Ir al contenido

poder

De Wikcionario, el diccionario libre
icono de desambiguación Entradas similares:  põder
poder
pronunciación (AFI) [poˈð̞eɾ]
silabación po-der
acentuación aguda
longitud silábica bisílaba
rima

Etimología 1

[editar]

Del castellano antiguo poder ('poder'), y este del latín vulgar *potēre, del latín posse, del latín potis, en última instancia del protoindoeuropeo *pótis. Corominas[1] indica que el verbo tardolatino no es idéntico al arcaico que diera origen a potens, sino una recreación regular a partir del latín posse, contracto del latín esse.

Sustantivo masculino

[editar]

poder¦plural: poderes

1
Capacidad o facultad de ejecutar una acción.
2
Control que se ejerce sobre un grupo humano.
3
Posición fuerte que permite influir sobre la sociedad.
4
Autoridad máxima reconocida por una sociedad.
5
Institucionalidad que se da el estado para ejercer determinadas tareas con independencia.
6
Tenencia o posesión de algo.
7
Documento que autoriza a una persona a determinados actos.
8
Capacidad mágica.

Verbo transitivo

[editar]
9
Tener la capacidad o facultad que permite hacer algo.
  • Uso: se emplea también como intransitivo
10
No tener trabas para actuar.
  • Uso: se emplea también como intransitivo
11
Tener la opción de escoger entre varias posibilidades.
12
Tener una autorización o permiso para hacer algo.
13
Molestar, irritar.
  • Ámbito: España
  • Uso: coloquial

Verbo intransitivo

[editar]
14
Tener el control sobre una situación, persona o grupo humano.
15
Soportar a una persona.

Verbo impersonal

[editar]
16
Ser posible algo, estar dentro de lo que ocurre al menos una vez.

Verbo auxiliar

[editar]
17
Se usa en la construcción de oraciones imperativas indirectas, en especial para expresar petición.

Locuciones

[editar]

Conjugación

[editar]
Conjugación de poderparadigmas: poder, mover (irregular) []
Formas no personales (verboides)
Infinitivo poder haber podido
Gerundio pudiendo habiendo podido
Participio podido
Formas personales
Modo indicativo
yo vos él, ella, usted nosotros vosotros ustedes, ellos
Presente yopuedo puedes vospodés él, ella, ustedpuede nosotrospodemos vosotrospodéis ustedes, ellospueden
Pretérito imperfecto yopodía podías vospodías él, ella, ustedpodía nosotrospodíamos vosotrospodíais ustedes, ellospodían
Pretérito perfecto yopude pudiste vospudiste él, ella, ustedpudo nosotrospudimos vosotrospudisteis ustedes, ellospudieron
Pretérito pluscuamperfecto yohabía podido habías podido voshabías podido él, ella, ustedhabía podido nosotroshabíamos podido vosotroshabíais podido ustedes, elloshabían podido
Pretérito perfecto compuesto yohe podido has podido voshas podido él, ella, ustedha podido nosotroshemos podido vosotroshabéis podido ustedes, elloshan podido
Futuro yopodré podrás vospodrás él, ella, ustedpodrá nosotrospodremos vosotrospodréis ustedes, ellospodrán
Futuro compuesto yohabré podido habrás podido voshabrás podido él, ella, ustedhabrá podido nosotroshabremos podido vosotroshabréis podido ustedes, elloshabrán podido
Pretérito anterior yohube podido hubiste podido voshubiste podido él, ella, ustedhubo podido nosotroshubimos podido vosotroshubisteis podido ustedes, elloshubieron podido
Modo condicional
yo vos él, ella, usted nosotros vosotros ustedes, ellos
Condicional simple yopodría podrías vospodrías él, ella, ustedpodría nosotrospodríamos vosotrospodríais ustedes, ellospodrían
Condicional compuesto yohabría podido habrías podido voshabrías podido él, ella, ustedhabría podido nosotroshabríamos podido vosotroshabríais podido ustedes, elloshabrían podido
Modo subjuntivo
que yo que tú que vos que él, que ella, que usted que nosotros que vosotros que ustedes, que ellos
Presente que yopueda que túpuedas que vospuedas, podás que él, que ella, que ustedpueda que nosotrospodamos que vosotrospodáis que ustedes, que ellospuedan
Pretérito imperfecto que yopudiera, pudiese que túpudieras, pudieses que vospudieras, pudieses que él, que ella, que ustedpudiera, pudiese que nosotrospudiéramos, pudiésemos que vosotrospudierais, pudieseis que ustedes, que ellospudieran, pudiesen
Pretérito perfecto que yohaya podido que túhayas podido que voshayas podido que él, que ella, que ustedhaya podido que nosotroshayamos podido que vosotroshayáis podido que ustedes, que elloshayan podido
Pretérito pluscuamperfecto que yohubiera podido, hubiese podido que túhubieras podido, hubieses podido que voshubieras podido, hubieses podido que él, que ella, que ustedhubiera podido, hubiese podido que nosotroshubiéramos podido, hubiésemos podido que vosotroshubierais podido, hubieseis podido que ustedes, que elloshubieran podido, hubiesen podido
Futuro que yopudiere que túpudieres que vospudieres que él, que ella, que ustedpudiere que nosotrospudiéremos que vosotrospudiereis que ustedes, que ellospudieren
Futuro compuesto que yohubiere podido que túhubieres podido que voshubieres podido que él, que ella, que ustedhubiere podido que nosotroshubiéremos podido que vosotroshubiereis podido que ustedes, que elloshubieren podido
Modo imperativo
(tú) (vos) (usted) (nosotros) (vosotros) (ustedes)
Presente (tú)puede (vos)podé (usted)pueda (nosotros)podamos (vosotros)poded (ustedes)puedan
Leyenda: † arcaico, x no normativo, PART se usa más como participio, ADJ se usa más como adjetivo, cambio ortográfico, irregularidad

Véase también

[editar]

Traducciones

[editar]
Traducciones []

Aragonés

[editar]
poder
pronunciación falta agregar

Etimología 1

[editar]

Del navarro-aragonés poder ('poder'), y este del latín vulgar *potēre, del latín posse, del latín potis.

Verbo intransitivo

[editar]
1
Poder.

Asturiano

[editar]
poder
pronunciación (AFI) [poˈð̞eɾ]
silabación po-der
acentuación aguda
longitud silábica bisílaba
rima

Etimología 1

[editar]

Si puedes, incorpórala: ver cómo.

Sustantivo masculino

[editar]

poder¦plural: poderes

1
Poder.

Verbo intransitivo

[editar]
2
Poder.

Castellano antiguo

[editar]
poder
pronunciación falta agregar

Etimología 1

[editar]

Del latín vulgar *potēre, y este del latín posse, del latín potis.

Sustantivo masculino

[editar]
1
Poder.

Verbo intransitivo

[editar]
2
Poder.

Descendientes

[editar]
descendientes []
poder
central (AFI) [puˈðe]
valenciano (AFI) [poˈðeɾ]
baleárico (AFI) [poˈðe]
acentuación aguda
longitud silábica bisílaba

Etimología 1

[editar]

Del catalán antiguo poder ('poder'), y este del latín vulgar *potēre, del latín posse[2], del latín potis.

Sustantivo masculino

[editar]

poder¦plural: poders

1
Poder.
2
Habilidad.

Verbo intransitivo

[editar]
3
Poder.
4
Permitirse.

Conjugación

[editar]
Conjugación de poderparadigmas: témer, poder (irregular) []
Formas no personales (verboides)
Infinitivo poder haver pogut
Gerundio podent havent pogut
Participio pogut
Formas personales
Modo indicativo
jo tu ell, ella, vostè nosaltres vosaltres, vós ells, elles, vostès
Presente jopuc tupots ell, ella, vostèpot nosaltrespodem vosaltres, vóspodeu ells, elles, vostèspoden
Pretérito imperfecto jopodia tupodies ell, ella, vostèpodia nosaltrespodíem vosaltres, vóspodíeu ells, elles, vostèspodien
Pretérito perfecto jopoguí tupogueres ell, ella, vostèpogué nosaltrespoguérem vosaltres, vóspoguéreu ells, elles, vostèspogueren
Pretérito perifrástico jovaig poder tuvas poder, vares poder ell, ella, vostèva poder nosaltresvem poder, vàrem poder vosaltres, vósvau poder, vàreu poder ells, elles, vostèsvan poder, varen poder
Pretérito pluscuamperfecto johavia pogut tuhavies pogut ell, ella, vostèhavia pogut nosaltreshavíem pogut vosaltres, vóshavíeu pogut ells, elles, vostèshavien pogut
Pretérito perfecto compuesto johe pogut tuhas pogut ell, ella, vostèha pogut nosaltreshem pogut, havem pogut vosaltres, vósheu pogut, haveu pogut ells, elles, vostèshan pogut
Futuro jopodré tupodràs ell, ella, vostèpodrà nosaltrespodrem vosaltres, vóspodreu ells, elles, vostèspodran
Futuro compuesto johauré pogut tuhauràs pogut ell, ella, vostèhaurà pogut nosaltreshaurem pogut vosaltres, vóshaureu pogut ells, elles, vostèshauran pogut
Pretérito anterior johaguí pogut, vaig haver pogut tuhagueres pogut, vas haver pogut, vares haver pogut ell, ella, vostèhagué pogut, va haver pogut nosaltreshaguérem pogut, vem haver pogut, vàrem haver pogut vosaltres, vóshaguéreu pogut, vau haver pogut, vàreu haver pogut ells, elles, vostèshagueren pogut, van haver pogut, varen haver pogut
Modo condicional
jo tu ell, ella, vostè nosaltres vosaltres, vós ells, elles, vostès
Condicional simple jopodria tupodries ell, ella, vostèpodria nosaltrespodríem vosaltres, vóspodríeu ells, elles, vostèspodrien
Condicional compuesto johauria pogut, haguera pogut tuhauries pogut, hagueres pogut ell, ella, vostèhauria pogut, haguera pogut nosaltreshauríem pogut, haguérem pogut vosaltres, vóshauríeu pogut, haguéreu pogut ells, elles, vostèshaurien pogut, hagueren pogut
Modo subjuntivo
que jo que tu que ell, que ella, que vostè que nosaltres que vosaltres, que vós que ells, que elles, que vostès
Presente que jopugui, puga que tupuguis, pugues que ell, que ella, que vostèpugui, puga que nosaltrespuguem que vosaltres, que vóspugueu que ells, que elles, que vostèspuguin, puguen
Pretérito imperfecto que jopogués, poguera que tupoguessis, poguesses, pogueres que ell, que ella, que vostèpogués, poguera que nosaltrespoguéssim, poguéssem, poguérem que vosaltres, que vóspoguéssiu, poguésseu, poguéreu que ells, que elles, que vostèspoguessin, poguessen, pogueren
Pretérito perfecto que johagi pogut, haja pogut que tuhagis pogut, hages pogut que ell, que ella, que vostèhagi pogut, haja pogut que nosaltreshàgim pogut, hàgem pogut que vosaltres, que vóshàgiu pogut, hàgeu pogut que ells, que elles, que vostèshagin pogut, hagen pogut
Pretérito perifrástico que jovagi poder, vaja poder que tuvagis poder, vages poder que ell, que ella, que vostèvagi poder, vaja poder que nosaltresvàgim poder, vàgem poder que vosaltres, que vósvàgiu poder, vàgeu poder que ells, que elles, que vostèsvagin poder, vagen poder
Pretérito pluscuamperfecto que johagués pogut, haguera pogut que tuhaguessis pogut, haguesses pogut, hagueres pogut que ell, que ella, que vostèhagués pogut, haguera pogut que nosaltreshaguéssim pogut, haguéssem pogut, haguérem pogut que vosaltres, que vóshaguéssiu pogut, haguésseu pogut, haguéreu pogut que ells, que elles, que vostèshaguessin pogut, haguessen pogut, hagueren pogut
Pretérito anterior que jovagi haver pogut, vaja haver pogut que tuvagis haver pogut, vages haver pogut que ell, que ella, que vostèvagi haver pogut, vaja haver pogut que nosaltresvàgim haver pogut, vàgem haver pogut que vosaltres, que vósvàgiu haver pogut, vàgeu haver pogut que ells, que elles, que vostèsvagin haver pogut, vagen haver pogut
Modo imperativo
(tu) (vostè) (nosaltres) (vosaltres, vós) (vostès)
Presente (tu) (vostè) (nosaltres) (vosaltres) (vostès)
Leyenda: † arcaico, x no normativo, PART se usa más como participio, ADJ se usa más como adjetivo, cambio ortográfico, irregularidad

Catalán antiguo

[editar]
poder
pronunciación falta agregar

Etimología 1

[editar]

Del latín vulgar *potēre, y este del latín posse, del latín potis.

Verbo intransitivo

[editar]
1
Poder.

Galaicoportugués

[editar]
poder
pronunciación falta agregar

Etimología 1

[editar]

Del latín vulgar *potēre, y este del latín posse, del latín potis.

Verbo intransitivo

[editar]
1
Poder.

Gallego

[editar]
poder
pronunciación (AFI) [poˈð̞eɾ]
silabación po-der
acentuación aguda
longitud silábica bisílaba
rima

Etimología 1

[editar]

Del galaicoportugués poder ('poder'), y este del latín vulgar *potēre, del latín posse, del latín potis.

Sustantivo masculino

[editar]

poder¦plural: poderes

1
Poder.

Verbo intransitivo

[editar]
2
Poder.
[editar]
poder
pronunciación falta agregar

Etimología 1

[editar]

Del latín vulgar *potēre, y este del latín posse, del latín potis.

Sustantivo masculino

[editar]
1
Poder.

Verbo intransitivo

[editar]
2
Poder.

Occitano

[editar]
poder
pronunciación falta agregar

Etimología 1

[editar]

Del provenzal antiguo poder ('poder'), y este del latín vulgar *potēre, del latín posse, del latín potis.

Verbo intransitivo

[editar]
1
Poder.
poder
brasilero (AFI) /poˈdɛʁ/
europeo (AFI) /puˈdeɾ/
silabación po-der
acentuación aguda
longitud silábica bisílaba
rimas ɛʁ,

Etimología 1

[editar]

Del galaicoportugués poder ('poder'), y este del latín vulgar *potēre[3], del latín posse, del latín potis.

Sustantivo masculino

[editar]

poder¦plural: poderes

1
Poder (habilidad para coerción, control o influencia).
  • Ejemplo: O rei do Reino Unido tem pouco poder.
2
Poder (organización o país).
  • Sinónimo: potência.
  • Ejemplo: Os poderes mundiais se reuniram.
3
Posesión. (Actualmente solo se usa en ter poder de.).
4 Política
Poder (rama gubernativa).
  • Ejemplo: Quem lida com isso é o poder judiciário.
5
Poder (calidad extraordinaria).
  • Sinónimo: virtude.
  • Ejemplo: Essa vacina tem o poder da cura.
6 Ficción
Superpoder.
  • Sinónimo: superpoder.
  • Ejemplo: Meu poder favorito é o teletransporte!

Verbo auxiliar

[editar]
7
Poder (tener la habilidad para).
  • Sinónimo: conseguir.
  • Ejemplo: Eu posso arrumar isso.
8
Poder (permitirse para; tener la permisión para).
  • Ejemplo: Não podem ficar no pátio.
9
Poder (tener la posibilidad para).
  • Ejemplo: O montanhista podia cair a qualquer momento.

Verbo transitivo

[editar]
10
Poder derrotar. (Usado con la preposición com.).
  • Ejemplo: Ninguém pode comigo!

Verbo intransitivo

[editar]
11
Permitirse.
  • Ejemplo: Comer aqui pode.

Conjugación

[editar]
Conjugación de poderparadigma: poder (irregular) []
Formas no personales (verboides)
Infinitivo poder ter podido
Gerundio podendo tendo podido
Participio podido
Formas personales
Modo infinitivo
por eu por tu por ele, por ela, por você por nós por vós por vocês, por eles, por elas
Infinitivo simple por eupoder por tupoderes por ele, por ela, por vocêpoder por nóspodermos por vóspoderdes por vocês, por eles, por elaspoderem
Infinitivo compuesto por euter podido por tuteres podido por ele, por ela, por vocêter podido por nóstermos podido por vósterdes podido por vocês, por eles, por elasterem podido
Modo indicativo
eu tu ele, ela, você nós vós vocês, eles, elas
Presente euposso tupodes ele, ela, vocêpode nóspodemos vóspodeis vocês, eles, elaspodem
Pretérito imperfecto eupodia tupodias ele, ela, vocêpodia nóspodíamos vóspodíeis vocês, eles, elaspodiam
Pretérito perfecto eupude tupudeste ele, ela, vocêpôde nóspudemos vóspudestes vocês, eles, elaspuderam
Pretérito pluscuamperfecto eupudera tupuderas ele, ela, vocêpudera nóspudéramos vóspudéreis vocês, eles, elaspuderam
Pretérito perfecto compuesto eutenho podido tutens podido ele, ela, vocêtem podido nóstemos podido vóstendes podido vocês, eles, elastêm podido
Pretérito pluscuamperfecto compuesto eutinha podido tutinhas podido ele, ela, vocêtinha podido nóstínhamos podido vóstínheis podido vocês, eles, elastinham podido
Futuro eupoderei tupoderás ele, ela, vocêpoderá nóspoderemos vóspodereis vocês, eles, elaspoderão
Futuro compuesto euterei podido tuterás podido ele, ela, vocêterá podido nósteremos podido vóstereis podido vocês, eles, elasterão podido
Pretérito anterior eutive podido tutiveste podido ele, ela, vocêteve podido nóstivemos podido vóstivestes podido vocês, eles, elastiveram podido
Modo condicional
eu tu ele, ela, você nós vós vocês, eles, elas
Condicional simple eupoderia tupoderias ele, ela, vocêpoderia nóspoderíamos vóspoderíeis vocês, eles, elaspoderiam
Condicional compuesto euteria podido tuterias podido ele, ela, vocêteria podido nósteríamos podido vósteríeis podido vocês, eles, elasteriam podido
Modo subjuntivo
que eu que tu que ele, que ela, que você que nós que vós que vocês, que eles, que elas
Presente que eupossa que tupossas que ele, que ela, que vocêpossa que nóspossamos que vóspossais que vocês, que eles, que elaspossam
Pretérito imperfecto que eupudesse que tupudesses que ele, que ela, que vocêpudesse que nóspudéssemos que vóspudésseis que vocês, que eles, que elaspudessem
Pretérito perfecto que eutenha podido que tutenhas podido que ele, que ela, que vocêtenha podido que nóstenhamos podido que vóstenhais podido que vocês, que eles, que elastenham podido
Pretérito pluscuamperfecto que eutivesse podido que tutivesses podido que ele, que ela, que vocêtivesse podido que nóstivéssemos podido que vóstivésseis podido que vocês, que eles, que elastivessem podido
Futuro que eupuder que tupuderes que ele, que ela, que vocêpuder que nóspudermos que vóspuderdes que vocês, que eles, que elaspuderem
Futuro compuesto que eutiver podido que tutiveres podido que ele, que ela, que vocêtiver podido que nóstivermos podido que vóstiverdes podido que vocês, que eles, que elastiverem podido
Modo imperativo
(tu) (você) (nós) (vós) (vocês)
Presente (tu)pode (você)possa (nós)possamos (vós)podei (vocês)possam
Leyenda: † arcaico, x no normativo, PART se usa más como participio, ADJ se usa más como adjetivo, cambio ortográfico, irregularidad

Provenzal antiguo

[editar]
poder
pronunciación falta agregar

Etimología 1

[editar]

Del latín vulgar *potēre, y este del latín posse, del latín potis.

Sustantivo masculino

[editar]
1
Poder.

Verbo intransitivo

[editar]
2
Poder.

Referencias y notas

[editar]
  1. Joan Corominas & José A. Pascual. Diccionario crítico etimológico castellano e hispánico. Editorial: Gredos. Madrid. ISBN: 9788424913625.
  2. «poder» en Gran diccionari de la llengua catalana. Editorial: Institut d'Estudis Catalans. Barcelona, 1998.
  3. «poder» en Dicionário online Caldas Aulete.