van mijn naalden laten glijden, maar kan dit nog niet laten zien omdat het nog weggegeven moet worden. Wat er nu op mijn naalden staat daarvoor geldt hetzelfde.

AI
Artificiële (kunstmatige) Intelligentie baart mij zorgen. Natuurlijk kan deze technologie veel hulp bieden door de snelheid waarmee AI een antwoord kan genereren. AI kan super snel het hele internet af te struinen op zoek naar (hopelijk goede) antwoorden.

Onlangs circuleerde in Olpae een foto. Ik zag dat het met behulp van AI was gemaakt. Ik was verbaasd over alle commentaren eronder: Veel mensen (uit Olpae) die het gewoon voor waar aannamen! Het was dan wel ijzig hier, maar dit straatbeeld is echt wat overdreven. Bovendien zie je dat de onderkant van de foto niet klopt, ieder die deze situatie kent kon dat zien.

En nu is dit een grappige foto, het geeft niet of het waar is of niet. Maar hoe vaak zullen er foute foto’s en nep filmpjes rond gaan die de goegemeente dan ook voor waar aanneemt.

Ik vind het kwalijk dat we tegenwoordig zo moeten opletten of iets wel juist is. Dat geldt natuurlijk op alle fronten in de media. Het boek ‘Feitenkennis‘ van Hans Rowling wat ik vorig jaar las, opende hierin wel mijn ogen. Hier schreef ik over het boek van de Zweedse arts.

De snelheid waarmee AI zijn intrede maakt vind ik zorgwekkend. Ik zou liegen als ik zei dat ik geen gebruik maak van ChatGPT. Met een handwerk gerelateerde vraag scheelt het mijn een hoop surftijd op Google.

Maar misschien zijn mijn zorgen omtrent AI ongegrond en zal het zo’n vaart niet lopen. Vernieuwing brengt wel vaker eerst wat zorgen met zich mee.

Zo zou fietsen slecht voor de vrouw zijn, tenminste dat dacht men zo ergens in rond 1890. Artsen hadden allerlei bezwaren: het zou overbelasting van het vrouwenlichaam veroorzaken en zelfs hysterie. Tot Aletta Jacobs zich positief uitlaatte over deze vernieuwende vrouwenmobiliteit.

Wandelen
Van de week domineerde grijs het weerbeeld. We liepen in het Brandemeer dit is een deel van de Weerribben.

Dit gebied is ontstaan door de turfwinning vanaf de 16e eeuw.

Soms vatte het droge veen vlam, door blikseminslag maar ook door menselijk handelen in combinatie met droogte. Zo’n veenbrand kon stukken land doen verdwijnen waarna dit volliep met water. Vandaar de naam Brandemeer.

De Weerribben is dus een ‘gemaakt’ landschap van ongeveer 35 km2 groot.

Trufwinning is er al lang niet meer, maar nog steeds zijn de rietsnijders er in de winter druk doende.

We wandelen graag in dit gebied. Door de stilte en de uitgestrekte natuur is het er zo fijn. Zo zagen we de visotter al eens in dit gebied en ook spotte we er eens de Roerdomp. Nu zagen we enkele reeën, en zij ons.

Schermtijd
Moeten we wat met het schermtijd van onze hond?

Vooral natuurdocu’s zijn Douwe’s lievelings!

Slotgroet

Kalm an, be kind & take care,
Lieve groet uit het mooie Olpae!

Titel uit: ‘Arlington’ van de Canadese Folk/Bluegrass-groep The Wailin’ Jennys. Tekst: hier.

Een poëtisch liedje over de wind en een vogeltje. Symbolen voor rusteloosheid en zoeken naar thuis.

De wind, het heeft geen vaste plek, de wind is altijd in beweging want dat ìs de wind nu eenmaal. Het staat voor ontheemde mensen, het niet weten waar je hoort of thuis bent.

En dan het vogeltje, dat staat voor de menselijke ziel, die vrij en onrustig kan zijn. En altijd maar onderweg wil zijn.

(foto: Pinterest)

Het maakt het liedje wat weemoedig maar ook, juist misschien wel daarom, troostrijk tegelijkertijd.

Wistjedat-je
Wanneer nu, zo begin februari, de zon lekker schijnt dan voelt het al aan als voorjaar. Dat komt vooral omdat de vogeltjes er lustig op los fluiten. Dat voorzichtige lentegevoel, wanneer het nog winter is, heeft met het toenemen van daglicht te maken.

Onze gevederde vriendjes zijn daar supergevoelig voor. Hoe meer licht, hoe meer hormonen en daardoor zin om te fluiten. Zo bakenen ze hun territorium af. Jonge vogeltjes gebruiken dit winterfluiten dan weer om hun zang te oefenen. Op de grijze koude dagen laten de vogeltjes zich minder horen omdat ze dan vooral bezig zijn met overleven.

Eerste breisel
Vanaf mijn veertiende jaar brei ik al truien. Eerst voor mezelf, vervolgens voor mijn vorige man en voor onze kinderen. Ik dacht er toen nooit zo bij na. Ik deed het gewoon, ik vond het vooral leuk om te doen.

Mijn eerste trui: twee rechte panden en twee rechte mouwen. Gele mohair, wat mijn moeder voor me kocht. Ze vond dat je bij trui één al gewoon met mooi garen mocht breien. Mijn moeder gaf me daarmee ook het vertrouwen dat een trui breien me gewoon wel zou lukken. En hoe prachtig is het om meteen met fijn garen te kunnen breien.

Ik droeg die eerste trui graag.

Daarna maakte ik raglanconstructies, ronde halsen & v-halsen. En ook ging ik over in kleurwerk, reliëfsteken, ajour en kabels.

Al deze breisels waren nog op de rechte lange pennen. Toen had ik nog niet van verkorte toeren gehoord om pasvorm te verbeteren. Alles was vlak en plat gebreid. Eigenlijk niets mis mee.

Mouwen, die breide ik altijd tegelijkertijd, handig om twee gelijke mouwen te krijgen.

Trui voor Jan
Ik had nog wat petrol-kleurige wol liggen. Jaren terug gekocht bij de Aldi. Ik kocht 2 pakken van 10 bollen. Ik had toen nog een grotere maat en zou aan 10 bolletjes à 50 gram voor mezelf niet genoeg hebben.

Nu diepte ik het op uit mijn stash om er een trui voor Janlief mee breien.

Omdat ik het mezelf niet al te moeilijk wilde maken heb ik de trui gebreid op de ‘ouderwetse’ manier, zoals ik in mijn tiener- en twintigerjaren altijd deed. Ik had een leuke patroon bij Drops Design gezien, de Twilight Ridge Sweater. Een streep door een reliëfsteekje en dat paste ik toe in dit breiwerk.

Ik heb de maten aangehouden van een goed passende trui van Jan. Met behulp van een proeflapje en met het Breiboek met schema’s kon ik gemakkelijk de hals lijn en meerderingen van de mouwen breien. Easy peasy!

Heerlijk om zo een trui te breien.

Uiteindelijk had ik net iets meer dan 10 bollen garen nodig.

Ik heb dus nog echt genoeg om voor mezelf ook een vestje te breien. Hahaha, ik zie ons al lopen als ANWB-stelletje!

Zo’n platte constructie heeft een klein nadeel: Je moet de stukken nog wel ‘aan-elkaar en in-elkaar’ zetten.

Even een fotoshoot:

En… hij is er blij mee!

Het roodborstje
Het roodborstje heeft in veel culturen een speciale betekenis.

Het vogeltje wordt gezien als brug tussen de werelden. Zo ziet de Keltische traditie het roodborstje als teken van een overledene die je gedag komt zeggen. Zoiets als ‘je bent niet alleen’.

Wanneer je aan de wandel bent en zo ineens zie je het dappere vogeltje, zo dichtbij, alsof het je aankijkt. Precies op het juiste moment. Een fijn idee, zo vind ik.

Maar ik zie dat ‘Dag piekje!*’ ook wel terug als ik toevallig iemand spreek die het dan over mijn moeder heeft. Het zijn zulke bijzondere (en vaak korte) ontmoetingen die indruk op mij maken, omdat ik ze zo label: als begroeting.

*Mijn moeder noemde mij ‘piekje’ wat ‘kuikentje’ betekent in het Stellingwerfs. Wel een logische naam voor de benjamin van een poelier.

Er is een oude legende die vertelt hoe het kleine moedige roodborstje aan zijn rode borst kwam:

Op een koude winteravond brandde er een groot vuur om de mensen en dieren warmte te geven. Terwijl de vlammen knetterden, merkten de dieren op dat het vuur langzaam aan het doven was. Zonder het vuur zouden ze bevriezen. Maar niemand durfde dicht genoeg bij de vlammen te komen om het aan te wakkeren. Toen kwam er een klein, onopvallend vogeltje want toen had ze nog geen rood borstje.

Ze vloog moedig naar het vuur, wapperde met haar vleugels en blies zachtjes om de vlammen opnieuw op te laten laaien. Terwijl ze dat deed, schroeide de hitte en vonken haar borstveertjes. Ondanks de pijn ging het vogeltje door totdat het vuur weer volop brandde en iedereen gered was van de kou.

(foto van Pinterest)

Als beloning voor haar moed en onzelfzuchtigheid gaf de natuur het vogeltje een blijvende herinnering aan haar dappere daad: de rode borst die sindsdien elke roodborst siert.

Het geliefde roodborstje, een vogeltje van moed, opoffering en warmte.

Bij de weg
Het is dit weekend weer de jaarlijkse tuinvogeltelling, tel je ook mee?

Dit is wel een eigen foto: het ijsvogeltje. Een super-moeilijk vogeltje om te fotograferen, vandaar lang niet scherp.

Slotgroet

Kalm an, be kind & take care,
Lieve groet uit het mooie Olpae!

Dit liedje is een ode om het rustiger aan te doen. De alledaagse dingen van het leven te zien, zoals de bloemen die groeien, aldus schrijver Paul Simon. Hier een cover.

Snelle mode
Zo vertaal je de term ‘fast fashion’. Snel of fast is in de hedendaagse maatschappij een veel voorkomend woord. Of het nu gaat over fast food, fast living of fast media.

Het verwijst naar snelheid, oppervlakkigheid en goedkoop. Vaak gaat dat fast ten koste van kwaliteit, duurzaamheid en welzijn.

Zo staat fast fashion voor snel geproduceerde kleding. Vaak gemaakt van slechte kwaliteit stoffen om het trendgevoelige truitje zo goedkoop mogelijk te maken. Doordat een trend ook weer snel over waait is kwaliteit niet van belang. Het toch al goedkope truitje wordt immers weer rap weggegooid. Wij Nederlanders kopen gemiddeld zo’n 50 kledingstukken per jaar. Idioot best veel toch?

Doel: veel produceren, veel verkopen, veel winst.

Dat dit een grote ecologische impact heeft is logisch. De productie vergt veel water, energie en chemische stoffen. Ofwel veel vervuiling en CO2 uitstoot. Maar ook sociaal gezien: lage lonen, onveilige werkomstandigheden en lange werkdagen.

Slow fashion
Tegenover fast fashion staat slow fashion. Kleding gemaakt met respect voor het milieu. Waarbij kwaliteit en tijdloos belangrijk is.

Kleding uit de kringloopwinkel valt ook onder slow fashion. Al jaren struin ik de kringlopen af voor leuke rokjes (zie foto verderop in deze blog), jurkjes en vestjes.

Vooral het duurzame ervan spreekt me aan. Zo zag ik dit etiket voorbij komen. Hoe leuk zou het zijn als in alle kwalitatief goede kleding zo’n label gestikt zou worden.

Naast dat ik kringlopen voor kleding (en ander spulletjes) fijn vind om te doen, maak ik ook graag zelf kleding. Een leuk lapje omtoveren in een rokje. Of een bolletje garen omzetten in een paar sokken of een vestje is ook prettig.

De lol van het maken alleen al: het creatief en nuttig bezig zijn.

En wanneer ik dan een truitje, dat ik maakte, steek voor steek, met geduld, aandacht & plezier af heb, dan geeft dat waarde. Waarde die zit in het zelfmaken en mijn eigen gevoel van trots.

Zelf maken neemt de nodige tijd. Zo kosten zelfgebreide sokken om precies te zijn 12 uren breitijd, maar deze sokken gaan wel jaren mee. De sokken van die blauwe/witte winkel zijn met 2 keer dragen al kapot.

Bovendien zijn zelfgebreide sokken veeuuul leuker!

Spencer
In mijn stash vond ik 6 bolletjes à 50 gram zwarte Limbo Superwash van Schoeller + Stahl. 100% wol.

Een gegeven draadje. Toen ik een proeflapje maakte, op oudjaarsavond, kwam ik er al snel achter dat ik niet de enige was die aangetrokken werd door dit draadje. Er was van gesnoept!

Toen ik de draadbreukjes ontdekte heb ik eerst alle 6 bolletjes wol afgewikkeld en opgewikkeld. Dit om de schade te taxeren. Gelukkig waren maar 2 van de 6 bolletjes aangevreten.

Ik gebruikte een gaatjespatroon ofwel lacepatroontje, dit noem je ook wel ajourpatroontje.

Dit patroontje spotte ik bij de Glam Gillet, een patroon van Durable.

Ik maakte een proeflapje: 10 cm = 17 steken met pen 3.5 mm. Voor een voorpand van 47 cm breed had ik dus 80 steken nodig = 160 steken in het rond.

Ik heb uit de nalatenschap van mijn moeder een handig boek vol tabellen om truien en vesten te breien, van kleine babymaatjes tot grote herenmaten.

Hierin wordt niet gesproken over naalddiktes maar worden alleen de steekverhoudingen genoemd.

Wanneer je een proeflapje maakt, dan kun je dit omrekenen en weet je precies het aantal steken per pand, de minderingen en de meerderingen van de hals en de mouwen. De keuze uit raglan, ingezette mouw of de dropped shoulder constructie. Een ronde hals of een v-hals.

Ik pakte het schema van mijn steekverhouding en maakte de grootte die ik wenste.

En zo was het breien van deze spencer een appeltje / br eitje

Uiteindelijk hield ik zelfs nog 84 gram garen over van de 300 gram.

Zwart garen = een uitdaging! Met zwart breien is alsof je in het donker zit te breien. Echt, ik snap nu waarom de wolwinkels weinig zwart garen verkopen. Maar allah, ik ben blij met het resultaat!

Super wash vs non-super wash
Bovenstaande gelezen te hebben, dan kun je misschien denken: Hey Froukje, je breit met superwash garen: dàt is toch niet duurzaam?

Klopt! Maar ik wil vooral opbreien wat ik nu aan garen heb liggen. En dat is sowieso duurzaam, immers de wol ‘is er al’.

Biij nieuwe garen-aankopen zal ik eerder de keuze maken voor non-superwash.

Superwash garen is namelijk chemisch behandeld zodat het in de wasmachine kan. De schubben van de vezel worden door dit milieubelastende proces gladgemaakt, zodat het minder krimpt of gaat vervilten.

Bij kleding wat vaak gewassen wordt zoals babyspulletjes en sokken is de keuze voor superwash-garen misschien beter. Want wat ook meespeelt is dat iets een lange levensduur heeft. Als een non-superwash babytruitje na 1 x wassen vervilt is en niet meer draagbaar is dan kun je immers niet spreken van duurzaam.

Wijsheid hoeft niet ingewikkeld te zijn

Earste jierdei fan ús beppesizzer
Onze pretletter Ninte werd 1 jaar. Wat gaat zo’n eerste jaar toch snel voorbij.

Slotgroet

Kalm an, be kind & take care,
Lieve groet uit het mooie Olpae!

‘Wintersong’ van de Britse Isabella Sophie Tweddle, die als liedjesschrijfster luistert naar de naam Billie Marten.

Twentyfourseven
We zijn er niet op gebouwd om 24/7 bereikbaar te zijn. Onafgebroken bliepjes ofwel die meldingen, houden ons constant alert, zelfs als er eigenlijk niets aan de hand is.

Maar ons lichaam en brein zijn ontworpen voor een natuurlijk ritme. Constant ‘aan’ staan gaat dat ritme tegen, waardoor je onherroepelijk fysieke en mentale problemen krijgt.

Voorpootjes
We zijn eraan gewend geraakt om altijd de telefoon in onze voorpootjes geklemd te hebben. Zelfs op de wc zitten we nog met dat schermpje voor ons snuitje. Maar liefst 64% van alle Nederlanders doet dat.

Het veelvuldig telefoongebruik maakt niet alleen onze ogen vermoeid, het trekt ook een wissel op ons brein, dat met het kijken naar je schermpje dus ook constant ‘aan’ staat.

We hebben behoefte aan periodes van inspanning en dan weer ontspanning, van focus en dan weer afleiding, van betrokkenheid en de daaropvolgende rust.

Ons zenuwstelsel heeft namelijk 2 standen:
Het sympathisch systeem: actie, stress en focus.
Het parasympathisch systeem: herstel, rust en vertering.

We hebben beide broodnodig!

Met zoveel informatie die op ons afkomt, now-a-days, zijn natuurlijke pauzes moeilijk te vinden. Daarom voelen gestage, repetitieve ritmes vaak prettig aan; ze bieden de geest een voorspelbaar rustpunt.

Rust in ritme
Het breien van sokken, het haken van een deken, het borduren van een tafelkleed, maar ook bijvoorbeeld het kneden van deeg geven de nodige rustpunten.

Iets maken heeft over het algemeen zijn eigen ritme: het steek voor steek breien, wat het ook mag worden, het is de herhalende beweging.

Het lost de moeilijke dingen echt niet op, maar het kan je geest wel wat ademruimte geven. Zelfs een paar voorspelbare momenten kunnen de hersenen helpen tot rust te komen na zoveel informatie.

Still knitting socks
Eind van vorig jaar breide ik nog een paar herensokken. Voor de schoonvader van dochterlief.

Het bolletje kocht ik op de Handwerkbeurs afgelopen november bij Wolhalla.

Een heerlijk wolletje van Meilenweit en wel de ‘Denim Mix’. Het breide fantastisch en het paar behaalde dan ook snel de finish. 

Warme winter wolletjes
Voor zuslief maakte ik een verjaardags-kadootje: een moebius, dat is een kol met een slag erin.

Patroon is van Linda van Wolhobby met de naam ‘Aeterna’. Ik had nog garen over waar ik een paar vingerloze wanten van maakte met het patroon van Marleen. Ik deed de boordjes met een koffieboontje, lekker stretchy.

Ik gebruikte een wolletje wat zus eens meenam uit Nieuw Zeeland. Een merino/possum draadje. Hier schreef ik al over dit garen. Ze was er blij verrast mee.

Work in progress
Vaak heb ik veel werkjes op de pennen. Soms tik ik de 10 wel aan! Zo heb ik altijd wat te kiezen. Ik pak dan het werkje waar ik op dat moment graag aan werk. Ik had aan het eind van 2025 best wat werkjes afgerond. En nu heb ik (nog maar) 3 wip’s!

Ik ben er echter nog niet achter of ik dit nu fijn vindt of juist niet.

Foto: Mijn Ravelry Project Pagina.

Voor nu heb ik met mezelf afgesproken om niets nieuws op te zetten. Alhoewel ik in mijn hoofd de volgende cast-on’s al gepland heb hoor. Wordt vervolgd.

Winterwonderland
Deze week is het bal winter! Het ontwricht de maatschappij enigszins. Scholen dicht, openbaar vervoer gedeeltelijk plat. Het maakte mijn wandelingen hier in Olpae uitdagend.

Maar ook wonderschoon.

Soms kon ik genieten van de ochtendzon die over het winterlandschap opkwam maar ook veelvuldig trof ik harde wind en sneeuwbuien.

Ik ben een piepert als het om gladde wegen gaat. Soms was onze straat echt één ijsbaan.

Dan laat ik het rondje-hondje graag aan Jan over. Douwe is een enthousiaste hond en trekt me dan zo omver op die ijzige vlakte.

Dus loop ik minder kilometers dan goed voor me is, ’t is niet anders. Het wordt vanzelf weer voorjaar.

Slotgroet
De winter leert ons de waarde van stilte en eenvoud.

Kalm an, be kind & take care,
Lieve groet uit het mooie Olpae!

Life is a series of tiny little miracles.
Notice them.

Alle goeds voor 2026!

Als ik terugkijk op 2025, dan kan ik met een glimlach zeggen dat het een jaar was waarin ik veel handwerkjes van de naaldjes liet glijden.

Maar handwerken is voor mij echt geen wedstrijd en geen lijstje wat afgevinkt moet worden. Het gaat niet om getallen.

Het gaat wel om het plezier wat ik erin vindt. Handwerken brengt mij vooral ook rust. En ik kan er mijn creativiteit in kwijt.

Eén getal wil ik benoemen. Ik breide 38 paar sokken. Kleine sokjes (13) maar ook grote maten (25).

Elk paar werd met liefde en aandacht gemaakt met vaak de ontvanger in gedachte. Iemand blij maken met handwerk voelt minstens zo waardevol als het maken zelf.

Als ik één ding meeneem uit dit jaar, dan is het dit: handwerk draait niet om hoeveel je maakt, maar om wat je brengt, en wat je ermee kunt geven aan een ander.

En ik verheug me dan ook op alles wat mijn handen in het nieuwe jaar weer mogen creëren.

Naast het handwerken gebeurde er nog veel meer. Ik wandelde om en nabij 3100 km, las en luisterde 32 boeken (perfect te combineren met wandelen en breien) en we maakten drie prachtige reizen richting het zuiden.

En het allerbelangrijkste: er kwamen twee kleindochters bij!

Dat maakt 2025 niet alleen creatief en actief, maar vooral een jaar om heel dankbaar voor te zijn.

Conclusie over 2025: veel stappen, veel steken, veel verhalen en heel veel geluk.

Slotgroet
Ik eindig deze laatste blog met mijn mooiste Olpae-foto van 2025.

Kalm an, be kind & take care,
Lieve groet uit het mooie Olpae!

‘A long december’ van de Amerikaanse band Counting Crows. Dit liedje deelde ik al eerder. Het gaat over terugkijken op het afgelopen jaar maar ook over vooruitkijken naar een nieuw jaar, hopelijk een mooie toekomst die voor ons ligt.

Een lange decembermaand en er is reden om te geloven dat
dit jaar misschien beter zal worden dan het vorige.
De dagen gaan nu zo snel voorbij.

Bee Creative Mittens
Ik maakte vingerloze handschoenen. Volgens een mooi kleurwerkpatroon van van Catharina Duden. Deze Duitse mevrouw noemt zichzelf Ducathi.

Ik gebruikte twee bolletjes Drops Fabel (kleur 111 en 200) en een wolwit bolletje sokkenwol van Belday Home. Naaldjes 2.25 voor boordjes en voor het kleurwerk 2.75 mm.

Door het kleurwerk zijn de mofjes winddicht en heerlijk warm. Dat komt door de ‘flows’ aan de achterkant, dat geeft eigenlijk een dubbel laagje textiel.

‘Flows’ (vaak floats genoemd in het Engels) zijn de losse draden die je aan de achterkant van je breiwerk meeneemt bij meerkleurig breien, een soort van ‘meegedragen draden’.

Om te voorkomen dat die draden te los hangen zet je ze bij meer dan 3 steken van de andere kleur vast achter het werk. Daar is een handig handigheidje voor. Zie hier.

Laat de winterkou nog maar even aanblijven. Ik ben er klaar voor!

Kleurwerkbreien zo leuk om te doen!

Stil zijn
Ik hoorde filosoof Rik Peels vertellen. Ik deel het even hieronder want zijn woorden zijn zo waar.

‘We leven in een tijd waarin de stilte ons vaak ontnomen wordt.
Want er zijn allerlei partijen die willen onze aandacht hebben.
En veelal vanuit hele banale, commerciële motieven.

We vullen elk moment met iets van media.
En vaak ook dingen waarvan we achteraf denken:
Dat was eigenlijk niet zo nodig.

En daardoor ontberen we de tijd om naar binnen te keren.
Dus als je nooit stil bent en altijd maar door raast met je werk en alle verplichtingen en kleine afleidingen dan is er een risico dat je langs het wonder van het leven heenloopt.

En dat wonder zit overal.
Dat zit in onszelf maar ook in de mensen om ons heen, de schoonheid van de natuur.

Dus we hebben de stilte nodig om de rijkheid van het leven te (her)ontdekken.’

Kleerhanger-hanger
Afgelopen zomer ging ik met allerlei kleurtjes katoen aan de haak.

Ik maakte kleerhanger-hangers. Twee vierkantjes op elkaar met een ophanglusje eraan. Elke hangertje vulde ik met gedroogde lavendel dat we mee namen uit Frankrijk.

Het was een aardigheid om zulke aardigheidjes te maken. Allemaal gemaakt voor dierbare vrouwen (m/v) in mijn naaste omgeving.

Als de lavendel is uitgegeurd dan past er ook een amber-blokje in.

En nu zijn ze allemaal weggegeven.

Eigenlijk zou ik er ook nog een paar voor hier in huis kunnen maken.

Verjaren
Ik mag er weer een jaar bij rekenen. Nu staat mijn leef-tijd op 57 jaar. En daar ben ik dankbaar voor.

Wandelen in Vledderveen

Goede mensen brengen je geluk.
Slechte mensen geven je een les.
Maar de meest dierbare mensen schenken je een herinnering.

Het zijn de kleine dingen die het doen
Het zijn de kleine dingen die mijn dag met goud omranden.

Het zien van een eekhoorntje dat vliegensvlug springt van boom naar boom. Het spotten van de grote bonte specht zó in ons voortuintje. De zonnestralen die dansen op het riet. Het gadeslaan van Douwe die contact maakt met een paard in de wei. Juist die momenten, daar kan ik zo blij van worden.

En wanneer ik de dag start met een frisse wandeling terwijl ik de zon dan zo zie opkomen, dan kan mijn dag eigenlijk al niet meer stuk!

Slotgroet

Kalm an, be kind & take care,
Lieve groet uit het mooie Olpae!

‘A good enough day’ van de Canadees Royal Wood.

Het is een dag die goed genoeg is om lief te hebben..
Als het niet vandaag is, dan wanneer wel?
Hoewel de zon misschien niet helder is
Als we in onze ziel kijken, is er licht.

Een liedje over acceptatie van imperfectie: het idee dat niet elke dag geweldig hoeft te zijn om waardevol te zijn. Rust vinden in het gewone: kleine, alledaagse momenten kunnen genoeg zijn om tevredenheid te ervaren. En loslaten van verwachting: het omarmen van een dag die ‘goed genoeg’ is in plaats van perfect te willen leven. Nou ja, dat dus.

Vierde advent
Het vierde kaarsje staat voor Liefde.

Liefde is het licht dat we elkaar geven wanneer de dagen kort zijn.

Uit
We waren naar de voorstelling van Tim Knol genaamd ‘Wanderings’. Dat is het Engelse woord voor ‘Omzwervingen’. Knol liet wat van zijn avonturen zien van over de hele wereld. Zo zagen we Kaap Hoorn op Chili voorbij komen en de prachtige natuur van Noorwegen.

Wat kan die man toch muziek maken! In zijn ééntje gaf hij acte de présence. Staand in een halve cirkel met gitaren.

We hebben Knol al een paar keer zien optreden. In 2019 ging ik zelfs een keer met Tim op de foto.

Intussen zijn we allebei 30 kg afgevallen. Dat was wel een reden om opnieuw samen te poseren vonden we beide.

Het voelde best awkward zo’n selfie. En bovendien is de combi van een foto nemen en poseren geen gelukkige combi mijnerzijds. Gelukkig was Tim er wel handig in en nam een foto van ons samen.

Sjaal
Ik had nog geen sjaals dus maakte ik er ééntje! 😉 Ik haakte de rechte-driehoek-sjaal van It’s a Sarah. Een heerlijk patroon!

Als finishing touch haakte ik er een schulprandje omtoe. Het was een feestje om met de kleuren te spelen. Ik weet zeker dat dit niet de laatste rechte-driehoek-sjaal is.

Naast het schulprandje paste ik ook de breedte en lengte aan. Zo maakte ik 9 driehoeken van 25 toeren en deed die aan elkaar. De sjaal werd hierdoor minder breed en extra lang. Zo heb je bij het omdoen van de sjaal niet zo dikke knoop met stof onder je kin.

Ik gebruikte Merino sokkengaren geverfd door Bresni’s wool en een haaknaald van 2.5 mm.
Het roze garen was een sokkenwolletje van Durable Soqs.

Blij mee!

Adventkal
De moebius, de kol met de naam ‘Aeterna’ van Linda van Wolhobby groeit elke dag twee toeren. Zo leuk! Hier en hier schreef ik er al over.

Wandelen

VocaLinde
Elk jaar geven we als koor een kerstconcert. Zo ook afgelopen vrijdag. Het was ons laatste concert onder leiding van Hinke Jelsma, zij nam na ruim 35 jaar afscheid als dirigente van ons koor.

Jammer genoeg konden we de kerk van Olpae niet gebruiken vanwege een verbouwing. Maar dat mocht de pret niet drukken: het was een gezellig en muzikaal samenzijn. Hier en hier twee van onze nummers.

Slotgroet

Kalm an, be kind & take care,
Lieve groet uit het mooie Olpae!