Propiedades físicas y químicas de la materia
1.- Elementos químicos:
1.1.- Hidrógeno:
Información general:
N° CAS: 1333-74-0
N° EINEC S: 215-05-7
Símbolo: H.
Número atómico: 1.
Masa atómica: 1.00797 u
Grupo, periodo y bloque: 1, 1 y s, respectivamente.
Configuración electrónica: 1s1
Propiedades atómicas:
Electronegatividad: 2.2 (escala de Pauling)
Radio atómico de Bohr: 53 pm.
Radio covalente: 37 pm.
Radio de van der Waals: 120 pm.
Estado de oxidación: -1 y 1.
Óxido: Anfótero.
1a energía de ionización: 1312 kJ/mol.
Características físicas:
Estado ordinario: Gas.
Densidad: 0.089 kg/m3.
Punto de fusión: 14 K.
Punto de ebullición: 20.2 K.
Punto de inflamabilidad: 255 K.
Entalpía de vaporización: 0.898 kJ/mol.
Entalpía de fusión: 0.119 kJ/mol.
Presión de vapor: 209 Pa a 23 K.
Punto crítico: 23.9 k a 1.29*106 Pa.
Volumen molar: 22.4*10-3 m3/mol.
Características químicas
Estructura cristalina: Hexagonal.
Calor específico: 1.43*104 J/(K*kg).
Conductividad eléctrica: - S/m
Conductividad térmica: 0.18 W/(K*m)
Velocidad del sonido: 1270 m/s a 20 °C.
Isótopos más estables:
Abundancia Cadena de Energía de
Producto de
Isotopo Periodo desintegrac desintegración
Natural (AN) decaimiento
ión en MeV
Protio 99.985 % Átomo estable con 0 neutrones.
Deute
0.015 % Átomo estable con 1 neutrón.
rio
12.3 3
Tritio - B 0.019 He
años
Descripción:
El hidrógeno es el elemento químico más ligero de la tabla periódica,
es tan ligero que es casi imposible hallar hidrógeno en la superficie
terrestre porque su peso es muy pequeño que sube hacía la atmósfera
y escapa de la Tierra hacia el espacio.
El hidrógeno es el elemento más abundante en el universo con una
proporción de 75% de la materia visible del universo.
Como el hidrógeno es el elemento más pequeño de todos, el
hidrógeno puede escapar de cualquier recipiente sin el uso de las
medidas adecuadas.
Aunque el hidrógeno sea del grupo alcalino, no lo es, el hidrógeno no
tiene propiedades compartidas con otros elementos, es único.
Estado natural, obtención natural y obtención artificial:
Estado natural:
Generalmente el hidrógeno se encuentra como molécula diatómica
con otro hidrógeno el cual es llamado dihidrógeno.
Obtención natural y artificial:
1.- El hidrógeno es producido industrialmente a partir de hidrocarburos
obtenidos por el cracking.
2.- El hidrógeno es producido a partir del agua en el proceso de
electrólisis, aunque es un proceso más caro que la obtención a partir
de hidrocarburos.
3.- El hidrógeno es producido, en escala pequeña, a partir de
reacciones químicas como la siguiente reacción:
NaOH + H2O + Al H2 + NaAl(OH)4
Si la balanceamos, obtenemos:
2NaOH + 6H2O + 2Al 3H2 + 2NaAl(OH)4
Si colocamos hidróxido de sodio y agua en un embudo de adición y
debajo colocamos aluminio en un matraz esmerilado, empezará a
crear aluminato de sodio y empezará a salir hidrógeno por el matraz y
recorrerá un tubo hacia un frasco lavador de gases en donde el
hidrógeno irá y formará moléculas de agua (por el oxígeno dentro del
lavador). Cuando forme las necesarias, el hidrógeno saldrá por otro
tubo.
Industria:
El hidrógeno es usado como:
1.- Combustible: Genera una reacción en cadena y exotérmica con el
oxígeno y con una chispa.
2.- Combustible por fusión: Genera una reacción en cadena
fusionando átomos de hidrógeno para producir helio y energía en
MeV.
3.- Elemento para síntesis de materiales: Genera metales puros y
genera saturación en los hidrocarburos.
4.- Investigaciones sobre mecánica cuántica.
5.- Medio flotante pero inflamable.
Propiedades físicas y químicas:
El hidrógeno es un gas incoloro, inodoro, muy inflamable pero no
tóxico.
El hidrógeno es inflamable con elementos oxidantes como el oxígeno,
cloro o flúor.
El hidrógeno es líquido cuando está a una alta presión o cuando está
en una temperatura extremadamente baja.
El hidrógeno es insoluble con el agua pero soluble en metales de
transición, cristalinos y amorfos y en tierras raras.
1.2.- Helio:
Información general:
N° CAS: 7440-59-7
N° EINEC S: 231-168-5
Símbolo: He.
Número atómico: 2.
Masa atómica: 7.68 u
Grupo, periodo y bloque: 18, 1 y s, respectivamente.
Configuración electrónica: 1s2
Propiedades atómicas:
Electronegatividad: -- (escala de Pauling)
Radio atómico de Bohr: 31 pm.
Radio covalente: 32 pm.
Radio de van der Waals: 140 pm.
Estado de oxidación: 0.
1a energía de ionización: 2372 kJ/mol.
2a energía de ionización: 5250 kJ/mol.
Características físicas:
Estado ordinario: Gas.
Densidad: 0.178 kg/m3.
Punto de fusión: 0.95 K a 2.5 MPa.
Punto de ebullición: 4.22 K.
Entalpía de vaporización: 0.084 kJ/mol.
Entalpía de fusión: 5.23 kJ/mol.
Volumen molar: m3/mol.
Características químicas
Estructura cristalina: Hexagonal.
Calor específico: 5193 J/(K*kg).
Conductividad eléctrica: - S/m
Conductividad térmica: 0.15 W/(K*m)
Velocidad del sonido: 970 m/s a 20 °C.
Isótopos más estables:
Abundancia Cadena de Energía de
Producto de
Isotopo Periodo desintegrac desintegración
Natural (AN) decaimiento
ión en MeV
Helio-
0.0001 % Átomo estable con 1 neutrón.
3
Helio-
99.9999 % Átomo estable con 2 neutrones.
4
Helio- 800 6
Sintético B 3.5 Li
6 ms
Descripción:
El helio es el segundo elemento químico más ligero de la tabla
periódica, es tan ligero que es casi imposible hallar helio en la
superficie terrestre porque su peso es muy pequeño que sube hacía la
atmósfera y escapa de la Tierra hacia el espacio.
El helio es el segundo elemento más abundante en el universo con
una proporción de 24% de la materia visible del universo.
Como el helio es el segundo elemento más pequeño de todos, el helio
puede escapar de cualquier recipiente sin el uso de las medidas
adecuadas.
El helio es un gas noble, así que no puede ser creado artificialmente ni
puede reaccionar con otros elementos.
Estado natural, obtención natural y obtención artificial:
Estado natural:
El helio se encuentra como helio-4.
Obtención natural:
1.- En gas natural: Encontrar depósitos de gas natural con cierto
porcentaje de helio.
2.- Desintegración de uraninita: Cuando la uraninita es desintegrada,
produce partículas de helio.
Obtención artificial: Nula.
Industria:
El helio es usado como:
1.- Líquido criogénico: Usado para:
1.1.- Enfriar máquinas que requieran una temperatura muy baja.
2.2.- Enfriar metales para formar superconductores que genere
levitación magnética o mejorar sus propiedades eléctricas.
2.- Gas protector en la creación de cristales de silicio: Como no es
reactivo, no genera ningún problema.
3.- Investigaciones sobre mecánica cuántica.
4.- Medio flotante.
Propiedades físicas y químicas:
El helio es un gas incoloro e inodoro pero no es inflamable ni tóxico.
El helio es fluorescente cuando sus electrones son excitados y
arrancados e iniciando su estado plasma.
El helio es un superfluido cuando su temperatura es extremadamente
baja.
1.3.- Litio:
Información general:
N° CAS: 7439-93-2
N° EINEC S: 231-102-5
Símbolo: Li.
Número atómico: 3.
Masa atómica: 6.94 u
Grupo, periodo y bloque: 1, 2 y s, respectivamente.
Configuración electrónica: 1s22s1
Propiedades atómicas:
Electronegatividad: 0.98 (escala de Pauling)
Radio atómico de Bohr: 167 pm.
Radio covalente: 134 pm.
Radio de van der Waals: 183 pm.
Estado de oxidación: 1 (base fuerte).
1a energía de ionización: 520.2 kJ/mol.
2a energía de ionización: 7298.1 kJ/mol.
3a energía de ionización: 11815 kJ/mol.
Características físicas:
Estado ordinario: Sólido (no magnético).
Densidad: 535 kg/m3.
Punto de fusión: 453.7 K.
Punto de ebullición: 1615 K.
Entalpía de vaporización: 145.9 kJ/mol.
Entalpía de fusión: 3 kJ/mol.
Volumen molar: m3/mol.
Características químicas
Estructura cristalina: Cúbica centrada en el cuerpo.
Calor específico: 3582 J/(K*kg).
Conductividad eléctrica: 10.8*106 S/m
Conductividad térmica: 84.7 W/(K*m)
Velocidad del sonido: 6000 m/s a 20 °C.
Isótopos más estables:
Abundancia Cadena de Energía de
Producto de
Isotopo Periodo desintegrac desintegración
Natural (AN) decaimiento
ión en MeV
Litio-6 7.5% Átomo estable con 3 neutrones.
Litio-7 92.5 % Átomo estable con 4 neutrones.
838 8
Litio-8 Sintético B 16 Be
ms
Descripción:
El litio es el elemento químico más ligero de los metales, es tan ligero
que puede flotar en el agua.
El litio es un metal alcalino, entonces es muy reactivo y es muy difícil
encontrarlo en estado puro. Puede reaccionar con nitrógeno en
temperatura ambiente y con cualquier gas con un aumento de
temperatura. Litio + nitrógeno = nitruro; litio + oxígeno = óxido; litio +
halógeno = haluro y litio + hidrógeno = hidruro.
El litio es plateado, muy blando y brilloso pero si está en contacto con
el aire empezará a oxidarse y el brillo desaparecerá. Si el litio está en
el agua, empezará una reacción química violenta y generará hidróxido
de litio.
Cuando el litio es expuesto a una llama, emite un color rojo.
Como el litio tiene un calor específico muy alto, se necesita una alta
temperatura externa para aumentar su temperatura interna.
El litio debe ser almacenado sin contacto con cualquier otro elemento
que pueda ocasionar una transformación.
Estado natural, obtención natural y obtención artificial:
Estado natural:
El litio se encuentra como litio-7.
Obtención natural y artificial:
1.- En salmueras geotérmicas o de mar: El litio está disuelto en su
agua.
2.- En minerales: El litio está mezclado con otros elementos en
diferentes minerales.
Ejemplo:
Si reaccionamos el mineral espomudena y óxido de calcio, obtenemos
óxido de litio, si reaccionamos ese óxido de litio y ácido clorhídrico,
obtenemos cloruro de litio y si fundimos ese cloruro de litio y después
lo electrolizamos, obtenemos litio.
1.- LiAlSi2O6 + CaO Li2O +
2.- Li2O + 2HCl 2LiCl + H2O
3.- 2LiCl + electrólisis 2Li + Cl2
Industria:
El litio es usado como o en:
1.- Iones de litio: Los iones positivos de litio son muy ligeros y pueden
ser usados como baterías de alto rendimiento.
2.- Aleaciones: El litio puede ser aleado con diferentes metales con el
propósito de cambiar o mejorar sus propiedades.
3.- Síntesis orgánica: Formar organolitios.
4.- Medio resistente a altas temperaturas: El litio puede formar medios
que permitan resistir temperaturas altas como la grasa de litio que es
usado para partes mecánicas que requieran mejor movilidad en altas
temperaturas.
Propiedades físicas y químicas:
El litio es un sólido plateado, blando, reactivo, inflamable, reactivo y
tóxico.
El helio es un líquido en altas temperaturas.
1.4.- Berilio:
Información general:
N° CAS: 7440-41-7
N° EINEC S: 231-150-7
Símbolo: Be.
Número atómico: 4.
Masa atómica: 9 u
Grupo, periodo y bloque: 2, 2 y s, respectivamente.
Configuración electrónica: 1s22s2
Propiedades atómicas:
Electronegatividad: 1.57 (escala de Pauling)
Radio atómico de Bohr: 111.3 pm.
Radio covalente: 89 pm.
Radio de van der Waals: -- pm.
Estado de oxidación: 2 (anfótero).
1a energía de ionización: 899.5 kJ/mol.
2a energía de ionización: 1757.1 kJ/mol.
3a energía de ionización: 14848.7 kJ/mol.
Características físicas:
Estado ordinario: Sólido (diamagnético).
Densidad: 1848 kg/m3.
Punto de fusión: 1560 K.
Punto de ebullición: 2742 K.
Entalpía de vaporización: 292.4 kJ/mol.
Entalpía de fusión: 12.2 kJ/mol.
Presión de vapor: 4180 Pa.
Volumen molar: m3/mol.
Características químicas
Estructura cristalina: Hexagonal.
Calor específico: 1825 J/(K*kg).
Conductividad eléctrica: 31.3*106 S/m
Conductividad térmica: 201 W/(K*m)
Velocidad del sonido: 13000 m/s a 20 °C.
Isótopos más estables:
Producto
Abundancia Energía de
Cadena de de
Isotopo Periodo desintegració
Natural (AN) desintegración decaimient
n en MeV
o
Berilio 53.1 E (captura 7
Sintético 0.86 Li
-7 días electrónica)
Berilio
100 % Átomo estable con 5 neutrones.
-9
Berilio 1.387*1 10
Traza B 0.55 B
-10 07 años
Descripción:
El berilio es el segundo elemento químico más ligero de los metales,
pero no puede flotar en el agua.
El berilio es un metal alcalinotérreo, entonces es muy reactivo (pero no
tanto que el litio) y es muy difícil encontrarlo en estado puro. Puede
reaccionar con cualquier gas. Berilio + nitrógeno = nitruro; berilio +
oxígeno = óxido; berilio + halógeno = haluro y berilio + hidrógeno =
hidruro.
El berilio es gris, duro, quebradizo y brilloso pero si está en contacto
con el aire empezará a oxidarse y el brillo desaparecerá. Si el berilio
está en el agua, no empezará ninguna reacción química violenta pero
generará hidróxido de litio.
Cuando el berilio es polvo es muy tóxico y cuando es expuesto a una
llama, es reactivo y un poco explosivo.
Como el berilio tiene un calor específico muy alto, se necesita una alta
temperatura externa para aumentar su temperatura interna.
El berilio, a diferencia del litio, es muy resistente a la corrosión,
cubriendo solo una capa fina de óxido.
El berilio debe ser almacenado sin contacto con cualquier otro
elemento que pueda ocasionar una transformación.
Estado natural, obtención natural y obtención artificial:
Estado natural:
El berilio se encuentra como berilio-9.
Obtención natural y artificial:
1.- En minerales: El berilio está mezclado con otros elementos en
diferentes minerales como berilo que es la fuente principal de berilio.
2.- Reducción: El berilio se obtiene calentando a 1000 °C el fluoruro de
berilio con magnesio.
3.- Electrólisis: El berilio se obtiene con la electrólisis de Na 2BeF4.
Industria:
El berilio es usado como o en:
1.- Aleaciones en especial cobre-berilio: El berilio puede ser aleado
con diferentes metales con el propósito de cambiar o mejorar sus
propiedades.
2.- Permeable a rayos x: El berilio es permeable a los rayos x,
entonces puede ser usado en ingeniería nuclear o espacial, o en
radiología.
3.- Medio resistente a altas temperaturas y poca oxidación.
Propiedades físicas y químicas:
El berilio es un sólido gris, duro, quebradizo, brilloso, inflamable en
polvo, reactivo y muy tóxico.
El berilio es un líquido en altas temperaturas.
1.5.- Boro:
Información general:
N° CAS: 7440-42-8
N° EINEC S: 231-151-2
Símbolo: B.
Número atómico: 5.
Masa atómica: 10.81 u
Grupo, periodo y bloque: 13, 2 y p, respectivamente.
Configuración electrónica: 1s22s22p1
Propiedades atómicas:
Electronegatividad: 2.04 (escala de Pauling)
Radio atómico de Bohr: 87 pm.
Radio covalente: 82 pm.
Radio de van der Waals: -- pm.
Estado de oxidación: 3 (levemente ácido).
1a energía de ionización: 800.6 kJ/mol.
2a energía de ionización: 2427.1 kJ/mol.
3a energía de ionización: 3659.7 kJ/mol.
4a energía de ionización: 25025.8 kJ/mol.
5a energía de ionización: 32826.7 kJ/mol.
Características físicas:
Estado ordinario: Sólido (No magnético).
Densidad: 2460 kg/m3.
Punto de fusión: 2349 K.
Punto de ebullición: 4200 K.
Entalpía de vaporización: 489.7 kJ/mol.
Entalpía de fusión: 50.2 kJ/mol.
Presión de vapor: Pa.
Volumen molar: m3/mol.
Características químicas
Estructura cristalina: Romboédrica.
Calor específico: 1026 J/(K*kg).
Conductividad eléctrica: 1*10-4 S/m
Conductividad térmica: 27.4 W/(K*m)
Velocidad del sonido: 16200 m/s a 20 °C.
Isótopos más estables:
Abundanci Producto
a Energía de
Cadena de de
Isotopo Periodo desintegració
Natural desintegración decaimient
n en MeV
(AN) o
Boro.10 20% Átomo estable con 5 neutrones.
Boro-11 80 % Átomo estable con 6 neutrones.
Descripción:
El boro es el primer elemento químico más ligero de los metaloides y
del grupo de los metales térreos, pero no puede flotar en el agua.
El boro es un metal térreo, entonces es poco reactivo y es muy difícil
encontrarlo en estado puro. No reacciona fácilmente con el agua, el
oxígeno y con los ácidos y las bases diluidas.
El boro puede ser encontrado como dos alótropos: El boro amorfo y
boro metálico.
El boro amorfo es usado en fuegos artificiales.
El boro metálico es usado como semiconductor y en aleaciones.
Como el boro tiene un calor específico alto, se necesita una alta
temperatura externa para aumentar su temperatura interna.
Los hidruros de boro se oxidan fácilmente y liberando grandes
cantidades de energía, esto permite seguir estudiándolo como posible
fuente de combustible.
Estado natural, obtención natural y obtención artificial:
Estado natural:
El boro se encuentra principalmente como boro-10.
Obtención natural y artificial:
1.- En minerales y volcanes: El boro está mezclado con otros
elementos en diferentes minerales como bórax, colemanita, kernita,
entre otros minerales y el ácido bórico en volcanes.
2.- Reducción: El boro se obtiene con la reducción de ácido bórico y
potasio.
Industria:
El berilio es usado como o en:
1.- Aleaciones: Un poco porcentaje de boro puede ser aleado con
diferentes metales con el propósito de cambiar o mejorar sus
propiedades.
2.- Creación de fibras de boro: Las fibras de boro resisten una presión
de hasta 3600 MPa.
3.- Construcción de vidrio, esmaltes y cerámica: El boro puede ser
usado para construir materiales de uso doméstico.
3.- Fuegos artificiales: El boro amorfo es usado en pirotecnia.
4.- Medio resistente a altas temperaturas y poca oxidación.
5.- Compuestos importantes: Ácido bórico y carburo de boro.
Propiedades físicas y químicas:
El boro metálico es sólido, negro, muy duro (escala de Mohs de 9.3) y
es conductor solamente en altas temperaturas, por lo tanto puede ser
usado como semiconductor.
El boro amorfo es verde-marrón oscuro, suave (es polvo) y no es
brilloso.
El berilio es un líquido en altas temperaturas.
1.6.- Carbono:
Información general:
N° CAS: 7444-04-0
N° EINEC S: 231-153-3
Símbolo: C.
Número atómico: 6.
Masa atómica: 12 u
Grupo, periodo y bloque: 14, 2 y p, respectivamente.
Configuración electrónica: 1s22s22p2
Propiedades atómicas:
Electronegatividad: 2.55 (escala de Pauling)
Radio atómico de Bohr: 67 pm.
Radio covalente: 77 pm.
Radio de van der Waals: 170 pm.
Estado de oxidación: 4, 2.
Óxido: Ácido débil
1a energía de ionización: 1086.5 kJ/mol.
2a energía de ionización: 2352.6 kJ/mol.
3a energía de ionización: 4620.5 kJ/mol.
4a energía de ionización: 6222.7 kJ/mol.
5a energía de ionización: 37831.1 kJ/mol.
6a energía de ionización: 47277.1 kJ/mol.
Características físicas:
Estado ordinario: Sólido (no magnético).
Dureza Mohs: 1-2 (grafito) y 10 (diamante).
Densidad: 2267 kg/m3.
Punto de fusión de grafito: 3800 K.
Punto de fusión de diamante: 3823 K.
Punto de ebullición de grafito: 5100 K.
Entalpía de vaporización de grafito: 711 kJ/mol.
Entalpía de fusión de grafito: 105 kJ/mol.
Volumen molar: m3/mol.
Características químicas
Estructura cristalina: Hexagonal.
Calor específico: 710 J/(K*kg).
Conductividad eléctrica: 61*103 S/m
Conductividad térmica: 129 W/(K*m)
Velocidad del sonido en el diamante: 18350 m/s a 20 °C.
Isótopos más estables:
Cadena
Abundancia Energía de
Perio de Producto de
Isotopo desintegración
Natural (AN) do desintegra decaimiento
en MeV
ción
Carbono-12 99% Átomo estable con 6 neutrones.
Carbono-13 1% Átomo estable con 7 neutrones.
14
Carbono-14 trazas 5730 B 0.15 N
años
Descripción:
El carbono es el elemento químico con más combinaciones de
compuestos de la tabla periódica.
El carbono tiene cinco formas alotrópicas: Grafito, diamante, fullereno,
grafeno y carbino, de las cuales solo el grafito y el diamante pueden
ser obtenidas de la naturaleza.
El carbono elemental es insoluble en agua, ácidos y bases diluidas.
Si elevamos el carbono a una alta temperatura y añadimos oxígeno
formará monóxido, dióxido y subóxido de carbono.
Si adicionamos el carbono con oxidantes calientes como ácido nítrico
y nitrato de potasio formará ácido metílico.
Si adicionamos halógenos (F, CI, BR, I) con el carbono formará
haluros. En temperatura ambiente, el tetrafluoruro de carbono es gas,
el tetracloruro es líquido y los dos últimos son sólidos.
Como el carbono tiene un calor específico medio, se necesita una
temperatura casi alta externa para aumentar su temperatura interna.
Estado natural, obtención natural y obtención artificial:
Estado natural:
El carbono se encuentra como carbono-12.
Obtención natural y artificial:
1.- En minerales: El carbono está mezclado con muchos minerales.
2.- En seres vivos: El carbono está en seres vivos.
3.- En depósitos de petróleo y gas: El carbono está concentrado en
yacimientos de petróleo y gas.
4.- En la atmósfera.
Industria:
El carbono es usado como o en:
1.- Combustible: El carbono es usado, actualmente, como principal
combustible fósil en el mundo.
2.- Joyería: El alótropo diamante es usado como piedra preciosa.
3.- Pigmentación: El carbono como pigmento negro es usado en tintas.
4.- Carbón vegetal: El carbón vegetal es utilizado como absorbente de
gases y agente decolorante.
5.- Compuestos químicos orgánicos e inorgánicas simples y
complejos:
Ejemplos:
1.- El dióxido de carbono es usado en la carbonatación de bebidas, en
extintores de fuego.
2.- El monóxido de carbono es usado como agente reductor den
procesos metalúrgicos.
3.- El Diclorodifluorometano es usado en aparatos de refrigeración.
Propiedades físicas y químicas:
El carbono es un sólido duro incoloro (diamante) sólido suave negro
(grafito), reactivo en gas con el oxígeno y tóxico e inflamable en
algunos compuestos.
El carbono es un gas en altas temperaturas.
1.7.- Nitrógeno:
Información general:
N° CAS: 7727-37-9
N° EINEC S: 231-783-9
Símbolo: N.
Número atómico: 7.
Masa atómica: 14 u
Grupo, periodo y bloque: 15, 2 y p, respectivamente.
Configuración electrónica: 1s22s22p3
Propiedades atómicas:
Electronegatividad: 3.04 (escala de Pauling)
Radio atómico de Bohr: 56 pm.
Radio covalente: 75 pm.
Radio de van der Waals: 155 pm.
Estado de oxidación: +-3, 5, 4, 2, 1 (ácido fuerte).
1a energía de ionización: 1402.3 kJ/mol.
2a energía de ionización: 2856 kJ/mol.
3a energía de ionización: 4578.1 kJ/mol.
4a energía de ionización: 7475 kJ/mol.
5a energía de ionización: 9444.9 kJ/mol.
6a energía de ionización: 53266.6 kJ/mol.
7a energía de ionización: 64360 kJ/mol.
Características físicas:
Estado ordinario: Gas.
Densidad: 1.25 kg/m3.
Punto de fusión: 63.14 K.
Punto de ebullición: 77.35 K.
Entalpía de vaporización: 5.57 kJ/mol.
Entalpía de fusión: 0.7 kJ/mol.
Punto crítico: 126.19 K a 3.39 MPa.
Volumen molar: m3/mol.
Características químicas
Estructura cristalina: Hexagonal.
Calor específico: 1040 J/(K*kg).
Conductividad eléctrica: S/m
Conductividad térmica: 0.025 W/(K*m)
Velocidad del sonido: 334 m/s a 20 °C.
Isótopos más estables:
Abundanci Energía de Producto
a Cadena de
desintegra de
Isotopo Periodo desintegra
Natural ción en decaimient
ción
(AN) MeV o
9.965 13
Nitrógeno-13 Sintético E 2.2 C
minutos
Nitrógeno-14 99.6 % Átomo estable con 7 neutrones.
Nitrógeno-15 0.3 % Átomo estable con 8 neutrones.
Descripción:
El nitrógeno es el elemento químico con mayor porcentaje de cantidad
en el aire.
El nitrógeno a temperatura ambiente es un gas incoloro, inodoro,
insípido, no combustible, diamagnético y más ligero que el aire.
El nitrógeno a baja temperatura es un líquido incoloro y a muy baja
temperatura es un sólido incoloro.
El nitrógeno a temperatura ambiente tiene una reactividad baja hacia
la mayor parte de las sustancias comunes pero a temperatura alta
reacciona con varios elementos como cromo, silicio, titanio, etc para
formar nitruros; con O2 para formar NO y si adicionamos hidrógeno con
un catalizador a una temperatura y presión muy alta formará
amoniaco.
Estado natural, obtención natural y obtención artificial:
Estado natural:
El nitrógeno se encuentra como nitrógeno-14.
Obtención natural y artificial:
1.- En el aire: El nitrógeno puede obtenerse del aire eliminando el
oxígeno usando un método como la destilación fraccionada del aire.
2.- En seres vivos: El nitrógeno está en seres vivos.
3.- De sus compuestos: El nitrógeno puede obtenerse por oxidación
del amoníaco o por descomposición del nitrito de amonio.
1.- Descomposición del nitrito de amonio:
NH4 + NO2 2H2O + N2
Industria:
El nitrógeno es usado como o en:
1.- Abonos nitrogenados: El nitrógeno es usado para crear abono o
fertilizantes como abonos nítricos como nitrato sódico, abonos
amoniacales como sulfato amónico, amídicos como la urea o
proteínicos.
2.- Conservador de alimentos y oxidación: El nitrógeno es usado para
inflar productos que contiene alimentos que permite reducir el tiempo
de descomposición del oxígeno dentro del empaque. También es
usado para evitar la oxidación de plásticos.
3.- Anestésico: El nitrógeno es mezclado con el oxígeno para obtener
óxido nitroso o gas de la risa.
4.- Refrigerante: El nitrógeno líquido es usado como refrigerante.
Propiedades físicas y químicas:
El nitrógeno a temperatura ambiente es un gas incoloro, inodoro e
insípido compuesto por moléculas diatómicas (N 2), no es tóxico ni es
inflamable.
El nitrógeno a temperatura baja es un líquido incoloro, inodoro e
insípido, es tóxico, no es inflamable pero puede ocasionar
quemaduras.
El nitrógeno a muy bajas temperatura es un sólido incoloro e inodoro.
1.8.- Oxígeno:
Información general:
N° CAS: 7782-44-7
N° EINEC S: 231-956-9
Símbolo: O.
Número atómico: 8.
Masa atómica: 16 u
Grupo, periodo y bloque: 16, 2 y p, respectivamente.
Configuración electrónica: 1s22s22p4
Propiedades atómicas:
Electronegatividad: 3.44 (escala de Pauling)
Radio atómico de Bohr: 60 pm.
Radio covalente: 73 pm.
Radio de van der Waals: 152 pm.
Estado de oxidación: -2, -1 (neutro).
1a energía de ionización: 1313.9 kJ/mol.
2a energía de ionización: 3388.3 kJ/mol.
3a energía de ionización: 5300.5 kJ/mol.
4a energía de ionización: 7469.2 kJ/mol.
Características físicas:
Estado ordinario: Gas (paramagnético).
Densidad: 1.42 kg/m3.
Punto de fusión: 50.35 K.
Punto de ebullición: 90.18 K.
Entalpía de vaporización: 6.8 kJ/mol.
Entalpía de fusión: 0.43 kJ/mol.
Volumen molar: 17.36*10-3 m3/mol.
Características químicas
Estructura cristalina: Cúbica.
Calor específico: 920 J/(K*kg).
Conductividad térmica: 0.026 W/(K*m)
Velocidad del sonido: 317.5 m/s a 20 °C.
Isótopos más estables:
Abundanci Energía de Producto
a Cadena de
desintegra de
Isotopo Periodo desintegra
Natural ción en decaimient
ción
(AN) MeV o
Oxígeno-16 99.76% Átomo estable con 8 neutrones.
Oxígeno-17 0.04% Átomo estable con 9 neutrones.
Oxígeno-18 0.2 % Átomo estable con 10 neutrones.
Descripción:
El nitrógeno es el elemento químico con mayor porcentaje de cantidad
en el aire.
El nitrógeno a temperatura ambiente es un gas incoloro, inodoro,
insípido, no combustible, diamagnético y más ligero que el aire.
El nitrógeno a baja temperatura es un líquido incoloro y a muy baja
temperatura es un sólido incoloro.
El nitrógeno a temperatura ambiente tiene una reactividad baja hacia
la mayor parte de las sustancias comunes pero a temperatura alta
reacciona con varios elementos como cromo, silicio, titanio, etc para
formar nitruros; con O2 para formar NO y si adicionamos hidrógeno con
un catalizador a una temperatura y presión muy alta formará
amoniaco.
Estado natural, obtención natural y obtención artificial:
Estado natural:
El nitrógeno se encuentra como nitrógeno-14.
Obtención natural y artificial:
1.- En el aire: El nitrógeno puede obtenerse del aire eliminando el
oxígeno usando un método como la destilación fraccionada del aire.
2.- En seres vivos: El nitrógeno está en seres vivos.
3.- De sus compuestos: El nitrógeno puede obtenerse por oxidación
del amoníaco o por descomposición del nitrito de amonio.
1.- Descomposición del nitrito de amonio:
NH4 + NO2 2H2O + N2
Industria:
El nitrógeno es usado como o en:
1.- Abonos nitrogenados: El nitrógeno es usado para crear abono o
fertilizantes como abonos nítricos como nitrato sódico, abonos
amoniacales como sulfato amónico, amídicos como la urea o
proteínicos.
2.- Conservador de alimentos y oxidación: El nitrógeno es usado para
inflar productos que contiene alimentos que permite reducir el tiempo
de descomposición del oxígeno dentro del empaque. También es
usado para evitar la oxidación de plásticos.
3.- Anestésico: El nitrógeno es mezclado con el oxígeno para obtener
óxido nitroso o gas de la risa.
4.- Refrigerante: El nitrógeno líquido es usado como refrigerante.
Propiedades físicas y químicas:
El nitrógeno a temperatura ambiente es un gas incoloro, inodoro e
insípido compuesto por moléculas diatómicas (N 2), no es tóxico ni es
inflamable.
El nitrógeno a temperatura baja es un líquido incoloro, inodoro e
insípido, es tóxico, no es inflamable pero puede ocasionar
quemaduras.
El nitrógeno a muy bajas temperatura es un sólido incoloro e inodoro.
1.9.- Nitrógeno:
1.10.- Flúor:
2.- Química inorgánica:
2.1.- Óxidos metálicos u óxidos básicos:
1.- Óxido de litio:
Descripción:
El óxido de litio (Li2O) es un compuesto inorgánico formado por
oxígeno y litio.
Características físicas y químicas:
Estado: Sólido polvo blando.
Color: Blanco.
Masa molar: 29.88 g/mol.
Punto de fusión: 1711 K.
Punto de ebullición: 2873 K.
Obtención:
El óxido de litio es formado, principalmente por dos procesos:
1.- Cuando el litio se quema con el oxígeno del aire.
Reacción del oxígeno con el litio:
4Li + O2 2Li2O
2.- Cuando hay descomposición térmica en peróxido de litio a 450°C.
Reacción de la descomposición térmica del peróxido de litio:
2Li2O2 2Li2O + O2
Usos:
El óxido de litio es usado como fundente en esmaltes cerámicos.
Propiedades físicas y químicas:
El óxido de litio es corrosivo y reacciona violentamente con el agua
formando hidróxido de litio e hidrógeno.
2.- Óxido de berilio:
Descripción:
El óxido de berilio (BeO) es un compuesto inorgánico formado por
oxígeno y berilio.
El óxido de berilio es el único óxido anfótero de los metales
alcalinotérreos.
Características físicas y químicas:
Estado: Sólido polvo blando.
Color: Blanco.
Masa molar: g/mol.
Punto de fusión: 2780 K.
Punto de ebullición: 4173 K.
Solubilidad en agua: 0.00002 g/100 mL
Obtención:
El óxido de berilio es encontrado en:
1.- Bromelita: Mineral del óxido de berilio.
El óxido de berilio es formado, principalmente por tres procesos:
1.- Cuando hay calcinación (tostado) de carbonato de berilio.
Reacción de la calcinación de carbonato de berilio:
BeCO3 BeO + CO2
2.- Cuando hay deshidratación de hidróxido de berilio.
Reacción de la deshidratación de hidróxido de berilio:
Be(OH)2 - H2O BeO
3.- Cuando hay ignición del berilio.
Reacción de la ignición del berilio:
2Be + O2 2BeO
Usos:
El óxido de berilio es usado en motores de cohetes y en
semiconductores de alto rendimiento.
Propiedades físicas y químicas:
El óxido de berilio es cancerígeno, aislante eléctrico y conductor
térmico.
3.- Óxido de sodio:
Descripción:
El óxido de sodio (Na2O) es un compuesto inorgánico formado por
oxígeno y sodio.
Características físicas y químicas:
Estado: Sólido polvo blando.
Color: Blanco.
Masa molar: 61.97 g/mol.
Punto de fusión: K.
Punto de ebullición: K.
Obtención:
El óxido de sodio es formado, principalmente por 4 procesos:
1.- Cuando hay reacción de sodio con oxígeno del aire, y también
obtenemos peróxido de sodio:
6Na + 2O2 2Na2O + Na2O2
2.- Cuando hay reacción de sodio con hidróxido de sodio:
2NaOH + 2Na 2Na2O + H2
3.- Cuando hay reacción de sodio con peróxido de sodio:
Na2O2 + 2Na 2Na2O
4.- Cuando hay reacción de sodio con nitrito de sodio:
2NaNO2 + 6Na 4Na2O + N2
Usos:
El óxido de sodio es usado en la fabricación de cerámicas y vidrios.
El cristal del vidrio se compone de: 70% de SiO 2, 15% de Na2O y 9%
de CaO.
Propiedades físicas y químicas:
El óxido de sodio es soluble al agua y forma hidróxido de sodio.
4.- Óxido de magnesio o magnesia:
Descripción:
El óxido de magnesio (MgO) es un compuesto inorgánico formado por
oxígeno y magnesio.
Características físicas y químicas:
Estado: Sólido polvo blando.
Color: Blanco.
Densidad: 3580 kg/m3.
Masa molar: 40.3 g/mol.
Punto de fusión: 3125 K.
Punto de ebullición: 3873 K.
Banda prohibida: 7.8 eV.
Solubilidad en agua: 0.006 g/L a 0 °C
0.086 g/L a 30 °C.
Soluble: ácido y amoniaco.
Entalpía de formación en gas: 58.16 kJ/mol.
Entalpía de formación en líquido: -532.61 kJ/mol.
Entalpía de formación en sólido: -601.6 kJ/mol.
Entropía de formación en gas a 1 bar: 231.27 kJ/mol
Entropía de formación en líquido a 1 bar: 48.34 kJ/mol.
Entropía de formación en sólido a 1 bar: 26.95 kJ/mol.
Peligrosidad: R36, R37, R38.
Obtención:
El óxido de magnesio es encontrado en:
1.- Periclasa: Mineral del óxido de magnesio.
El óxido de sodio es formado, principalmente por 4 procesos:
1.- Cuando hay reacción de magnesio con oxígeno del aire:
2Mg + O2 2MgO
2.- Cuando hay calcinación de carbonato de magnesio o de hidróxido
de magnesio:
MgCO3 MgO + CO2
Mg (OH)2 MgO + H2O
3.- Cuando hay reacción de cloruro de magnesio con óxido de calcio y
después hay reacción con calor:
MgCl2 + CaO Mg (OH)2 + CaCl2
Mg (OH)2 MgO + H2O
Nota: En la calcinación, las propiedades del óxido de magnesio
dependerán de la temperatura de la calcinación:
1.- 700 °C – 1000 °C: Se obtiene pigmento para pintura, relleno para
papel y materiales sintéticos, en esta temperatura el óxido de
magnesio se llama magnesia caústica.
2.- 1000 °C – 1500 °C: Se obtiene un producto menos reactivo usado
para aplicaciones que requieran un lento deterioro como fertilizantes o
suplementos alimenticios.
3.- 1500 °C – 2000 °C: Se obtiene un producto muy estable y es usado
como material refractario como ladrillos para hornos o crisoles de
revestimiento interno utilizados en la metalurgia.
Usos
El óxido de magnesio es usado como material refractario.
Además, es usado en:
1.- Cemento: El óxido de magnesio permite expandir el cemento.
2.- Agricultura: Algunos fertilizantes tienen magnesio en forma de
óxido.
Propiedades físicas y químicas:
El óxido de magnesio es soluble al agua y forma hidróxido de
magnesio y puede ser reversible calentando el hidróxido para evaporar
el agua.
5.- Óxido de aluminio o alúmina:
Descripción:
El óxido de aluminio (Al2O3) es un compuesto inorgánico formado por
oxígeno y aluminio.
El óxido de aluminio es más duro que el aluminio y tiene mayor punto
de fusión.
Características físicas y químicas:
Estado: Sólido polvo blando.
Color: Café oscuro o blanco (alumina pura).
Densidad: 3961 kg/m3.
Masa molar: 101.96 g/mol.
Punto de fusión: 2345 K.
Punto de ebullición: 3250 K.
Obtención:
El óxido de magnesio es encontrado en:
1.- Corindón: Mineral del óxido de magnesio.
2.- Esmeril: Mineral constituido por corindón y otros minerales.
El óxido de sodio es formado por el proceso Bayer:
El proceso Bayer es un proceso utilizado en la industria para obtener
alúmina a partir de la bauxita.
La bauxita es lavada, pulverizada y disuelta en hidróxido de potasio a
alta presión y temperatura.
El líquido obtenido contiene una disolución de aluminato de sodio y
residuos de bauxita que contiene hierro, silicio y titanio.
La solución de aluminato de sodio es bombeada dentro de un tanque
llamado precipitador. Se añaden finas partículas de alúmina con el fin
de inducir la precipitación de partículas de alúminas puras una vez que
el líquido se enfría.
Las partículas caen al fondo del tanque, son extraídas y calcinadas a
1373.15 °C en un horno o calcinador con el propósito de eliminar el
agua que contiene y obtener alúmina pura.
Usos
El óxido de aluminio es usado para producir aluminio.
Además, es usado en o como:
1.- Aislante térmico y eléctrico: La alúmina es usado como aislante
térmico y eléctrico en cubas electrolíticas y como aislante eléctrico en
las bujías de automóviles.
2.- Secado de aire comprimido: La alúmina puede absorber agua.
3.- Base de las prótesis dentales: La alúmina es usado como base de
la estructura de coronas y puentes por su dureza, resistencia, bajo
peso y color blanco.
Propiedades físicas y químicas:
El óxido de aluminio es insoluble al agua.
5.- Óxido de potasio:
Descripción:
El óxido de potasio (K2O) es un compuesto inorgánico formado por
oxígeno y potasio.
El óxido de potasio es muy reactivo, por lo que es un compuesto muy
raro.
Características físicas y químicas:
Estado: Sólido duro.
Color: Amarillo.
Densidad: 2.3 kg/m3.
Masa molar: 94.19 g/mol.
Punto de fusión: 1013 K.
Punto de ebullición: K.
Obtención:
El óxido de potasio es formado:
2.- Cuando el peróxido de potasio (formado previamente por oxígeno y
potasio) reacciona con potasio:
K2O2 + 2K 2K2O
3.- Cuando hay calcinación de nitrato potásico con potasio metálico:
2KNO3 + 10K 6K2O + N2
Usos
El óxido de aluminio es usado solo como sustancia que ayuda en la
fabricación de otras sustancias que puedan aportar algo.
Propiedades físicas y químicas:
El óxido de potasio es soluble al agua y reacciona violentamente
formando hidróxido de potasio pero no puede deshidratarse para
volver a ser óxido de potasio.
El óxido de potasio también es delicuescente, es decir, capaz de
absorber el agua del aire atmosférico.
Dato curioso:
En realidad los fertilizantes no contienen óxido de potasio porque si lo
tuviera, la bolsa explotaría. Las bolsas en realidad tienen ese
compuesto en la etiqueta por su equivalencia en peso con el potasio y
sus otros compuestos relacionados con él.
7.- Óxido de calcio o cal:
Descripción:
El óxido de calcio (CaO) es un compuesto inorgánico formado por
oxígeno y calcio.
El óxido de calcio es muy peligroso, puede generar irritación y
quemaduras.
La cal se divide en dos grupos: Cal viva o simplemente cal y cal
apagada.
La cal viva es aquella cal que no ha hecho una reacción con agua.
La cal muerta, apagada o aérea es aquella cal que ha hecho una
reacción con agua.
Características físicas y químicas:
Estado: Sólido duro.
Color: Blanco.
Densidad: 3300 kg/m3.
Masa molar: 56.1 g/mol.
Punto de fusión: 2845 K.
Punto de ebullición: 3123 K.
Solubilidad en agua: 1.19 g/L a 25 °C.
Entalpía de formación en gas: 43.93 kJ/mol.
Entalpía de formación en líquido: -557.33 kJ/mol.
Entalpía de formación en sólido: -635.09 kJ/mol.
Entropía de formación en gas a 1 bar: 219.71 kJ/mol
Entropía de formación en líquido a 1 bar: 62.31 kJ/mol.
Entropía de formación en sólido a 1 bar: 39.79 kJ/mol.
Peligrosidad: R37, R38, R41; S2, S25, S26, S37, S39; H315, H318,
H335; P102, P280, P305, P351, P310, P302, P352, P261, P304,
P340, P501.
Obtención:
El óxido de calcio es formado:
1.- Mediante la calcinación de la caliza que tiene un alto contenido de
carbonato de calcio (CaCO3):
CaCO3 CaO + CO2
El óxido de calcio hidratado o cal apagado es formado:
1.- Mediante la calcinación de la caliza que tiene alrededor de 20% de
arcilla, entonces es pulverizada y mezclada con agua para formar cal
hidráulica. Cuando se amasa la cal hidráulica y se mezcla con áridos y
agua, forma un hormigón resistente en el agua.
Usos
La cal viva es usada para crear cal apagada y cal hidráulica.
La cal apagada es usada:
1.- En morteros de cal: Si combinamos cal viva, agua, arena y calor,
forma una argamasa o mortero de cal.
1.1.- En infraestructura y edificación como cal aérea: La carbonatación
de los morteros de cal (por contacto de CO 2 del aire) produce
carbonato de calcio que permite desarrollar resistencia y durabilidad
de los morteros de cal.
1.2.- Como cal hidráulica: La cal hidráulica tiene una resistencia y
durabilidad en el agua.
2.- En siderurgia: La cal es usada como fundente.
3.- En industria: Producción de jabón, fabricación de caucho y carburo
cálcico.
4.- En vidrios: Proporciona vidrios más brillantes y con mejor color.
5.- Protección al medio ambiente: La cal permite:
5.1.- Reajustar el pH y reducir la agresividad o remineralizar el agua
por el calcio de su contenido.
5.2.- Depurar lo gases ácidos de las industrias como HCI, HF u óxidos
de nitrógeno.
6.- Agricultura: La cal permite:
6.1.- Actuar como biocida, abono o fertilizante.
Propiedades físicas y químicas:
El óxido de calcio es soluble al agua y reacciona violentamente
formando hidróxido de calcio o cal apagada.
8.- Óxido de escandio:
Descripción:
El óxido de escandio (Sc2O3) es un compuesto inorgánico formado por
oxígeno y escandio.
Características físicas y químicas:
Estado:
Color:
Densidad:
Masa molar:
Punto de fusión:
Punto de ebullición:
Solubilidad en agua:
Obtención:
El óxido de escadio es usado en luces de alta intensidad.
Usos
Propiedades físicas y químicas:
8.- Óxido de titanio:
Descripción:
El óxido de titanio (TiO2) es un compuesto inorgánico formado por
oxígeno y titanio.
Características físicas y químicas:
Estado: Sólido duro.
Color: Blanco.
Densidad: 4200 kg/m3.
Masa molar: g/mol.
Punto de fusión: 2103 K.
Punto de ebullición: 2773 K.
Solubilidad en agua: Insoluble.
Obtención:
El óxido de titanio es encontrado en:
1.- Minerales: Brookita con estructura ortorrómbica; anastasa con
estructura tetragonal y rutilo con estructura octaédrica.
Usos
El óxido de titanio es usado:
1.- Como Pigmento: El óxido de titanio puede reflejar la radiación y a la
mayoría de radiación electromagnética. Puede usarse en pinturas,
plásticos, papel, tintas de impresión, cosméticos, etc.
2.- En Nanoescala: El óxido de titanio puede ser usado como
fotocatalizadores o protectores solares. Los fotocatalizadores son
químicos que modifican la velocidad de una reacción química
mediante luz sin involucrarse en la reacción.
3.- En Baterías de carga ultrarrápida: Un estudio reciente de la
Universidad tecnológica de Nanyang en Singapur estableció que
usando un gel compuesto de óxido de titanio e hidróxido de sodio
colocado en el ánodo de una batería puede hacer que la batería se
recargue aproximadamente un 70% de su capacidad en 2 minutos y
tener una vida útil de más de 20 años.
Propiedades físicas y químicas:
El óxido de titanio es insoluble al agua, es anfótero, soluble en ácido
sulfúrico concentrado y ácido fluorhídrico y es excelente
fotocatalizador (acelera las reacciones provocadas por la luz).
El óxido de titanio refleja la mayoría de la radiación electromagnética
visible y absorbe la luz ultravioleta.
El óxido de titanio es usado mucho en la industria y es poco peligroso.
9.- Óxido de vanadio V:
Descripción:
El óxido de vanadio V (V2O5) es un compuesto inorgánico formado por
oxígeno y vanadio con 5 electrones.
El óxido de calcio es un anfótero y un agente oxidante debido a su alto
estado de oxidación.
Si se quema el óxido de vanadio V, el oxígeno del compuesto se
pierde irreversiblemente.
El óxido de vanadio V puede disolverse en agua y forma una solución
ácida de color amarillo pálido.
Reacciones ácido-base:
1.- El V2O5 puede reaccionar con ácidos fuertes no reductores para
formar soluciones de sales que contiene dioxovanadio V:
V2O5 + 2HNO3 2VO2 (NO3) + H2O
2.- El V2O5 también reacciona con bases fuertes para formar
polioxovanadatos.
3.- Si el V2O5 reacciona con cloruro de tionilo, forma oxitricloruro de
vanadio (VOCl3).
V2O5 + 3SOCI2 2VOCI3 + 3SO2
Reacciones redox:
1.- Si reaccionamos V2O5 con ácido oxálico, monóxido de carbono y
óxido de azufre IV formamos óxido de vanadio IV.
Características físicas y químicas:
Estructura cristalina: Ortorómbico.
Estado: Sólido duro.
Color: Amarillo.
Densidad: 3357 kg/m3.
Masa molar: 101.88 g/mol.
Punto de fusión: 963 K.
Punto de ebullición: K.
Solubilidad en agua: 0.8 g/L a 25 °C.
Peligrosidad: S1/2, S36/37, S38, S45, S61.
Obtención:
El óxido de vanadio V es obtenido:
1.- Minerales: El óxido de vanadio V se encuentra en el mineral
shcherbinaite en fumarolas y en el mineral navajoite.
El óxido de calcio hidratado o cal apagado es formado:
1.- Cuando reacciona vanadio con carbonato de sodio para producir
matavanadato sódico (NaVO3) y después se acidifica a pH 2-3 con
ácido sulfúrico para dar un precipitado de “torta roja” y después se
funde con 690 °C para producir V2O5.
2.- Cuando hay calentamiento de matavanadato de amonio a 200 °C:
2NH4VO3 V2O5 + 2NH3 + H2O
Usos:
El óxido de vanadio es usado:
1.- Para fabricar Vanadio.
2.- En baterías redox de vanadio: El óxido de vanadio V crea un tipo
de batería de flujo utilizado para almacenar energía en instalaciones
de gran tamaño como los parques eólicos.
3.- Material en bolómetros: El óxido de vanadio V es usado como
material en bolómetros por su alta resistencia térmica.
Propiedades físicas y químicas:
El óxido de vanadio V puede reaccionar con ácidos fuertes no
reductores y bases fuertes.
10.- Óxidos de cromo:
10.1.- Óxido de cromo II:
Descripción:
El óxido de cromo II (CrO) es un compuesto inorgánico formado por
oxígeno y cromo con 2 electrones.
Si calentamos el óxido de cromo II a 100 °C obtenemos óxido de
cromo III:
4CrO + O2 2Cr2O3
Si calentamos el óxido de cromo II con hidrógeno a 1000 °C
obtenemos cromo metálico:
CrO + H2 Cr + H2O
Si reducimos el óxido de cromo II con carbono obteneos cromo
metálico:
CrO + C Cr + CO
Características físicas y químicas:
Estado: Sólido polvo blando.
Color: Negro.
Densidad: kg/m3.
Masa molar: 67.99 g/mol.
Punto de fusión: K.
Punto de ebullición: 573.15 K.
Obtención:
El óxido de cromo II es producido:
1.- Cuando hay reducción de óxido de cromo III con hipofosfito:
H3PO2 + 2Cr2O3 4CrO + H3PO4
2.- Cuando hay oxidación de CrHg 3 o CrHg con ácido nítrico u
oxígeno:
2CrHg3 + O2 2CrO + 6Hg
2CrHg + O2 2CrO + 2Hg
Usos:
No tiene aplicaciones industriales pero puede funcionar como
sustancia para hacer reacciones.
Propiedades físicas y químicas:
El óxido de cromo II es un agente reductor fuerte, insoluble al agua y
en soluciones concentradas de ácido clorhídrico (HCl) y ácido sulfúrico
(H2SO4).
Este óxido no tiene aplicaciones industriales.
10.2.- Óxido de cromo III:
Descripción:
El óxido de cromo III (Cr 2O3) es un compuesto inorgánico formado por
oxígeno y cromo con 3 electrones.
Características físicas y químicas:
Estructura: Hexagonal.
Estado: Sólido polvo blando.
Color: Verde.
Densidad: 5222 kg/m3.
Masa molar: 151.99 g/mol.
Punto de fusión: 2708 K.
Punto de ebullición: 4273 K.
Obtención:
El óxido de cromo III es obtenido:
1.- Minerales: El óxido de cromo III es obtenido del mineral eskolaita.
El óxido de cromo III es producido:
1.- Cuando hay calcinación de dicromato de sodio con azufre a altas
temperaturas:
Na2Cr2O7 + S Na2SO4 + Cr2O3
2.- Cuando hay descomposición térmica de dicromato de amonio con
baja temperatura (menos de 200 °C):
(NH4)2Cr2O7 Cr2O3 + N2 + 4H2O
Usos:
El óxido de cromo III es usado:
1.- Como pigmento verde: El óxido de cromo III puede ser usado para
pinturas, tintas y color de vasos.
Propiedades físicas y químicas:
El óxido de cromo III es un material duro, frágil, antiferromagnético
hasta 307 K y higroscópico.
El óxido de cromo III es un agente reductor fuerte, insoluble al agua,
alcohol, acetona y ácidos.
El óxido de cromo III es un anfótero, así que puede reaccionar con
ácidos o bases.
El óxido de cromo II se vuelve marrón cuando se calienta pero regresa
a su color original cuando se enfria.
10.3.- Óxido de cromo IV:
Descripción:
El óxido de cromo IV (CrO2) es un compuesto inorgánico formado por
oxígeno y cromo con 4 electrones.
Características físicas y químicas:
Estado: Sólido polvo blando.
Color: Negro.
Densidad: 4890 kg/m3.
Masa molar: 83.99 g/mol.
Punto de fusión: 648 K.
Punto de ebullición: K.
Obtención:
Usos:
El óxido de cromo IV es usada:
1.- En cintas de datos para sistemas de almacenamiento.
Actualmente no es muy usada pero anteriormente era usada en
emulsión de cinta magnética.
Propiedades físicas y químicas:
El óxido de cromo II es magnético, insoluble al agua e inflamable.
10.4.- Óxido de cromo VI:
Descripción:
El óxido de cromo IV (CrO2) es un compuesto inorgánico formado por
oxígeno y cromo con 6 electrones.
Si calcinamos el óxido de cromo VI a 197 °C, obtenemos óxido de
cromo III y oxígeno:
4CrO3 2Cr2O3 + 3O2
Características físicas y químicas:
Estado: Sólido polvo blando.
Color: Rojo oscuro.
Densidad: 2700 kg/m3.
Masa molar: 99.99 g/mol.
Punto de fusión: 470 K.
Punto de ebullición: 524 K.
Solubilidad en agua: 61.7 g/100mL a 0 °C.
63 g/100mL a 25 °C.
67 g/100mL a 100 °C.
Obtención:
El óxido de cromo VI es producido:
1.- Cuando hay reacción entre dicromato de sodio con ácido sulfúrico:
H2SO4 + Na2CrO4 CrO3 + Na2SO4 + H2O
Usos:
El óxido de cromo IV es usada:
1.- En cromado de objetos.
2.- En la producción de rubíes sintéticos.
Propiedades físicas y químicas:
El óxido de cromo II es cancerígeno, muy tóxico y soluble en ácido
sulfúrico y ácido nítrico.
Cada año la industria produce 100 millones de kg de óxido de cromo
VI.
11.- Óxidos de manganeso:
11.1.- Óxido de manganeso II:
Descripción:
El óxido de manganeso II (MnO) es un compuesto inorgánico formado
por oxígeno y manganeso con 2 electrones.
El óxido de manganeso II es una base muy fuerte y cuando está
disuelto no es corrosivo.
Características físicas y químicas:
Estado: Sólido suave.
Color: Verde.
Densidad: 5430 kg/m3.
Masa molar: 70.93 g/mol.
Punto de fusión: 2218 K.
Punto de ebullición: K.
Entropía molar estándar: 60 J/mol*K
Entalpía de formación: -385 kJ/mol.
Obtención:
El óxido de manganeso II es obtenido:
1.- Minerales: El óxido de manganeso está en el mineral manganosita.
El óxido de cromo VI es producido:
1.- Cuando hay reacción entre hidrógeno y óxido de manganeso IV:
MnO2 + H2 MnO + H2O
2.- Cuando hay reacción entre monóxido de carbono y óxido de
manganeso IV:
MnO2 + CO MnO + CO2
3.- Cuando hay calentamiento de carbonato de manganeso II:
MnCO3 MnO + CO2
Usos:
El óxido de manganeso II es usada:
1.- Como sustancia añadida en fertilizantes y productos alimenticios.
Propiedades físicas y químicas:
El óxido de manganeso II insoluble en agua pero soluble en ácido y no
es inflamable.
Cada año la industria produce mucha cantidad de óxido de
manganeso II.
11.2.- Óxido de manganeso III:
Descripción:
El óxido de manganeso III (Mn2O3) es un compuesto inorgánico
formado por oxígeno y manganeso con 3 electrones.
Características físicas y químicas:
Estado: Sólido suave.
Color: Café o blanco.
Densidad: 4500 kg/m3.
Masa molar: 157.87 g/mol.
Punto de fusión: 1161 K en forma alpha.
Punto de ebullición: K.
Solubilidad en agua: 0.005 g/100mL en forma alpha.
Entropía molar estándar: 110 J/mol*K
Entalpía de formación: -971 kJ/mol.
Obtención:
El óxido de manganeso III es producido:
1.- Cuando hay calentamiento de óxido de manganeso III en el aire a
800 °C:
MnO2 + H2 MnO + H2O
2.- Cuando hay reducción de óxido de manganeso III con una celda
alcalina como el zinc:
2MnO2 + Zn Mn2O3 + ZnO
Usos:
El óxido de manganeso III es usada:
1.- Como material usado para construir vidrio y cerámica.
Propiedades físicas y químicas:
El óxido de manganeso II insoluble en alcohol y acetona pero soluble
en ácido y cloruro de amonio.
11.3.- Óxido de manganeso IV:
Descripción:
El óxido de manganeso IV (MnO2) es un compuesto inorgánico
formado por oxígeno y manganeso con 4 electrones.
Si reaccionamos carbono con óxido de manganeso IV obtenemos
manganeso:
MnO2 + 2C Mn + 2CO
Si reaccionamos óxido de manganeso IV con concentración caliente
de ácido sulfúrico, obtenemos sulfato de manganeso II:
2MnO2 + 2H2SO4 2MnSO4 + O2 + 2H2O
Si calentamos una combinación de hidróxido de potasio y óxido de
manganeso IV, obtenemos manganato de potasio:
2MnO2 + 4KOH + O2 2K2MnO4 + 2H2O
Características físicas y químicas:
Estado: Sólido suave.
Color: Café o negro.
Densidad: 5026 kg/m3.
Masa molar: 86.93 g/mol.
Capacidad calorífica: 54.1 J/mol*K.
Punto de fusión: 808 K en forma alpha.
Punto de ebullición: K.
Entropía molar estándar: 53.1 J/mol*K
Entalpía de formación: -520 kJ/mol.
Peligrosidad: R20/R22, S2, S25.
Obtención:
El óxido de manganeso IV es producido:
1.- Cuando hay combinación de hepóxido de manganeso y monóxido
de manganeso con una proporción de 1:3, respectivamente:
Mn2O7 + 3MnO 5MnO2
2.- Cuando hay reacción de permanganato de potasio sobre cristales
de sulfato de manganeso y agua:
2KMnO2 + 3MnSO4 + 2H2O 5MnO2 + K2SO4 + 2H2SO4
Usos:
El óxido de manganeso IV es usado:
1.- En baterías de celda seca: Baterías como baterías alcalinas y
baterías de zinc-carbono.
2.- Pigmento: El óxido de manganeso IV puede ser usado como
pigmento.
Propiedades físicas y químicas:
El óxido de manganeso IV es insoluble en agua.
11.4.- Óxido de manganeso VII:
Descripción:
El óxido de manganeso VII (Mn 2O7) es un compuesto inorgánico
formado por oxígeno y manganeso con 7 electrones.
Características físicas y químicas:
Estado: Líquido.
Color: Rojo oscuro pero es verde si está en contacto con ácido
sulfúrico.
Densidad: 2790 kg/m3.
Masa molar: 221.87 g/mol.
Punto de fusión: 279 K en forma alpha.
Punto de ebullición: Explota en temperaturas elevadas.
Obtención:
El óxido de manganeso VII es producido:
1.- Cuando hay reacción de permanganato de potasio con ácido
sulfúrico, que produce ácido permangánico (HMnO 4) pero que después
de deshidrata con ácido sulfúrico frío:
2KMnO4 + 2H2SO4 Mn2O7 + H2O + 2KHSO4
Usos:
El óxido de manganeso VII es usado:
Propiedades físicas y químicas:
El óxido de manganeso VII es explosivo, oxidante fuerte y muy
corrosivo.
El óxido de manganeso VII es insoluble en agua pero soluble es ácido
permangánico.
12.- Óxidos de hierro:
12.1.- Óxido de hierro II u óxido ferroso:
Descripción:
El óxido de hierro II (FeO) es un compuesto inorgánico formado por
oxígeno y hierro.
Al calentar el óxido ferroso a 575 °C, obtenemos hierro metálico:
4FeO Fe + Fe3O4
Características físicas y químicas:
Estado: Sólido polvo.
Color: Negro.
Densidad: 5745 kg/m3.
Masa molar: 71.84 g/mol.
Punto de fusión: 1650 K.
Punto de ebullición: 3687 K.
Obtención:
El óxido ferroso es obtenido:
1.- Minerales: El óxido ferroso está en el mineral wustita.
El óxido de manganeso III es producido:
1.- Cuando hay descomposición térmica de oxalato de hierro II:
FeC2O4 Feo + CO2 + CO
Usos:
El óxido ferroso es usado:
1.- Como Pigmento: El óxido ferroso se usa como pigmento y es
usada en la tinta de tatuajes o cosméticos.
Propiedades físicas y químicas:
El óxido ferroso es insoluble al agua, reactivo e inflamable.
12.2.- Óxido de hierro III u óxido ferrico:
Descripción:
El óxido de hierro III (Fe 2O3) es un compuesto inorgánico formado por
oxígeno y hierro con 3 electrones.
Este óxido es el que aparece después de que el hierro es expuesto al
oxígeno del aire.
Hay una variedad de color del óxido de hierro III debido principalmente
a que puede cambiar sus últimos electrones en el penúltimo nivel de
energía con modificación en el spin.
Características físicas y químicas:
Estado: Sólido polvo.
Color: Rojo.
Densidad: 5242 kg/m3.
Masa molar: 159.68 g/mol.
Punto de fusión: 1838 K.
Punto de ebullición: K.
Obtención:
El óxido férrico es obtenido:
1.- Minerales: El óxido férrico está en el mineral hematita, maghemita,
limonita y magnetita.
Usos:
El óxido ferroso es usado:
1.- Como Pigmento: El óxido férrico se usa como pigmento y es usada
en cosméticos.
2.- Como medio para obtener hierro: Se puede obtener hierro colado,
dulce y acero.
3.- Abrasivo: El óxido férrico puede usarse como sustancia para pulir
joyería y óptica.
Propiedades físicas y químicas:
El óxido férrico es insoluble al agua.
13.- Óxidos de cobalto:
13.1.- Óxido de cobalto II:
Descripción:
El óxido de cobalto II (CoO) es un compuesto inorgánico formado por
oxígeno y cobalto con 2 electrones.
Si el óxido de cobalto II está por debajo de 16 °C, se vuelve
antiferromagnético.
Si el óxido de cobalto reacciona con ácidos minerales, obtenemos
sales de cobalto:
CoO + 2HX CoX2 + H2O
Características físicas y químicas:
Estado: Sólido polvo y sólido duro.
Color: Cristales verde-rojizos y polvo negro-grisáceo.
Densidad: 6440 kg/m3 (polvo).
Masa molar: 74.93 g/mol.
Punto de fusión: 2206 K (polvo).
Punto de ebullición: K.
Obtención:
El óxido de cobalto II es producido:
1.- Cuando hay calentamiento del óxido de cobalto (II y III) a 950 °C:
2Co3O4 6CoO + O2
2.- Cuando hay electrólisis de una solución de cloruro de cobalto II:
CoCl2 + H2O CoO + H2 + CI2
Usos:
El óxido de cobalto II es usado:
1.- Pigmento: El óxido de cobalto II es usado como pigmento en la
cerámica o para fabricar el vidrio azul cobalto.
Propiedades físicas y químicas:
El óxido de cobalto II es insoluble al agua.
13.2.- Óxido de cobalto III:
Descripción:
El óxido de cobalto III (Co 2O3) es un compuesto inorgánico formado
por oxígeno y cobalto con 3 electrones.
Si el óxido de cobalto II está a baja temperatura, se vuelve
antiferromagnético.
Características físicas y químicas:
Estado: Sólido polvo.
Color: Negro.
Densidad: 5180 kg/m3 (polvo).
Masa molar: 165.86 g/mol.
Punto de fusión: 1168 K (polvo).
Punto de ebullición: K.
Peligrosidad: R22, R40, R43, S36/S37.
Obtención:
El óxido de cobalto II es producido:
Usos:
El óxido de cobalto II es usado:
1.- Pigmento: El óxido de cobalto III es usado como pigmento en la
cerámica o para fabricar el vidrio azul cobalto.
Propiedades físicas y químicas:
El óxido de cobalto III es insoluble al agua.
14.- Óxidos de níquel:
14.1.- Óxido de níquel II:
14.2.- Óxido de níquel III:
Pb+2 + O-2 = Pb2O2 = PbO = Óxido plumboso
Pb+4 + O-2 = Pb2O4 = PbO2 = Óxido plúmbico
Mn+2 + O-2 = Mn2O2 = MnO = Óxido de manganeso (II)
Mn+3 + O-2 = Mn2O3 = Óxido de manganeso (III)
Mn+4 + O-2 = Mn2O4 = MnO2 = Óxido de manganeso (IV)
Mn+6 + O-2 = Mn2O6 = MnO3 = Óxido de manganeso (VI)
Mn+7 + O-2 = Mn2O7 = Óxido de manganeso (VII)
Óxido de zirconio:
Óxido de prometio:
Óxido platínico:
Óxido de germanio:
Óxido de uranio (IV):
Óxido paladioso:
Óxido de radio:
Óxido de polonio (IV):
Óxido de hafnio:
Óxido protactínico:
Ag2O:
MgO:
K2O:
Au2O3:
Bi2O5:
Fr2O:
HgO:
ThO2:
Np2O5:
W2O3:
2.2.- Peróxidos:
Li + O2-2 = Li2 (O2)1 = Li2O2 = Peróxido de litio
Cu + O2-2 = Cu2(O2)1 = Cu2O2 = Peróxido cuproso
Cu2 + O2-2 = Cu2(O2)2 = CuO2 = Peróxido cúprico
2.3.- Hidróxidos:
Na+1 + (OH)-1 = NaOH = Hidróxido de sodio
Al+3 + (OH)-1 = Al(OH)3 = Hidróxido de aluminio
Ca+2 + (OH)-1 = Ca(OH)2 = Hidróxido de calcio
Fe+2 + (OH)-1 = Fe(OH)2 = Hidróxido ferroso
Fe+3 + (OH)-1 = Fe(OH)3 = Hidróxido férrico
Mn+2 + (OH)-1 = Mn(OH)2 = Hidróxido de manganeso (II)
Mn+3 + (OH)-1 = Mn(OH)3 = Hidróxido de manganeso (III)
Mn+4 + (OH)-1 = Mn(OH)4 = Hidróxido de manganeso (IV)
Mn+6 + (OH)-1 = Mn(OH)6 = Hidróxido de manganeso (VI)
Mn+7 + (OH)-1 = Mn(OH)7 = Hidróxido de manganeso (VII)
Hidróxido de zirconio:
Hidróxido de prometio:
Hidróxido platínico:
Hidróxido de germanio:
Hidróxido de uranio (IV):
Hidróxido paladioso:
Hidróxido de radio:
Hidróxido de polonio (IV):
Hidróxido de hafnio (IV):
Hidróxido de protactínico:
AgOH:
Mg(OH)2:
KOH:
Au(OH)3:
Bi(OH)5:
FrOH:
Hg(OH)2:
Th(OH)4:
Np(OH)5:
W(OH)3:
2.4.- Hidruros metálicos:
Hidruro de zirconio:
Hidruro de prometio:
Hidruro platinoso:
Hidruro de germanio:
Hidruro de uranio (V):
Hidruro paládico:
Hidruro de rodio (IV):
Hidruro polonioso:
Hidruro de bario:
Hidruro protactinioso:
TlH3:
YH3:
PdH2:
SnH4:
CrH6:
NbH5:
AcH3:
InH3:
HoH3:
ReH7:
2.5.- Hidruros no metálicos (Grupo III al V):
B3 + H-1 = BH3= Hidruro de boro o Borano.
C4 + H-1 = CH4= Hidruro de carbono o Carbono.
Si4 + H-1 = SiH4= Hidruro de silicio o Silano.
N3 + H-1= NH3= Hidruro de nitrógeno o Amoniaco.
P3 + H-1 = PH3 = Hidruro de fósforo o Fosfina o Fosfano.
As3 + H-1 = AsH3 = Hidruro de arsénico o Arsina o Arsano.
Sb3 + H-1 = SbH3 = Hidruro de antimonio o Estibina o Estibano.
2.6.- Sales binarias:
Sulfuro de calcio: Ca2 + S-2 = Ca2S2 = CaS.
Nitruro de plata: Ag1 + N-3 = Ag3N
Carburo de cromo (lll): Cr3 + C-4 = Cr4C3
Fosfuro de molibdeno (V): Mb5 + P-3 = Mb3P5
Carburo de calcio: Ca2 + C-4 = Ca4C2 = Ca2C
Seleniuro praseodímico: Pr4 + Se-2 = Pr2Se4 = PrSe2
Re3N7:
Cs4C:
AuCl3:
PmP:
OsB2:
Mg3As2:
Ce3N4:
HgBr:
KI:
SrF2:
Yoduro de uranio (V):
Boruro nióbico:
Carburo de germanio:
Siluro de vanadio (IV):
Nitruro platínico:
Fosfuro de cromo (VI):
Arseniuro de lantano:
Sulfuro de plata:
Seleniuro de calcio:
Teluluro de osmio (ll):
2.7.- Ácidos binarios (Grupo Vl al Vll):
H2O: Ácido oxhídrico
H2S: Ácido sulfhídrico
H2Se: Ácido selenhídrico
H2Te: Ácido telurhídrico
HF: Ácido fluorhídrico
HCl: Ácido clorhídrico
HBr: Ácido bromhídrico
HI: Ácido yodhídrico
HAt: Ácido astathídrico
2.8.- Anhídridos, óxidos no metálicos u óxidos ácidos:
B2O3 = Anhídrido bórico
CO = Anhídrido carbonoso
CO2 = Anhídrido carbónico
SiO2 = Anhidrido silícico
N2O = Anhídrido hiponitroso
N2O3 = Anhídrido nitroso
N2O5 = Anhídrido nítrico
P2O = Anhídrido hipofosforoso
P2O3 = Anhídrido fosforoso
P2O5 = Anhídrido fosfórico
As2O3 = Anhídrido arsenioso
As2O5 = Anhídrido arsénico
SO = Anhídrido hiposulfuroso
SO2 = Anhídrido sulfuroso
SO3 = Anhídrido sulfúrico
SeO = Anhídrido hiposelenioso
SeO2 = Anhídrido selenioso
SeO3 = Anhídrido selénico
TeO = Anhídrido hipoteluroso
TeO2 = Anhídrido teluroso
TeO3 = Anhídrido telúrico
F2O = Anhídrido hipofluoroso
F2O3 = Anhídrido fluoroso
F2O5 = Anhídrido fluórico
F2O7 = Anhídrido perfluórico
Cl2O = Anhídrido hipocloroso
Cl2O3 = Anhídrido cloroso
Cl2O5 = Anhídrido clórico
Cl2O7 = Anhídrido perclórico
Br2O = Anhídrido hipobromoso
Br2O3 = Anhídrido bromoso
Br2O5 = Anhídrido brómico
Br2O7 = Anhídrido perbrómico
I2O = Anhídrido hipoyodoso
I2O3 = Anhídrido yodoso
I2O5 = Anhídrido yódico
I2O7 = Anhídrido peryódico
At2O = Anhídrido hipoastatoso
At2O3 = Anhídrido astatoso
At2O5 = Anhídrido astático
At2O7 = Anhídrido perastático
2.9.- Ácidos terciarios u oxácidos u oxoácidos (Grupo Vl al
Vll):
B2O3 + 3H2O = H6B2O6 = H3BO3 = Ácido bórico
CO + H2O = H2CO2 = Ácido carbonoso
CO2 + H2O = H2CO3 = Ácido carbónico
SiO2 + H2O = H2SiO3 = Ácido silícico
N2O + H2O = H2N2O2 = HNO = Ácido hiponitroso
N2O3 + H2O = H2N2O4 = HNO2 = Ácido nitroso
N2O5 + H2O = H2N2O6 = HNO3 = Ácido nítrico
P2O + 3H2O = H6P2O4 = H3PO2 = Ácido hipofosforoso
P2O3 + 3H2O = H6P2O6 = H3PO3 = Ácido fosforoso
P2O5 + 3H2O = H6P2O8 = H3PO4 = Ácido fosfórico
As2O3 + 3H2O = H6As2O6 = H3AsO3 = Ácido arsenioso
As2O5 + 3H2O = H6As2O8 = H3AsO4 = Ácido arsénico
SO + H2O = H2SO2 = Ácido hiposulfuroso
SO2 + H2O = H2SO3 = Ácido sulfuroso
SO3 + H2O = H2SO4 = Ácido sulfúrico
SeO + H2O = H2SeO2 = Ácido hiposelenioso
SeO2 + H2O = H2SeO3 = Ácido selenioso
SeO3 + H2O = H2SeO4 = Ácido selénico
TeO + H2O = H2TeO2 = Ácido hipoteluroso
TeO2 + H2O = H2TeO3 = Ácido teluroso
TeO3 + H2O = H2TeO4 = Ácido telúrico
F2O + H2O = H2F2O2 = HFO = Ácido hipofluoroso
Cl2O + H2O = H2Cl2O2 = HClO = Ácido hipocloroso
Cl2O3 + H2O = H2Cl2O4 = HClO2 = Ácido cloroso
Cl2O5 + H2O = H2Cl2O6 = HClO3 = Ácido clórico
Cl2O7 + H2O = H2Cl2O8 = HClO4 = Ácido perclórico
Br2O + H2O = H2Br2O2 = HBrO = Ácido hipobromoso
Br2O3 + H2O = H2Br2O4 = HBrO2 = Ácido bromoso
Br2O5 + H2O = H2Br2O6 = HBrO3 = Ácido brómico
Br2O7 + H2O = H2Br2O8 = HBrO4 = Ácido perbrómico
I2O + H2O = H2I2O2 = HIO = Ácido hipoyodoso
I2O3 + H2O = H2I2O4 = HIO2 = Ácido yodoso
I2O5 + H2O = H2I2O6 = HIO3 = Ácido yódico
I2O7 + H2O = H2I2O8 = HIO4 = Ácido peryódico
At2O + H2O = H2At2O2 = HAtO = Ácido hipoastatoso
At2O3 + H2O = H2At2O4 = HAtO2 = Ácido astatoso
At2O5 + H2O = H2At2O6 = HAtO3 = Ácido astático
At2O7 + H2O = H2At2O8 = HAtO4 = Ácido perastático
2.10.- Radicales ácidos:
H3BO3 = BO3-3 = Borato
H2CO2 = CO2-2 = Carbonito
H2CO3 = CO3-2 = Carbonato
H2SiO3 = SiO3-2 = Silicato
HNO = NO-1 = Hiponitrito
HNO2 = NO2-1 = Nitrito
HNO3 = NO3-1 = Nitrato
H3PO2 = PO2-3 = Hipofosfito
H3PO3 = PO3-3 = Fosfito
H3PO4 = PO4-3 = Fosfato
H3AsO3 = AsO3-4 = Arsenito
H3AsO4 = AsO4-3 = Arseniato
H2SO2 = SO2-2 = Hiposulfito
H2SO3 = SO3-2 = Sulfito
H2SO4 = SO4-2 = Sulfato
H2SeO2 = SeO2-2 = Hiposelenito
H2SeO3 = SeO3-2 = Selenito
H2SeO4 = SeO4-2 = Selenato
H2TeO2 = TeO2-2 = Hipotelurito
H2TeO3 = TeO3-2 = Telurito
H2TeO4 = TeO4-2 = Telurato
HFO = FO-1 = Hipofluorito
HClO = CIO-1 = Hipoclorito
HClO2 = CIO2-1 = Clorito
HClO3 = CIO3-1 = Clorato
HClO4 = CIO4-1 = Perclorato
HBrO = BrO-1 = Hipobromito
HBrO2 = BrO2-1 = Bromito
HBrO3 = BrO3-1 = Bromato
HBrO4 = BrO4-1 = Perbromato
HIO = IO-1 = Hipoyodito
HIO2 = IO2-1 = Yodito
HIO3 = IO3-1 = Yodato
HIO4 = IO4-1 = Peryodato
HAtO = AtO-1 = Hipoastatito
HAtO2 = AtO2-1 = Astito
HAtO3 = AtO3-1 = Astato
HAtO4 = AtO4-1 = Perastato
2.11.- Oxisales u oxosales o sales terniarias:
Silicato de sodio (Vidrio soluble): Na + SiO3-2 = Na2SiO3
Hipoclorito de sodio: Na + CIO-1 = NaCIO
Carbonato de calcio: Ca2 + CO3-2 = Ca2(CO3)2 = CaCO3
Sulfato ferrico: Fe3 + SO4-2 = Fe2(SO4)3
Fosfato de molibdeno (VI): Mo6 + PO4-3 = Mo3(PO4)6 = Mo(PO4)2
Hiponitrito platínico: Pt4 + NO-1 = Pt(NO)4
Nitrato de bario: Ba2 + NO3-1 = Ba(NO3)2
CuSO4: Sulfato cúprico o arena azul.
AgBrO4: Perbromato de plata.
Os(TeO3)4: Telurito de osmio (VIII).
KMnO4: Permanganato de potasio.
Pb(BrO4)4: Perbromato de plomo (IV).
3.- Química orgánica:
4.- Química de la ingeniería renovable: