Ir al contenido

rego

De Wikcionario, el diccionario libre

Gallego

[editar]
rego
no gheadante (AFI) [ˈreɣ̞ʊ]
gheadante (AFI) [ˈreħʊ]
silabación re-go
acentuación llana
longitud silábica bisílaba
rimas e.ħo, e.go

Etimología

[editar]

Si puedes, incorpórala: ver cómo.

Sustantivo femenino

[editar]
Singular Plural
rego regos
1
Riego.
2
Surco.

Forma flexiva

[editar]

Forma verbal

[editar]
1
Primera persona del singular (yo) del presente de indicativo de regar o de regarse.
regō
clásico (AFI) [ˈrɛ.goː]

Etimología

[editar]

Del protoitálico *reg- (-e/o-), y este del protoindoeuropeo *h₃reģ- (-e/o-) ("estirar", "dirigir").[1] Compárese el umbro rehte ('correcto'), el marrucino regen- (-[ai] sufijo vocal incierto, 'reina'), el protocelta *rege/o- ('poner'), el sánscrito raj- ("estirar", "dirigirse") y ráji- ('dirección'), el avéstico clásico rāzaiia- ('dirigir'), el griego antiguo ορέγω (orégo, 'estirar'), el prusiano antiguo rāsta ("derecho", "correcto", "verdadero"), el gótico -𐍂𐌰𐌺𐌾𐌰𐌽 (-rakjan, 'estirar') y el alemán antiguo re(c)chan ('estirar').[1]

Verbo transitivo

[editar]
1
Dirigir, guiar, conducir.
2
Gobernar, dirigir.
3
Determinar.
4
Llevar o conducir por el buen camino.

Conjugación

[editar]
Conjugación de regō, regere, rēxī, rēctum(tercera conjugación, regular) []
Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo regere, rēxisse
Infinitivo pasivo regī
Participio activo regēns, rēctūrus
Participio pasivo regendus, rēctus
Gerundio regendī, regendō, regendum
Supino rēctum, rēctū
Formas personales
Modo indicativo
ego is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Presente egoregō regis is, ea, idregit nōsregimus vōsregitis eī, eae, earegunt
Pretérito imperfecto egoregēbam regēbās is, ea, idregēbat nōsregēbāmus vōsregēbātis eī, eae, earegēbant
Futuro egoregam regēs is, ea, idregēt nōsregēmus vōsregētis eī, eae, earegent
Pretérito perfecto egorēxī rēxistī is, ea, idrēxit nōsrēximus vōsrēxistis eī, eae, earēxērunt, rēxēre
Pretérito pluscuamperfecto egorēxeram rēxerās is, ea, idrēxerat nōsrēxerāmus vōsrēxerātis eī, eae, earēxerant
Futuro perfecto egorēxerō rēxeris is, ea, idrēxerit nōsrēxerimus vōsrēxeritis eī, eae, earēxerint
Presente pasivo egoregor regeris, regere is, ea, idregitur nōsregimur vōsregiminī eī, eae, eareguntur
Pretérito imperfecto pasivo egoregēbar regēbāris, regēbāre is, ea, idregēbātur nōsregēbāmur vōsregēbāminī eī, eae, earegēbantur
Futuro pasivo egoregar regēris, regēre is, ea, idregētur nōsregēmur vōsregēminī eī, eae, earegentur
Modo subjuntivo
ut ego ut tū ut is, ut ea, ut id ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Presente ut egoregam ut tūregās ut is, ut ea, ut idregat ut nōsregāmus ut vōsregātis ut eī, ut eae, ut earegant
Pretérito imperfecto ut egoregerem ut tūregerēs ut is, ut ea, ut idregeret ut nōsregerēmus ut vōsregerētis ut eī, ut eae, ut earegerent
Pretérito perfecto ut egorēxerim ut tūrēxerīs ut is, ut ea, ut idrēxerit ut nōsrēxerīmus ut vōsrēxerītis ut eī, ut eae, ut earēxerint
Pretérito pluscuamperfecto ut egorēxissem ut tūrēxissēs ut is, ut ea, ut idrēxisset ut nōsrēxissēmus ut vōsrēxissētis ut eī, ut eae, ut earēxissent
Presente pasivo ut egoregar ut tūregāris, regāre ut is, ut ea, ut idregātur ut nōsregāmur ut vōsregāminī ut eī, ut eae, ut earegantur
Pretérito imperfecto pasivo ut egoregerer ut tūregerēris, regerēre ut is, ut ea, ut idregerētur ut nōsregerēmur ut vōsregerēminī ut eī, ut eae, ut earegerentur
Modo imperativo
(tū) (is, ea, id) (vōs) (eī, eae, ea)
Presente (tū)rege (is, ea, id) (vōs)regite (eī, eae, ea)
Futuro (tū)regitō (is, ea, id)regitō (vōs)regitōte (eī, eae, ea)reguntō
Presente pasivo (tū)regere (is, ea, id) (vōs)regiminī (eī, eae, ea)
Futuro pasivo (tū)regitor (is, ea, id)regitor (vōs) (eī, eae, ea)reguntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, cambio ortográfico, irregularidad

Información adicional

[editar]

Descendientes

[editar]
Descendientes []

Referencias y notas

[editar]
  1. 1 2 Michiel de Vaan. Etymological Dictionary of Latin and the Other Italic Languages. Páginas 517-518. Editorial: Leiden. Brill, 2008. ISBN: 9789004167971.