canis
Apariencia
| canis | |
| clásico (AFI) | /ˈka.nis/ ⓘ |
| eclesiástico (AFI) | /ˈka.nis/ |
| silabación | ca-nis |
| acentuación | llana |
| longitud silábica | bisílaba |
| variantes | canēs[1] |
| rima | a.nis |
Etimología 1
[editar]Del protoitálico *kō, *kwanem, *kunos, y estos del protoindoeuropeo.[2] Compárese el hitita 𒆪𒉿𒀸 (ku-u̯a-aš, kuwaš, "hombre perro"), el luvita jeroglífico swan(i)- ("perro"), el sánscrito श्वन् (śvan, "perro"), el griego antiguo κύων (kýōn, "perro"), el prusiano antiguo sunis y el gótico 𐌷𐌿𐌽𐌳𐍃 (hunds).[2]
Sustantivo femenino y masculino
[editar]Locuciones
[editar]Locuciones con "canis" [▲▼]
Información adicional
[editar]- Derivado: caninus
Véase también
[editar]Declinación
[editar]Referencias y notas
[editar]- ↑ arcaica
- 1 2 Michiel de Vaan. Etymological Dictionary of Latin and the Other Italic Languages. Página 87. Editorial: Leiden. Brill, 2008. ISBN: 9789004167971.