Niespodziewany lutowy poranek.

Wyobraźcie sobie, że budzicie się pewnego śnieżnego  ranka, jak zwykle spoglądacie przez okno i waszym oczom pokazuje się widok, którego jeszcze wczoraj tu nie było.

Na polu, pośród śniegu, tuż za ogródkiem, ktoś postawił ogromny kamień o dziwnym kształcie, skąd, po co i jak ???? Śladów, że ktoś taki tonowy, na pierwszy rzut oka,  głaz zostawił, nie widać. Spadł z nieba? Widzę, że na tym kamieniu przysiadają ptaszki i nagle jakaś część  tego głazu zaczyna się lekko poruszać. No przecież wczoraj poszłam spać jako człowiek rozsądnie myślący, alkoholu nie tykam od tak dawna, że nawet jego wspomnienie nie budzi we mnie wstrętu. Co widzę?

Biały styczeń

Kończy się styczeń i kończą się  ferie naszych wnuków. Mnóstwo radości dzieciom dostarczyła  tegoroczna zima. Nawet ja, która mam wręcz uczulenie na zimno, ubierałam się w ciepłe ubrania i szłam z dziećmi  do ogrodu na śniegowe szaleństwa. Najważniejszym było zbudowanie igloo, naprawdę się udało i stoi już od dwóch tygodni. Podejrzewam, że roztopi się jako ostatni szczątek zimy.

DO SZOPY, HEJ, PASTERZE...

 

Od wielu lat nie świętuję hucznego  Sylwestra, wręcz przeciwnie, zamykam rolety w oknach, żeby nie słyszeć frajerwerków i spędzam tę noc tak, jakby nie było w niej nic szczególnego. 

To nie tuż tuż, ale już... są Święta.

 

Niech światło Gwiazdy Betlejemskiej

 rozjaśnia Wam każdy dzień ,

niech te Święta przyniosą Wam 

głęboki spokój  i wzajemną życzliwość.

Wszystkim, którzy przeżywają trudne

 chwile życzę nadziei i wiary w lepsze dni.