Ir al contenido

sino

De Wikcionario, el diccionario libre
sino
pronunciación (AFI) [ˈsino]
silabación si-no
acentuación llana
longitud silábica bisílaba
rima i.no

Etimología 1

[editar]

Compuesto de si y no.

Conjunción adversativa

[editar]
1
Si aparece en preguntas o precedido de negación expletiva, indica que una única persona cumple con lo expresado.
2
Después de una expresión negativa, introduce una positiva.
3
Relacionado con una negación, expresa una excepción.

Locuciones

[editar]
  • sino también: expresa una adición de otro argumento. Se usa con la locución adverbial no sólo.

Traducciones

[editar]
Traducciones []

Etimología 2

[editar]

Del latín signum ("señal celeste, constelación").

Sustantivo masculino

[editar]

sino¦plural: sinos

1
Situación a la que supuestamente se llega de forma inevitable, impulsado por una fuerza desconocida e irresistible.
2
Dificultad o falla en un razonamiento o propósito.

Locuciones

[editar]

Véase también

[editar]

Traducciones

[editar]
Traducciones []
sino
clásico (AFI) /ˈsi.noː/
eclesiástico (AFI) /ˈsi.no/
silabación si-nō
acentuación llana
longitud silábica bisílaba
rimas i.no, i.noː

Etimología

[editar]

Del protoitálico *sine/o-, y este del protoindoeuropeo *tḱei-/tḱi- ("construir").[1] Compárese el sánscrito kṣáyat ("vivir"), el avéstico gatha šaēitī ([3.pers.sg.] "vivir") y el griego antiguo κτίζειν (ktídzein) ("fundar", "construir").[1]

Verbo transitivo

[editar]
1
Dejar, permitir.

Conjugación

[editar]
Conjugación de sinō, sinere, sīvī, situm(tercera conjugación, regular) []
Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo sinere, sīvisse, siisse
Infinitivo pasivo sinī
Participio activo sinēns, sitūrus
Participio pasivo sinendus, situs
Gerundio sinendī, sinendō, sinendum
Supino situm, sitū
Formas personales
Modo indicativo
ego is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Presente egosinō sinis is, ea, idsinit nōssinimus vōssinitis eī, eae, easinunt
Pretérito imperfecto egosinēbam sinēbās is, ea, idsinēbat nōssinēbāmus vōssinēbātis eī, eae, easinēbant
Futuro egosinam sinēs is, ea, idsinēt nōssinēmus vōssinētis eī, eae, easinent
Pretérito perfecto egosīvī, siī sīvistī, siistī is, ea, idsīvit, siit nōssīvimus, siimus vōssīvistis, siistis eī, eae, easīvērunt, siērunt, sīvēre, siēre
Pretérito pluscuamperfecto egosīveram, sieram sīverās, sierās is, ea, idsīverat, sierat nōssīverāmus, sierāmus vōssīverātis, sierātis eī, eae, easīverant, sierant
Futuro perfecto egosīverō, sierō sīveris, sieris is, ea, idsīverit, sierit nōssīverimus, sierimus vōssīveritis, sieritis eī, eae, easīverint, sierint
Presente pasivo egosinor sineris, sinere is, ea, idsinitur nōssinimur vōssiniminī eī, eae, easinuntur
Pretérito imperfecto pasivo egosinēbar sinēbāris, sinēbāre is, ea, idsinēbātur nōssinēbāmur vōssinēbāminī eī, eae, easinēbantur
Futuro pasivo egosinar sinēris, sinēre is, ea, idsinētur nōssinēmur vōssinēminī eī, eae, easinentur
Modo subjuntivo
ut ego ut tū ut is, ut ea, ut id ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Presente ut egosinam ut tūsinās ut is, ut ea, ut idsinat ut nōssināmus ut vōssinātis ut eī, ut eae, ut easinant
Pretérito imperfecto ut egosinerem ut tūsinerēs ut is, ut ea, ut idsineret ut nōssinerēmus ut vōssinerētis ut eī, ut eae, ut easinerent
Pretérito perfecto ut egosīverim, sierim ut tūsīverīs, sierīs ut is, ut ea, ut idsīverit, sierit ut nōssīverīmus, sierīmus ut vōssīverītis, sierītis ut eī, ut eae, ut easīverint, sierint
Pretérito pluscuamperfecto ut egosīvissem, siissem ut tūsīvissēs, siissēs ut is, ut ea, ut idsīvisset, siisset ut nōssīvissēmus, siissēmus ut vōssīvissētis, siissētis ut eī, ut eae, ut easīvissent, siissent
Presente pasivo ut egosinar ut tūsināris, sināre ut is, ut ea, ut idsinātur ut nōssināmur ut vōssināminī ut eī, ut eae, ut easinantur
Pretérito imperfecto pasivo ut egosinerer ut tūsinerēris, sinerēre ut is, ut ea, ut idsinerētur ut nōssinerēmur ut vōssinerēminī ut eī, ut eae, ut easinerentur
Modo imperativo
(tū) (is, ea, id) (vōs) (eī, eae, ea)
Presente (tū)sine (is, ea, id) (vōs)sinite (eī, eae, ea)
Futuro (tū)sinitō (is, ea, id)sinitō (vōs)sinitōte (eī, eae, ea)sinuntō
Presente pasivo (tū)sinere (is, ea, id) (vōs)siniminī (eī, eae, ea)
Futuro pasivo (tū)sinitor (is, ea, id)sinitor (vōs) (eī, eae, ea)sinuntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, cambio ortográfico, irregularidad

Referencias y notas

[editar]
  1. 1 2 Michiel de Vaan. Etymological Dictionary of Latin and the Other Italic Languages. Página 568. Editorial: Leiden. Brill, 2008. ISBN: 9789004167971.