hore
| Tydvorm | Persoon | Woordvorm |
|---|---|---|
| Teenwoordige Tyd | ek | hoot |
| Verlede Tyd | ek | het gehoor |
| Onbepaalde wys | te kenne | |
| Teenwoordige deelwoord | horend | |
| Verlede deelwoord | gehoorde | |
- ho•re
- onbepaalde wys: van hoor; gewoonlik ná te.
- Toe die twaalf apostels daarvan te hore kom, het hulle 'n gemeentevergadering belê.[1]
