Ir al contenido

venio

De Wikcionario, el diccionario libre
veniō
clásico (AFI) /ˈwe.ni.oː/
eclesiástico (AFI) /ˈve.ni.o/
silabación ve-ni-ō
acentuación esdrújula
longitud silábica trisílaba
rimas e.ni.o, e.ni.oː

Etimología

[editar]

Del protoitálico *gʷn-je/o-, y este del protoindoeuropeo *gʷm-ie/o-.[1] Compárese el sánscrito गच्छति (gácchati) ("mover", "venir"), el griego antiguo βαίνω (baino, 'ir') y el gótico 𐌵𐌹𐌼𐌰𐌽 (qiman, 'venir').[1]

Verbo intransitivo

[editar]
1
Venir, ir, llegar.
2
Atacar, poner pleito (a extraños).
3
Presentarse.
4
Producirse, suceder, acontecer.
5
Caer, ir a parar, legar (a una situación o estado determinado).
6
Pasar.
  • Uso: figurativo
7
Caer en suerte, corresponder (por suerte o por herencia).
8
Nacer, provenir.
9
Salir (un astro).
10
Crecer, germinar (una planta).

Conjugación

[editar]
Conjugación de veniō, venīre, vēnī, ventum(cuarta conjugación, defectivo, regular) []
Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo venīre, vēnisse
Infinitivo pasivo venīrī
Participio activo veniēns, ventūrus
Participio pasivo veniendus, ventus
Gerundio veniendī, veniendō, veniendum
Supino ventum, ventū
Formas personales
Modo indicativo
ego is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Presente veniō venīs (id)venit venīmus venītis veniunt
Pretérito imperfecto veniēbam veniēbās (id)veniēbat veniēbāmus veniēbātis veniēbant
Futuro veniam veniēs (id)veniet veniēmus veniētis venient
Pretérito perfecto vēnī vēnistī (id)vēnit vēnimus vēnistis vēnērunt, vēnēre
Pretérito pluscuamperfecto vēneram vēnerās (id)vēnerat vēnerāmus vēnerātis vēnerant
Futuro perfecto vēnerō vēneris (id)vēnerit vēnerimus vēneritis vēnerint
Presente pasivo (id)venītur
Pretérito imperfecto pasivo (id)veniēbātur
Futuro pasivo (id)veniētur
Modo subjuntivo
ut ego ut tū ut is, ut ea, ut id ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Presente veniam veniās (id)veniat veniāmus veniātis veniant
Pretérito imperfecto venīrem venīrēs (id)venīret venīrēmus venīrētis venīrent
Pretérito perfecto vēnerim vēnerīs (id)vēnerit vēnerīmus vēnerītis vēnerint
Pretérito pluscuamperfecto vēnissem vēnissēs (id)vēnisset vēnissēmus vēnissētis vēnissent
Presente pasivo (id)veniātur
Pretérito imperfecto pasivo (id)venīrētur
Modo imperativo
(tū) (is, ea, id) (vōs) (eī, eae, ea)
Presente venī (id) venīte
Futuro venītō (id)venītō venītōte veniuntō
Presente pasivo (id)
Futuro pasivo (id)venītor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, cambio ortográfico, irregularidad

Información adicional

[editar]

Referencias y notas

[editar]
  1. 1 2 Michiel de Vaan. Etymological Dictionary of Latin and the Other Italic Languages. Página 661. Editorial: Leiden. Brill, 2008. ISBN: 9789004167971.