novus
Apariencia
| novus | |
| clásico (AFI) | /ˈno.wus/ ⓘ |
| eclesiástico (AFI) | /ˈno.vus/ |
| silabación | no-vus |
| acentuación | llana |
| longitud silábica | bisílaba |
| rimas | o.vus, o.wus |
Etimología 1
[editar]Del protoitálico *nowo-, *nowjo-, y este del protoindoeuropeo.[1] Compárese el hitita nēṷa- ("nuevo", "fresco"), el sánscrito नव (náva) ("nuevo", "joven"), el griego antiguo νέος (néos) ("nuevo", "joven"), el eslavo eclesiástico antiguo novъ ("nuevo", "joven"), el tocario B ñuwe ("nuevo", "joven"), el irlandés antiguo nuë ('nuevo'), el lituano naujas ('nuevo') y el gótico 𐌽𐌹𐌿𐌾𐌹𐍃 (niujis, 'nuevo').[1]
Adjetivo
[editar]- 1
- Nuevo.
- 2
- Desconocido, extraño.
- 3
- Raro, extraordinario, extraño, fuera de lo común.
- 4
- Imprevisto, inesperado, sorpresivo.
- 5
- Segundo, otro (adicional al ya existente o presente).
- 6
- Distinto, innovador.
- 7
- Joven, nuevo, que tiene poco tiempo de existencia.
- 8
- Novato, sin experiencia.
- 9
- Fresco, recién hecho.
Declinación
[editar]Declinación de novus, nova, novum tipo: primera y segunda declinación [▲▼]
| Singular | |||
|---|---|---|---|
| Masculino | Femenino | Neutro | |
| Nominativo | m. novus | f. nova | n. novum |
| Genitivo | m. novī | f. novae | n. novī |
| Dativo | m. novō | f. novae | n. novō |
| Acusativo | m. novum | f. novam | n. novum |
| Ablativo | m. novō | f. novā | n. novō |
| Vocativo | m. nove | f. nova | n. novum |
| Plural | |||
| Masculino | Femenino | Neutro | |
| Nominativo | m. novī | f. novae | n. nova |
| Genitivo | m. novōrum | f. novārum | n. novōrum |
| Dativo | m. novīs | f. novīs | n. novīs |
| Acusativo | m. novōs | f. novās | n. nova |
| Ablativo | m. novīs | f. novīs | n. novīs |
| Vocativo | m. novī | f. novae | n. nova |
Referencias y notas
[editar]- 1 2 Michiel de Vaan. Etymological Dictionary of Latin and the Other Italic Languages. Página 416. Editorial: Leiden. Brill, 2008. ISBN: 9789004167971.