Μετάβαση στο περιεχόμενο

NGC 3913

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Συντεταγμένες: Sky map 11h 50m 38.9222s, +55° 21′ 13.942″

NGC 3913
Εικόνα του NGC 3913 (Legacy Surveys).
Παρατηρησιακά Δεδομένα (εποχή J2000)
ΑστερισμόςΜεγάλη Άρκτος
Ορθή Αναφορά11h 50m 38.9222s[1]
Απόκλιση+55° 21′ 13.942″[1]
Μετατόπιση προς το ερυθρό0.003185[1]
Ηλιοκεντρική ακτινική ταχύτητα955±1 km/s[1]
Απόσταση27,06 ± 14,19 Mly (8,297 ± 4,352 Mpc)[1]
Ομάδα ή σμήνος γαλαξιώνNGC 3631 (LGG 241)
Φαινόμενο μέγεθος (V)12.6[1]
Χαρακτηριστικά
Τύπος Γαλαξία(R')SA(rs)d?[1]
Διάμετρος~23,600 ly (7,24 kpc) (εκτιμώμενη)[1]
Φαινόμενη διάμετρος (V)2.6′ × 2.6′[1]
Άλλες ονομασίες
CGCG 268-092, HOLM 296A, IC 740, UGC 6813, MCG +09-20-001, PGC 37024, IRAS 11480+5537[1]

Ο NGC 3913 είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Μεγάλη Άρκτο. Η ταχύτητά του συγκριτικά με την κοσμική ακτινοβολία υποβάθρου είναι 1124 ± 12 km/sκαι κατά συνέπεια ο γαλαξίας αυτός απέχει 54,1 ± 3,8 εκατομμύρια έτη φωτός.[1] Άλλες μετρήσεις, που δεν στηρίζονται στη μετατόπιση προς το ερυθρό, δίνουν κατά πολύ εγγύτερες εκτιμήσεις για την απόσταησ, της τάξεως των 27,06 ± 14,19 εκατομμυρίων ετών φωτός.[2] Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ στις 14 Απριλίου 1785[3] και τον παρατήρησε, ανεξάρτητα από τον προαναφερθέντα, ο Λιούις Α. Σουίφτ (Lewis A. Swift) στις 8 Μαΐου 1890 με αποτέλεσμα ο γαλαξίας να διπλοεγγραφεί στον Νέο Γενικό Κατάλογο και ως IC 740.[3]

Σύμφωνα με τη βάση SIMBAD, ο NGC 3913 ενδεχομένως έχει Ενεργό Γαλαξιακό Πυρήνα.[4]

Ο NGC 3913 ανήκει στην ομάδα γαλαξιών NGC 3631 (γνωστή και ως LGG 241), στη οποία περιλαμβάνονται τουλάχιστον δέκα γαλαξίες, μεταξύ αυτών και οι NGC 3631, NGC 3657, NGC 3718, NGC 3729, NGC 3972 και NGC 3998.[5]

Έχουν παρατηρηθεί δύο υπερκαινοφανείς τύπου Ia στον NGC 3913:

  • Ο SN 1963J στις 18 Μαΐου 1963.[6][7]
  • Ο SN 1979B στις 28 Φεβρουαρίου 1979.[8][9]
  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 «Results for object NGC 3913». NASA/IPAC Extragalactic Database. NASA and Caltech. Ανακτήθηκε στις 29 Μαρτίου 2025.
  2. ↑ «Distance Results for NGC 3913». NASA/IPAC EXTRAGALACTIC DATABASE. NASA. Ανακτήθηκε στις 29 Μαρτίου 2025.
  3. 1 2 Seligman, Courtney. «New General Catalogue Objects: NGC 3913». Celestial Atlas. Ανακτήθηκε στις 29 Μαρτίου 2025.
  4. ↑ «NGC 3913». SIMBAD. Centre de données astronomiques de Strasbourg. Ανακτήθηκε στις 29 Μαρτίου 2025.
  5. ↑ Garcia, A. M. (1993). «General study of group membership. II. Determination of nearby groups». Astronomy and Astrophysics Supplement Series 100: 47. Bibcode: 1993A&AS..100...47G.
  6. ↑ Thernöe, K. A. (12 Ιανουαρίου 1965). «Circular No. 1831». Central Bureau for Astronomical Telegrams. Observatory Copenhagen, IAU. Ανακτήθηκε στις 29 Μαρτίου 2025.
  7. ↑ «SN 1963J». Transient Name Server. IAU. Ανακτήθηκε στις 29 Μαρτίου 2025.
  8. ↑ Rosino, L. (1979). «Supernova in NGC 3913». International Astronomical Union Circular (3340): 1. Bibcode: 1979IAUC.3340....1R. http://www.cbat.eps.harvard.edu/iauc/03300/03340.html#Item1.
  9. ↑ «SN 1979B». Transient Name Server. IAU. Ανακτήθηκε στις 29 Μαρτίου 2025.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  • Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 3913 στο Wikimedia Commons